พลิกชะตาคราที่สาม {ย้อนเวลา}

ความรู้สึกหวาดกลัวเคยเกิดขึ้นกับเขาแล้วครั้งหนึ่ง และวันนี้มันกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง

มันคงจะดีมากกว่าหากไม่ได้รู้จักเขมจิราตั้งแต่แรก ในอดีตถึงเขาจะชอบเธอแต่ก็สามารถควบคุมความต้องการอันแรงกล้าของตัวเองไว้ได้ สิ่งที่ทำมาตลอดและควรจะทำต่อไปคือการหลบหน้าเธอ ไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองต้องรู้สึกหวั่นไหวไปมากกว่านี้

ทว่าแผนการนั้นก็ต้องล้มเหลวไม่เป็นท่าและยิ่งพบว่าเธออ่อนโยนมากแค่ไหน เขาก็ยิ่งหวั่นไหวมากเท่านั้น

พวกเขาทั้งสองคนไม่ควรต้องพบเจอกันเช่นนี้...

แต่เวลานี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าของเขา สายตาคู่นั้นมองมาที่เขาด้วยความรู้สึกผิดและเป็นห่วงอย่างถึงที่สุด เขมจิราไม่ได้โกหก เรวัชเองก็รับรู้ได้เช่นกัน

ทนไม่ไหวแล้ว...

เรวัชพุ่งตัวเข้าไปกอดเธอแนบแน่น มือทั้งสองกอดร่างบางเอาไว้จมอก ทุกส่วนในร่างกายแทบจะชิดติดกัน ความอบอุ่นของหญิงสาวทำให้จิตใจของเขาสงบมากขึ้น ก่อนที่ไม่นานความรู้สึกเหล่านั้นจะพรั่งพรูออกมาตามเสียงสะอื้น ยิ่งได้รู้ว่าเธอกอดเขากลับ มือเล็กคู่นั้นกำลังลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ เหมือนกำลังปลอบโยน สิ่งนั้นยิ่งทำให้เรวัชสะอื้นหนักมากยิ่งขึ้นไปอีก

ทั้งสองคนยืนกอดกันท่ามกลางสายฝนห่าใหญ่ ในพื้นที่ที่จำกัด ขอเพียงแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็สามารถร่วงหล่นลงไปยังด้านล่างได้ทันที แต่กลับไม่มีใครหวาดกลัวเลยสักนิด

เขมจิราอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อได้ยินเสียงคร่ำครวญของชายตรงหน้า เขาเหมือนกับเด็กน้อยที่กำลังหลงทาง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ความเสียใจและความกลัวกำลังถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ขาดสาย ร่างกายที่สั่นเทิ้มของอีกฝ่ายยิ่งตอกย้ำความรู้สึกเหล่านั้นได้ดี

ชายที่แข็งแกร่งมากขนาดนี้กำลังร้องไห้เหมือนคนใจจะขาด ราวกับกำลังถ่ายทอดความรู้สึกหนักอึ้งตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้เธอได้ฟัง ตั้งแต่เกิดมาชีวิตของเขาไม่เคยง่าย ผ่านความตายและความยากลำบากมานับไม่ถ้วน ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่เขาเคยชินไปเสียแล้ว แต่เมื่อได้เธอมาคอยปลอบโยน เขากลับไม่สามารถควบคุมความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้ได้ เสียงร่ำไห้ที่เกิดขึ้นราวกับว่ากำลังฟ้องว่าเขาต้องผ่านความยากลำบากมามากขนาดไหน

การที่เรวัชเป็นเช่นนี้ คงไม่ใช่เพราะทะเลาะกับเธอเพียงอย่างเดียวแน่ คงมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่อีก

เขมจิราปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะพอใจ ผ่านไปหลายนาทีเรวัชเริ่มกลับมามีสติอีกครั้งหนึ่ง

“ร้องไห้ทำไม” เธอถามเสียงอ่อนโยน หลังจากคลายกอด มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาเช็ดหยาดน้ำจากดวงตาแดงก่ำคู่นั้น

“เปล่า ไม่มีอะไร” เขาปฏิเสธ เสียงสะอื้นยังจุกอยู่ที่คอ

เขมจิราไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ ใช้มือคู่นั้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของเขาต่อไป แม้จะมีสายฝนมาชำระล้างให้

“งั้นพวกเราก็กลับเข้าไปด้านในกันเถอะ” เขมจิราจับมือของเขาเอาไว้ กลัวว่าชายคนนี้จะสติแตกขึ้นมาอีกรอบ แต่เขาก็ยังคงยืนยิ่งอยู่ สายตาคู่นั้นมองไปยังด้านล่าง

“ถ้ากระโดดไปจากตรงนี้ คุณว่าพวกเราจะตายหรือเปล่า”

เขมจิรามองตามดวงตาคู่นั้น แม้จะเป็นเพียงชั้นสามแต่นี่คือคฤหาสน์ และห่างจากพื้นดินมากด้วย แต่ละชั้นของที่นี่ไม่ใช่ความสูงเพียงทั่วไปเหมือนบ้านอื่นๆ

“อย่าพูดจาไร้สาระ” เธอเตือนเขา หวังว่าชายบ้าคนนี้จะไม่คิดกระโดดลงไป

“ผมไม่ได้พูดจาไร้สาระ” เขาแย้ง

“คุณยังมีเรื่องให้ต้องจัดการอีกมากมาย กระโดดลงไปตอนนี้ไม่คุ้มหรอก”

“แล้วถ้าจัดการเรื่องพวกนั้นเสร็จล่ะ”

เขมจิราขมวดคิ้วทันที มือเรียวยิ่งจับมือเขาแน่นขึ้นไปอีกหลังจากได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย แม้จะรู้สึกบ้างว่าเขาไม่ค่อยรักตัวเองเท่าไหร่นัก หลายครั้งมักพูดจาดูถูกตัวเอง ใช้ชีวิตเสเพลตามความต้องการของตัวเอง แต่ก็ไม่คิดว่าจะกล้าทำร้ายตัวเองถึงขึ้นนี้

“ถ้าตายขึ้นมาเรื่องก็คงจบ แต่ถ้าแค่พิการ...คุณคงเห็นฉันไปมีชีวิตดีๆ กับคนอื่น” เธอข่มขู่ คำพูดและสายตาที่มองมาไม่ได้โกหกเลยแม้แต่น้อย “อันที่จริงถึงคุณตายไป ฉันก็คงมีชีวิตดีๆ กับคนอื่นเหมือนกัน เพียงแค่คุณไม่รับรู้ก็เท่านั้น”

เธอยั่วโมโหเขา ความรู้สึกของเรวัชชัดเจนมากขนาดนั้น หากรู้ว่าเธอไปมีคนอื่นจริงๆ เขาจะรับได้งั้นเหรอ ถ้ายังคิดจะโดดอยู่อีกก็ถือว่าเรวัชนั้น ‘ใจกว้าง’ พอสมควร

ริมฝีปากได้รูปเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ แต่ยังไม่ทันที่จะได้กล่าวอะไร เธอก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

“คืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่กับคุณเอง มาเถอะ”

เขมจิราเอ่ยชวนอีกครั้งหนึ่งและมันก็ได้ผล เรวัชยอมเดินตามเธอเข้ามาด้านในห้องนอนอย่างเงียบๆ เนื้อตัวของทั้งสองคนเปียกปอนไปหมด ทุกย่างก้าวบนพื้นเต็มไปด้วยหยดน้ำมากมาย

“วันนี้คุณเป็นอะไร” เขมจิราตัดสินใจถามออกไป รู้สึกว่าวันนี้เขาอารมณ์รุนแรงมากกว่าปกติ แม้จะเห็นเธอกอดกับเมฆา ทว่าท่าทางที่แสดงออกมานั้นช่างก้าวร้าวมากเกินไป จนแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ ยิ่งได้เห็นเขาในตอนนี้ยิ่งมั่นใจว่าต้องมีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลัง

มีเรื่องราวอะไรซ่อนอยู่ข้างในนั้น?

“วันนี้เป็นวันเกิดของผม” เขาตอบ

“วันนี้เหรอ?” เธอถามย้ำ

“ใช่”

“แต่เดือนนี้ไม่ใช่เดือนเกิดของคุณนี่”

“แม่ของผมแจ้งเกิดช้าไปหลายเดือนน่ะ” เขาอธิบาย

“งั้นหรอกเหรอ”

เธอพยักหน้าเบาๆ แต่ก็ยังไม่รู้สึกสมเหตุสมผลอยู่ดี ถึงต่อให้จะแจ้งเกิดช้าแต่วันเกิดก็คงไม่เปลี่ยนแปลง นอกเสียจากว่าเขาจะไม่ได้เกิดที่โรงพยาบาล

“งั้นฉันอวยพรวันเกิดให้คุณดีไหม”

เขาส่ายหน้า “ไม่จำเป็นหรอก อย่าพูดถึงมันเลยดีกว่าเพราะมันเป็นวันที่แม่ผมตายด้วย”

เขมจิราชะงักไปครู่หนึ่ง รีบแหงนหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูง ยิ่งเห็นว่าเขาทำเหมือนไม่มีอะไรก็ยิ่งทำให้มั่นใจว่าภายในจิตใจบอบช้ำมากแค่ไหน หรือนี่อาจจะเป็นสาเหตุทำให้เรวัชอารมณ์รุนแรงมากกว่าปกติ

เขาเคยบอกว่าแม่เป็นคนสอนเล่นเปียโนด้วยตนเอง นั่นแปลว่าเธอไม่ได้เสียชีวิตในวันที่คลอดเขาออกมา แล้วเกิดจากสาเหตุอะไรล่ะ? แถมยังเสียในวันเกิดเขาด้วย

เรวัชแย่งขวดเหล้าจากมือของเขมจิรามาดื่มต่อ แต่กลับถูกเธอห้ามเอาไว้เสียก่อน

“พอได้แล้ว ดื่มไปมากขนาดนี้ไม่เมาเลยหรือไง” เธอดุ

“อืม ก็เมาอยู่เหมือนกัน”

เหมือนจะพึ่งนึกออก พูดจบเรวัชก็ทิ้งตัวลงไปซบไหล่ของเขมจิราทันที จนคนที่ตัวเล็กกว่าถึงกลับเซลงไปนั่งที่เก้าอี้เปียโน

“คุณบอกว่าคืนนี้คุณจะอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหม” เขาถามเสียงอู้อี้ ขณะที่ใบหน้าซุกอยู่ที่ไหล่ของเธอ สายตาเหม่อลอยมองไปที่ด้านนอก

“ถามทำไม คุณจะไล่ฉันกลับเหรอ”

“เปล่าสักหน่อย”

เขมจิราก้มลงเล็กน้อย มองเห็นใบหน้าของเรวัชกำลังเหม่อมองออกไปที่ข้างนอก สายตาคู่นั้นไร้ซึ่งชีวิตชีวา เผยความเหนื่อยล้าออกมาอย่างชัดเจน

“คุณยังไม่ให้ของขวัญวันเกิดผมเลยนะ งั้นเล่นเปียโนให้ฟังสักเพลงหน่อยสิ” เขากล่าวออกมาดื้อๆ

เขมจิรานึกอยากจะปฏิเสธ ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของเขาจึงต้องเอ่ยปากออกไป “อยากฟังเพลงอะไรล่ะ”

“เอาเพลงที่คุณชอบเล่นบ่อยๆ แล้วกัน”

เขมจิราพยักหน้าเข้าใจ นิ้วมือเรียวยาวเริ่มสัมผัสกับคีย์บอร์ดอย่างคุ้นเคย ก่อนจะเล่นเปียโนเพลงที่เธอฝึกฝนอยู่เป็นประจำในช่วงวัยรุ่น เพลงนี้สามารถช่วยให้เธอชนะรางวัลมามากมาย

เรวัชยังคบซบไหล่ของเขมจิราต่อไป ทำราวกับว่าตนเองเป็นเพียงเด็กตัวเล็กคนหนึ่ง ทว่ามือทั้งสองข้างเลื่อนมาโอบเอวบางของเธอเอาไว้แทนที่จะวางอยู่เฉยๆ ตอนนี้ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขมจิราแทบจะถูกเขาสิ่งร่างอยู่แล้ว

“เพลงนี้ผมเคยฟังมาก่อน” เขาโพล่งออกมา

“แม่ของคุณเคยเล่นเพลงนี้ให้ฟังด้วยเหรอ” เธอถาม

“เปล่า ไม่ใช่แม่”

“งั้นคุณไปฟังเพลงนี้มาจากที่ไหนล่ะ” เธอถามอีกครั้ง

เรวัชไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่เงยหน้าขึ้นมามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปซบที่ไหล่ของเขมจิราอีกครั้ง

เธอไม่ได้ใส่ใจกับการกระทำของเขามากนัก คิดว่าอีกฝ่ายคงจะเมาจนเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ แต่ถึงอย่างไรก็ดีกว่าตอนที่บ้ามาก

เขมจิราเล่นเพลงนี้จนจบ แต่กลับไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของคนที่กอดเธออยู่ เมื่อมองลงไปก็พบว่าเขาหลับไปเสียแล้ว ลมหายใจคงที่และใบหน้านิ่งสงบนั้นทำให้เธอโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

“เรวัช ตื่นก่อน”

“อืมมม”

“คุณจะมานอนในสภาพแบบนี้ไม่ได้นะ ตัวเหม็นกลิ่นเหล้าไปหมดแถมยังเปียกขนาดนี้” เขมจิรานึกเป็นห่วง กลัวว่าพรุ่งนี้คงไม่สบายหนักแน่ “ไปอาบน้ำสักหน่อยเถอะ”

“ไม่เอา ผมลุกไม่ไหว” น้ำเสียงงัวเงียถูกเปล่งออกมา

“ไม่ได้”

“งั้นคุณก็ช่วยผมสิ”

เขมจิราไม่มีทางเลือก เธอต้องเป็นคนพยุงร่างกายที่หนักอึ้งของเขาไปยังห้องน้ำด้วยตัวคนเดียว กว่าจะถึงที่อ่างอาบน้ำก็เล่นเอาถึงกับหายใจหอบ จากนั้นจึงวางเขาเอาไว้ด้านในอ่าง ก่อนจะถอดเสื้อเหลือเพียงแต่กางเกงด้านล่าง ทว่าชายคนที่กำลังหลับอยู่กลับถอดกางเกงออกอย่างชำนาญ