เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

​"แม่นางคนนี้เป็นใคร ท่านอาจารย์" หนึ่งในห้าคนที่แต่งกายเป็นมือกระบี่ถาม
"หึหึ เด็กสาวคนนี้ ข้าจะรับเป็นลูกศิษย์ข้า แทนพวกเจ้า" ชายชราตอบ
"อ้าว ท่านอาจารย์ ทำไมทำเช่นนี้เล่า แทนที่ท่านจะถ่ายทอดวิชาให้พวกข้าให้สำเร็จ ท่านไปคว้าเด็กผู้หญิง ท่าทางติงต๊องที่ไหนมาเป็นศิษย์" อดีตลูกศิษย์ของชายชราต่างพากันไม่พอใจ
"แล้วกัน! พวกเจ้าทำไมถึงมาด่าข้าเล่า แล้วท่านลุง เรื่องลูกศิษย์อะไรนี่ ข้ามิเห็นรู้เรื่องเลย ข้ามีอาจารย์ของข้าอยู่แล้ว มิต้องเข้าสำนักใครเพื่อเป็นศิษย์อีกหรอก" เฟยฮุ่ยมิอาจทนถูกพาดพิงได้อีก โดยที่นางมิรู้ความสิ่งใดมาก่อน
"เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกเจ้าทั้งห้าคน ถ้าเอาชนะแม่หนูนี่ได้ ข้าจะกลับมารับพวกเจ้าเป็นศิษย์ แต่ถ้าแพ้ก็บ้านใครบ้านมันกันนะพวกเจ้า" ชายชราเสนอเงื่อนไข
"แล้วทำไมข้าต้องสู้กับลูกศิษย์ท่านด้วยล่ะ? ท่านลุง"
"เจ้าอยากฟังข้าเล่า เรื่องเซียนกระบี่ที่เป็นชื่อหมู่บ้านนี้ไหมเล่า"
"อยากสิ ท่านลุง"
"งั้นก็เอาชนะศิษย์ข้าให้ได้ก่อน แค่ประลองกัน ไม่ได้ให้ฆ่าแกงกันนะ" ชายชราเสนอเงื่อนไข
"อืม...งั้นก็ได้" เฟยฮุ่ยคิดว่าแค่การประลองหาประสบการณ์เท่านั้น มันเป็นเรื่องธรรมดาของชาวยุทธ
"พี่ชาย ถือว่าเราแลกเปลี่ยนความรู้วิชากันนะคะ โปรดชี้แนะด้วย... แต่ว่าเข้ามาทีเดียวห้าคนเลยก็ได้ จะได้ไม่เสียเวลา" เฟยฮุ่ยคิดว่าอยากให้ประลองเสร็จก่อนที่พวกของสำนักเฟยหลงจะมาถึง แต่กลับกลายเป็นว่า ทำให้พวกอดีตลูกศิษย์ชายชราคิดว่านางดูถูก
"นังเด็กนี่! โอหังจริง ท่านพี่ทั้งสี่ข้าขอสั่งสอนนางก่อนแล้วกัน" ดูแล้วน่าจะเป็นน้องเล็กในห้าคนขอสู้ก่อน เฟยฮุ่ยเดินพลังเพียงขั้นที่สามเข้ารับมือก่อน
"มังกรไร้ใจ...เคลื่อนไหวไร้เงา สัมผัสด้วยลมปราณ ปะทะสิบทิศ" เฟยฮุ่ยใช้มังกรไร้ใจหลับตาก็ยังรับมือสบาย ทั้งหมดเห็นเฟยฮุ่ยฝีมือสูงส่ง จึงเข้ารุมนางเพราะกลัวจะพ่ายแพ้
"โอ๊ะๆ มาพร้อมกันแล้วเหรอ ดีล่ะ! เช่นนั้นข้าขอเพิ่มความแรงสักนิดนะ" เฟยฮุ่ยตั้งหลัก โคจรลมปราณเข้าสู่ขั้นที่สี่ของวิชามังกรทะยาน
"ตั้งใจรับมือนะคะ ไม่เช่นนั้นมีเจ็บ มังกรไร้ลักษณ์" เฟยฮุ่ยร้องเตือนก่อนลงมือ เพราะไม่ต้องการให้ใครบาดเจ็บ
"เคร้งงง" เสียงกระบี่ของทั้งห้าคนหักลงทันที หลังกระบวนท่ามังกรไร้ลักษณ์ทำงาน มือกระบี่ทั้งห้าทั้งตกใจและประหลาดใจ มิคาดคิดเลยว่า จะได้พานพบวิชาสุดล้ำลึก นอกเหนือจากอาจารย์ของพวกเขา หากเฟยฮุ่ยมิยังมือคงได้บาดเจ็บไปตามๆ กัน
"พวกเจ้าไปซะ สิ่งที่ข้าเคยสอนจงจำไว้ให้ดี หมั่นฝึกปรือวิชาที่ข้าสอนไป พยายามข้ามขีดจำกัดของตนเองด้วยการเอาชนะใจตน" ชายชราโบกมือไล่ทั้งห้าคน
"พวกข้าขอคารวะอาจารย์เป็นครั้งสุดท้ายนะครับ" ทั้งห้าคุกเข่าคำนับอาจารย์ของพวกเขาก่อนจะจากไป
"ดีแล้วๆ" ชายชรากล่าวเบาๆ แต่เฟยฮุ่ยสังเกตเห็น ในจักษุของชายชรานั้น นองไปด้วยน้ำตา แต่นางก็มิได้กล่าวอะไร จนกระทั่งทั้งห้าคน เดินจากไปจนลับตา นางจึงได้หันมาถามชายชรา
"ดูเหมือนท่านอาลัยอาวรณ์ พวกเขาอยู่มากนะ" 
"อืม...ข้ามีเหตุผลที่ถ่ายทอดวิชาให้เขาต่อมิได้ จึงต้องทำเช่นนี้" ชายชราถอนหายใจยาวๆ มองตามหลังลูกศิษย์
"เหตุใดกันเล่า...แจ้งแก่ข้าที" เฟยฮุ่ยอยากรู้ขึ้นมาอีกแล้ว
"ฮ่าๆ เจ้านี่มันอยากรู้ไปซะทุกเรื่อง เหมือนเด็กไร้เดียงสา" ชายชราลูบเครามองเฟยฮุ่ยอย่างนึกเอ็นดู
"ถ้าท่านลุงเมตตา เล่าทั้งสองเรื่องเลยก็ได้ค่ะ" เฟยฮุ่ยประจบหวังได้ฟังเรื่องราว
"ถ้าเช่นนั้น...ก็ได้" เหมือนชายชราอยากเล่าให้ฟังอยู่แล้ว