เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังสลับกับเสียงเคาะไม้เท้าหัวสิงห์สีทองลงบนพื้นหินอ่อนชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลสีน้ำเงินเข้มภูมิฐานเดินเข้ามาในโถงหน้าห้องประธานบริหารแม้ใบหน้าจะดูซูบเซียวไปบ้างตามประสาคนที่เพิ่งผ่านการรักษาโรคร้ายที่ต่างประเทศมาเกือบปีแต่ดวงตาเรียวรีคู่นั้นยังคงฉายแววฉลาดแกมโกงและทรงอำนาจไม่เปลี่ยน
เขาคือ ‘อาภพ’อาแท้ ๆ ของอคินและเป็ญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่อคินเหลืออยู่และเคารพรักที่สุดหลังจากผู้เป็พ่อจากไป
พริมาที่กำลังจัดเรียงเอกสารอยู่หน้าห้องเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ตามสัญชาตญาณทันทีที่สายตาประสานกัน ดวงตาของอาภพก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยรอยยิ้มกรุ่นบนใบหน้าพลันแข็งค้างไปเสี้ยววินาทีจนแทบสังเกตไม่เห็น
‘เด็กคนนี้...ลูกสาวของธวัชชัย!’ อาภพร้องในใจด้วยความตื่นตระหนกทว่าหน้ากากผู้ใหญ่ใจดีที่สวมมาจนชินทำให้เขารีบปรับสีหน้าให้เป็ปกติอย่างรวดเร็ว
"สวัสดีครับคุณอา"
เสียงประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมร่างสูงของอคิน ที่เดินออกมาต้อนรับด้วยตัวเองแววตาของพญามารผู้เ็าอ่อนแสงลงทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าอาภพชายหนุ่มเข้าไปช่วยพยุงและเชิญอาภพเข้าไปในห้องทำงานโดยมีพริมาเดินตามเข้าไปเสิร์ฟน้ำชาตามหน้าที่
ตลอดเวลาที่พริมาวางถ้วยชาและน้อมตัวถอยออกไปอาภพแสร้งทำเป็จิบชาแต่สายตากลับลอบสังเกตหญิงสาวไม่วางตาจนกระทั่งประตูห้องปิดลงเหลือเพียงสองอาหลาน อาภพจึงเปิดประเด็นทันที
"อคิน...อากลับมาคราวนี้นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะได้เห็นลูกสาวของธวัชชัยมาเดินอยู่ในบริษัทของเรา"อาภพแสร้งทำเสียงเคร่งเครียด "ทำไมแกถึงจ้างยัยเด็กนั่นมาเป็เลขา? แกจำไม่ได้แล้วเหรอว่าพ่อของหล่อนทำอะไรไว้กับพ่อของแก!"
อคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็มืดหม่นและดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงความแค้น
"ผมไม่เคยลืมครับคุณอา"อคินแค่นยิ้มหยัน "ที่ผมดึงพริมามาอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะความเมตตา...แต่เพราะผมกว้านซื้อหนี้สินห้าสิบล้านของครอบครัวเธอมาไว้หมดแล้วผมบีบให้เธอมาเป็ทาสรับใช้ใต้อำนาจของผมเพื่อชดใช้ในสิ่งที่พ่อของเธอเคยทำไว้กับพ่อของผมต่างหาก"
เมื่อได้ยินแผนการของหลานชายใบหน้าที่ตึงเครียดของอาภพก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ชายวัยกลางคนหัวเราะในลำคอเบา ๆพลางเอื้อมมือไปตบไหล่อคินด้วยความพอใจ
"ดีมากอคิน...แกมันเด็ดขาดสมเป็อัครเดชโภคิน คนพวกนั้นมันต้องชดใช้อย่างสาสม"
หลังจากพูดคุยกันได้ไม่นานอาภพก็ขอตัวกลับโดยปฏิเสธที่จะให้อคินลงไปส่งชายวัยกลางคนเดินมาหยุดรอลิฟต์ผู้บริหารเพียงลำพังท่ามกลางความเงียบสงบในช่องลิฟต์ แววตาใจดีของอาภพพลันมืดดับลงเปลี่ยนเป็ความเย็นะเืและเ้าเล่ห์ ใจของเขากระหวัดนึกย้อนไปถึงความหลังเมื่อสิบปีก่อน...าแและรอยแค้นทั้งหมดที่อคินกำลังแบกรับอยู่
‘แกมันก็โง่เหมือนพ่อแกนั่นแหละอคิน...’ อาภพคิดในใจพลางยกมุมปากยิ้มอย่างผู้ชนะ
ภาพในอดีตหลั่งไหลเข้ามา...ภาพในคืนที่เขาแอบเข้าไปในห้องทำงานของพ่ออคิน ปลอมแปลงเอกสารบัญชีสำรองและใช้ตรายางเครื่องเซ็นลายเซ็นระบบสำเนาขั้นสูงดราฟต์ชื่อของพ่ออคินลงในใบอนุมัติโอนเงินห้าสิบล้านเข้าบัญชีลับของตัวเองที่ต่างประเทศจากนั้นเขาก็เป็คนแอบเอาหลักฐานปลอมชิ้นนั้นไปหย่อนไว้ที่โต๊ะทำงานของธวัชชัย(พ่อพริมา) เพื่อปั่นหัวให้เพื่อนรักสองคนแตกหักและทำลายล้างกันเอง
ธวัชชัยที่เป็คนตงฉินเมื่อเห็นหลักฐานชิ้นนั้นก็โกรธจัดและแจ้งความทันทีตามแผนของอาภพส่วนพ่อของอคินที่รับความกดดันไม่ไหวก็ตัดสินใจะโตึกหนีความอัปยศทิ้งให้บริษัทดิ่งลงเหว เปิดโอกาสให้อาภพเข้ามาช้อนซื้อหุ้นทั้งหมดในราคาถูกและเสวยสุขบนกองเงินกองทองที่โกงมา ก่อนจะแสร้งทำเป็บินไปรักษาโรคประจำตัวที่อเมริกาเพื่อหนีการตรวจสอบ
อาภพมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกลิฟต์นิ้วมือลูบหัวสิงห์บนไม้เท้าอย่างย่ามใจ
ไม่มีใครรู้...ตลอดสิบปีที่ผ่านมา หลักฐานตัวจริงถูกทำลายไปหมดแล้วเอกสารที่อยู่ในคลังก็มีแต่เอกสารปลอมที่แเีที่สุดไม่มีทางที่เด็กเมื่อวานซืนอย่างอคิน หรือลูกสาวจนตรอกอย่างพริมาจะระแคะระคาย
ปล่อยให้อคินเข้าใจผิดและบดขยี้พริมาจนแหลกสลายต่อไปนั่นแหละดีแล้ว...เพราะยิ่งสองคนนั้นเกลียดชังและทำลายกันเองมากเท่าไหร่ความลับอันมืดดำของเขาก็จะยิ่งถูกฝังลึกไปตลอดกาล!
1K
