บ้านค่อยสงบลงหน่อยเมื่อทีมงานยกขบวนออกไปถ่าย ตรงเรือนกล้วยไม้ หลังมื้อเช้าเสร็จสิ้นลง อาทิตยาค่อยมีเวลากลับมานั่งตรวจบัญชีของห้องเสื้อ สปา ร้านจีเวลรี
ปกติจะต้องไปนั่งทำที่ร้านเพื่อจะได้ถามพนักงานถ้ารายการไหนไม่เข้าใจหรือไม่ชอบมาพากล แต่วันนี้ต้องหอบมาทำในห้อง เพราะรู้ดีว่าเ้านายจะต้องเรียกใช้ทำนั่นนี่ไม่มีเว้น
“พี่ตะวันคะ คุณผู้หญิงบอกให้เขียนเช็คเงินทำบุญผ้าป่าสามัคคีไปให้เซ็นค่ะ”
นั่นประไร ยังไม่ทันข้ามวันก็เปหนักแล้ว สามแสนบาทคือตัวเลขในเช็ค ‘โจ้’ เ้าของนิติยสารที่ลงทุนมานั่งควบคุมทีมงานยิ้มรับด้วยใบหน้าปรีดา
อาทิตยารีบผละออกจากเ้านายเพราะไม่ใคร่ชอบอยู่ใกล้คน ที่มักจะขับเคลื่อนกิจการด้วยการรีดไถเงินนัก แล้วหยุดยืนมองไปยังทีมงานกำลังวุ่นจัดแสงจัดฉากอยู่หน้าประตูแทน
“อย่าบอกนะว่ายัยถั่วงอกอย่างคุณอยากจะขึ้นปกกะเขาด้วย”
จิณณวัตรส่งเสียงมาจากเื้ัปนด้วยท่าทีขำน้อยๆ มาด้วย อาทิตยาหันกลับไปมองแถมส่งสายตาเป็คำถามว่าที่พูดมานี่ใช่ปากเขาหรือเปล่า แต่ไม่ได้เปล่งคำนั้นออกมาหากเป็คำอื่นแทน
“ถ้าจะต้องแลกด้วยการเซ็นเช็คสามแสน ตามด้วยคนรับใช้ต้องลุกขึ้นมาจัดบ้านยกใหญ่ ใช้ดอกไม้เป็พันๆ ดอก และต้องไปนอนขัดตัวนวดตัวเป็วันๆ ฉันว่าอยู่นอกปกจะมีความสุขกว่านะคะ”
แถมเป็คำทิ่มแทงคนฟังให้เจ็บหนึบไม่น้อย สิ้นคำร่างผอมบางก็เดินกลับเข้าห้องทำงานโดยไม่สนใจจะหันมามองร่างสูงใหญ่เลยสักนิด แต่เขาก็เดินตามไปติดๆ ไม่รู้ทำไมถึงอยากจะแกล้งเ้าหล่อนนัก
หรืออาจจะเป็เพราะคิดถึงสมัยเด็กๆ อันนี้เขาก็วิเคราะห์ไม่ออกเอาเสียเลย
“ถ้าคุณอยากจะลงปกจริงๆ ผมเป็เ้ามือให้ก็ได้นะ เอาทุกแม็กกาซีนในเมืองไทยเลยก็ได้นะ”
“เก็บเอาไว้จ่ายให้แฟนนางแบบคุณเถอะค่ะ พวกสวยใสไร้สมองของคุณจำเป็ต้องใช้เงินมากกว่าฉันเป็ไหนๆ หรือไม่คุณก็เอาเงินไปเลี้ยงอาหารกลางวันเด็กยากจนเด็กขาดโอกาสเด็กกำพร้าคงจะได้บุญได้ประโยชน์มากกว่ามั้งคะ เผื่อมันจะทำให้คนร่ำรวยและอยู่กับความสิวิไลอย่างคุณเห็นอกเห็นใจคนไม่มีจะกินบ้าง”
ปากเหน็บแนมส่วนสองขารีบก้าวหนีเร็วกว่าเดิม และอยากจะปิดประตูห้องใส่หน้าเหลือเขากำลัง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเป็ลูกเ้านาย และนั่นก็คือสิทธิ์พิเศษจนเขารีบก้าวยาวๆ ไปขวางหน้าเ้าหล่อนไว้ เมื่อไม่เข้าใจว่าคำเย้าแหย่ของเขาไม่กี่คำทำไมเ้าหล่อนจะต้องหัวเสียด้วย
“ผมก็แค่แหย่เล่นๆ ทำไมยัยถั่วงอกอย่างคุณจะต้องจริงจังไปทุกเื่ด้วย”
“เพราะฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ฉันโตแล้วเห็นอะไรมาก็มากแล้ว ถึงเื่ในอดีตฉันก็ไม่เคยจะลืมก็เถอะ คุณเองก็เป็ผู้ใหญ่แล้ว ไม่ควรจะมองอะไรเป็เื่เล่นๆ ไปหมด โดยเฉพาะปมด้อยของคนอื่นคุณไม่ควรจะเอามาล้ออีก”
ด้วยเหลืออดกับฉายาในวัยเด็กที่เขาไม่เคยคิดจะหยุดเรียกสักที จึงจำเป็ต้องเตือนด้วยสีหน้าท่าทางจริงจังโจ่งแจ้งให้ได้รู้ว่าไม่ชอบใจเอามากๆ
จิณณวัตรจ้องมองเ้าของดวงหน้าบึ้งตึงด้วยสายตาล้อเลียน ควบคู่กับการจ้องมองเรือนร่างสมส่วนได้รูปเว้าโค้ง ขณะเดินกอดอกมองสำรวจรอบตัวสาวเ้าอย่างจงใจ เมื่อนึกสนุกอยากแกล้งขึ้นมาอีกวาระ
“อื้ห์ม!!! ยัยถั่วงอกโตแล้วจริงๆ ด้วย ผมฟูๆ เมื่อก่อนก็ไม่มีแล้ว เหลือแต่ผมตรงๆ นิ่มๆ ฟันก็ไม่มีเหล็กครอบแล้ว ถึงได้เรียงกันสวยขนาดนี้ ตัวผอมๆ เหมือนไม้เสียบผีก็กลายเป็อวบอั๋นแล้ว คิ้วดกๆ หนาๆ ก็โก้งโค้งสวยแล้ว ว่าแต่แก้มตุ๊บป๋องๆ เวลางอนๆ นี่ จะหอมเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่าน้า”
สิ้นคำเขากฌฉกลงไปหอมอย่างรวดเร็ว
“อุ๊ย!!!”
จนเ้าของแก้มตั้งตัวไม่ทันแถมไม่คาดคิดว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้ด้วย ตั้งสติได้เขาก็โกยแน่บออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วแล้ว โกรธจนไม่รู้จะทำอะไรได้นอกจากมองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยสายตาดุดันกว่าเดิม
มือก็ยกขึ้นเช็ดแก้มออกอย่างรวดเร็ว ภาพในอดีตเวลาถูกเขาแกล้งด้วยการขโมยหอมแก้มก็ผุดขึ้นมาในความคิดอย่างรวดเร็ว และนั่นยิ่งทวีความไม่ชอบคุณชายเนี้ยบขึ้นเรื่อยๆ แม้จะทำใจเป็กลางไว้แล้วก็ตาม
ความโกรธในการกระทำของเขา ทำให้อยากจะหนีกลับบ้านเอาดื้อๆ แต่เพราะยังมีงานค้ำคออยู่ จึงพยายามสงบสติอารมณ์แล้วกลับไปหาการตรวจเอกสารอยู่หลายชั่วโมง
กระทั่งผ่อนเดินเข้ามาถามว่าจะให้ตั้งโต๊ะมื้อเที่ยงตรงไหน ถึงได้ออกมาดูความเรียบร้อย และสั่งให้จัดไว้ห้องอาหารใหญ่เหมือนทุกวันเพราะมีแอร์ ด้วยคาดเดาว่าเ้านายและทีมงานน่าจะร้อนไม่น้อย สังเกตจากแดดข้างนอกแล้ว ก็อดขำเ้านายไม่ได้ที่ยังทนร้อนได้มาตั้งครึ่งวันแล้ว
“ตามสบายนะคะ อยากทานจานไหนก็ตักได้เลยค่ะ ฝีมือแม่ครัวบ้านนี้เชฟบางโรงแรมยังชิดซ้ายนะคะ”
ชมจันทร์ในชุดสวยหรู กับใบหน้าที่แต่งเข้มมากผิดปกติ รีบเดินนำทีมงานเข้ามาในเวลาใกล้บ่ายโมงแล้ว ก็พบกับอาหารจัดวางไว้เรียบร้อย โดยมีอาทิตยากับผ่อนยืนอยู่ไม่ห่าง
จิณณวัตรก็ลงมาร่วมด้วยเพราะเริ่มหิว หรืออีกนัยคืออยากจะเห็นหน้ายัยถั่วงอกมากกว่าว่าจะเป็ยังไงหลังจากถูกเขาย้อนรอยขโมยหอมแก้มเหมือนตอนเด็กๆ อีก
เขาเผลอยิ้มออกมาด้วยความขำเมื่อเห็นหน้าเ้าหล่อนเชิดขึ้นแถมมองไปทางอื่น เวลาเขาจ้องมองด้วยสายตายียวนกวนประสาท แต่ก็เป็แค่แวบเดียวเพราะคนในห้องมีเยอะ เขาจึงหยุดแกล้งเ้าหล่อนแล้วเดินเลือกอาหารที่ตัวเองชอบตักใส่จานด้วยท่าทีปกติ
“สวัสดีค่ะพี่โจ้ ไม่ทราบว่าริซ่ามาช่วยงานช้าไปหรือเปล่าคะ”
ยังไม่ทันจะได้นั่งเลย ก็มีเสียงเจื้อยแจ้วดังมา ก่อนจะเห็นนางแบบสาวกางเกงยีนสีซีดขาสั้น กับเสื้อกล้ามตัวเล็กเดินสะพายกระเป๋าผ้าใบใหญ่เดิมยิ้มหน้าระรื่นเข้ามาอย่างไม่มีใครเชื้อเชิญ โดยเฉพาะเ้าของบ้านอย่างชมจันทร์
“อุ๊ยตายจริง!!! โจ้ลืมบอกคุณเอ้ไปน่ะค่ะว่าชวนน้องริซ่ามาช่วยสอนการโพสต์ท่าเก๋ๆ ให้ แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งคุยเื่งานเลยนะคะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง โจ้หิวจนไส้กิ่วแล้วล่ะค่ะ ตามสบายเลยนะทุกคน บ้านนี้เ้าของบ้านใจดีทำอาหารดีๆ แพงๆ และอร่อยๆ ให้เราเยอะแยะเลย บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าไม่ใช่บ้านคุณเอ้กับคุณแอ๊ฟไม่มีทางจะได้แต่ของพวกนี้แน่ ส่วนใหญ่จะเจอแต่ข้าวกล่องกับเมนูสิ้นคิดตลอด”
โจ้รีบแก้ไขสถานการณ์อย่างรวดเร็ว แม้เ้าของบ้านจะไม่ชอบใจอยู่มากกับแขกไม่ได้เชิญ แต่เมื่อมีคำชื่นชมห้อยท้ายตามมาด้วย ก็ยิ้มร่าเริงออกมาได้แล้ว
ผิดกับจิรนันท์ยังหน้าบึ้งไม่หาย เมื่อเจอคนไม่เข้าตามาร่วมโต๊ะด้วย แถมเ้าหล่อนก็กระแดะไปนั่งใกล้กับพี่ชายอีกต่างหากยิ่งเพิ่มความไม่พอใจให้อย่างแรง
“คราวหน้าโจ้ขอจองคิวคุณจิณขึ้นปกบ้างนะคะ คนอะไรหล่อเป็บ้าเลย คุณเอ้นะคุณเอ้ มีลูกชายหล่อขนาดนี้ทำเป็หวงไม่ยอมให้เราเห็น อย่างนี้ต้องแกล้งด้วยการเอาไปถ่ายปกร่วมกับสาวๆ สักสิบ ว่าไหมน้องริซ่าขา”
คนพูดจีบปากจีบคอจนออกแนวแต๋วแตกมาให้เห็น แถมส่งสายตามันวาวไปหาจิณณวัตรที่กำลังแสดงความเป็สุภาพบุรุษตักอาหารให้แม่และสาวที่นั่งข้างๆ พร้อมกับคอยส่งคำขอบคุณนุ่มๆ สายตาหวานๆ ให้เขาไม่ว่างเว้น
จนอาทิตยา อยากจะหัวเราะออกมา แต่ก็อดกลั้นเอาไว้ และทรุดตัวลงนั่งกินตามคำสั่งเ้านายอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆ ที่ใจนั้นอยากจะไปนั่งกินกับคนในบ้านหลังครัวมากกว่า
“แล้วตกลงคุณเอ้จะให้น้องแอ๊ฟลงสมัครประกวดซูเปอร์โมเดลจริงๆ เหรอคะ โจ้ว่าไม่เห็นจำเป็เลย น้องทั้งสวยทั้งน่ารัก อีกหน่อยก็มีงานเข้ามาเรื่อยๆ อยู่แล้วล่ะค่ะ อย่างน้อยๆ ก็มาจากห้องเสื้อโจ้ไงคะ ไม่เห็นต้องไปแข่งขันกับชาวบ้านให้เมื่อยเลย”
เ้าเก่าจีบปากจีบคอพูดระหว่างนั่งเปิบข้าวเข้าปาก ชมจันทร์รีบยิ้มร่าออกมา เพราะรู้ดีว่าโจ้จะเป็หนึ่งในคณะกรรมการอยู่แล้ว และแน่นอนว่าวันนี้คงจะได้โอกาสพูดคุยเื่งานการกุศลอีกหลายงานที่รอเม็ดเงินสนับสนุนจากคนมีอันจะกิน เพื่อแลกกับชัยชนะให้ลูกสาว
“ไม่ได้หรอกค่ะ เวทีนี้จะช่วยลบคำครหาให้ยัยแอ๊ฟ ว่าเป็นางแบบเพราะบารมีแม่ไงคะ ก็ไม่ซีเรียสหรอกค่ะลงประกวดเล่นๆ ได้ก็ถือว่ากำไร ไม่ได้ก็ไม่เป็ไร ก็อย่างคุณโจ้บอกนั่นล่ะค่ะว่ามีงานรอให้ยัยแอ๊ฟถ่ายอยู่เรื่อยๆ โดยไม่เดือดร้อน หรือไม่มี เอ้ก็ไม่ซีเรียสหรอกค่ะ ลูกสาวคนเดียวเลี้ยงได้สบายมาก”
คนรักษาหน้าอย่างชมจันทร์จะเผยไต๋ให้ใครรู้ได้แน่ จึงรีบส่งประโยคยืดยาวเพื่อทำให้ตัวเองดูขาวสะอาดอย่างไม่มีที่ติทันที แต่หารู้ไม่ว่าเกือบทุกคนในห้องไม่มีใครเชื่อ
รวมทั้งอาทิตยาด้วยที่ละเหี่ยใจกับน้ำคำของเ้านาย ซึ่งมักจะสวนทางกับการกระทำเป็เนืองนิตย์
“แต่ถ้าคิดได้แบบนี้ก็ดีนะคะคุณเอ้ ยังไงโจ้จะเอาใจช่วยนะคะ น้องริซ่าก็ช่วยๆ สอนน้องแอ๊ฟด้วยนะ ในฐานะคนมีประสบการณ์ เรามันก็คงในวงการเดียวกัน ถึงน้องยังใหม่อยู่มากแต่อีกไม่นานก็คงจะเก่งเหมือนรุ่นพี่แล้ว ยิ่งได้น้องริซ่าเป็คนคอยหนุนหลังให้รับรองไม่พลาดแน่ค่ะคุณเอ้ขา”
โจ้ปรายตาไปหานางแบบสาวที่กำลังหันไปจ้องมองจิณณวัตรด้วยสายตาหวานฉ่ำ จนไม่ทันได้ฟังคนข้างๆ พูดอะไร โจ้ถึงกับแอบส่งเท้าไปสะกิดเท้าอยู่ใต้โต๊ะในทันที
“เอ่อ! ไม่มีปัญหาค่ะพี่โจ้ขา รับรองว่าริซ่าจะช่วยสอนทุกอย่างให้น้องแอ๊ฟค่ะ ก็น้องแอ๊ฟทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ใครจะไม่ช่วยได้ลงคอคะ จริงมั้ยคะคุณจิณขา”
“เอ่อ! คงจะอย่างงั้นมั้งครับ”
อาทิตยาแทบจะทนฟังทั้งสามสี่คนใส่หน้ากากเข้าหากันไม่ได้ ด้วยรู้ดีแก่ใจแล้วว่านางแบบสาวกับลูกเ้านายหาได้ญาติดีกันไม่ มิหนำซ้ำยังไม่เคยมองหน้ากันด้วยซ้ำ
แต่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งที่วันนี้กลับฉีกยิ้มให้กันและกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ อาหารในจานพร่องไปไม่ถึงครึ่ง เลขาสาวจึงทำเป็อิ่มและขอตัวกลับไปทำงานต่อเอาดื้อๆ
+++++
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
9K
