...ผ่านมาแล้ว 2 เดือนเต็มกับการผจญภัยในป่าของอลันกับสหายแมวของเขา การฝึกจิตใน่ท้ายๆไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นเต้นมากนัก อาจเพราะเซ็กซี่และอลันยังคงขวัญเสียกับสิ่งที่ได้เผชิญโดยไม่คาดฝัน และทั้งคู่เกือบต้องพรากจากกันโดยไม่มีวันกลับ
หลังเหตุการณ์ครั้งนั้น แมวหนุ่มบังคับให้อลันเก็บกลีบบลูเบลล์ที่เหลือหล่นไปทั่วพื้นมาหอบใหญ่เพื่อสกัดยาแก้พิษงูตามสูตรในหนังสือซึ่งอลันไม่แน่ใจว่ามันจะใช้ได้จริงหรือไม่ แต่ที่แน่ๆก็คือเซ็กซี่เป็ผู้จ่ายยารักษาแผลสดให้พ่อหนุ่มเถาวัลย์ที่ยอมสละตัวให้อลันใช้เพื่อช่วยชีวิตของเขา
อย่างไรก็ตาม เซ็กซี่ไม่ยอมเชื่อแม้เถาวัลย์ทุกสายจะพร้อมใจเล่าตรงกันว่าตัวเขาเองไปนอนหลับทับรากบลูเบลล์ตรงทางขึ้นของมันพอดี และไม่เชื่อว่าเถาวัลย์วัยกระเตาะสีตองอ่อนจะท่องบทกลอนโบราณเกี่ยวกับบลูเบลล์ต้องมนตราได้ทั้งที่ไม่ใช่เทวดา พ่อมด หรืุ์
วันนี้เป็วันสุดท้ายของปิดเทอมใหญ่ อลันต้องกลับไปเรียนต่อชั้นปีที่ 2 ของโรงเรียนเวทศาสตร์ Infinite โรงเรียนกึ่งประจำที่ไม่มีภารโรง มีครูเพียง 7 คนกับนักเรียน 5 ชั้นปี และเป็โรงเรียนของเหล่าเทวดา พ่อมดและมนุษย์ทั้งหลาย
"นายก็สอนฉันได้ นายอ่านหนังสือของคุณปู่มาตั้งเยอะ" อลันบ่นทั้งที่นอนหันหลังให้เซ็กซี่ เขาไม่อยากไปโรงเรียนที่มีแต่คนที่รู้กำเนิดของตนเอง สู้ไปผจญภัยกับมนตราในป่าลึกยังดีกว่าไปโรงเรียนที่ไม่มีใครยอมคุยด้วย นอกจาก้าดูถูกหรือหัวเราะเยาะ แม้ว่าที่โรงเรียนนั้นจะมีใครบางคนที่เขาอยากพบมากก็ตาม
"นายให้ฉัน...ให้แมว...สอนคนเนี่ยนะ!?" เซ็กซี่ถามเสียงสูง เดิน 2 ขาไปมารอบๆเตียงสองชั้นของเขากับอลันอย่างเหนื่อยใจ
"นายยอมรับแล้วสินะว่าฉันเป็คน" อลันลุกขึ้นถาม หน้าตาบูดบึ้งอย่างไม่สบอารมณ์ ปีนี้เขาอายุ 14 และสูงขึ้นอีก 2 เิเแล้ว แต่ก็ยังไม่ทิ้งนิสัยเด็กๆโดยเฉพาะยามที่อยู่กับเพื่อนสนิท
"อืมมม...'มั้ง' นะ" เซ็กซี่เกาหัว สะบัดหางสั้นไปมาอย่างมึนๆบอกไม่ถูก
"ถึงยังไงฉันก็เป็แมวอ่ะนะ จะสอนนายได้ไง" แมวหนุ่มพูดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ฉันเป็ใครกัน?" อลันนั่งชันเข่าจ้องเ้าแมวเพื่อนรักอย่างคาดคั้น
"นายก็คืออลันไง มีปู่ชื่อโอลิเวอร์ นายมีพลังพิเศษ มีฉันเป็เพื่อน ฉันชื่อเซ็กซี่ นายจำไม่ได้เหรอ" เซ็กซี่ตอบพลางหาวไปพลาง
"ถ้านายไม่รีบลุก ฉันก็จะหลับแล้วนะ แล้วนายก็จะไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยสำหรับการเรียนวันแรก พรุ่งนี้แล้วนะ อย่าลืมสิ!"
"ฉันชื่ออลัน แต่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็ใคร ฉันมีปู่โอลิเวอร์เลี้ยงดูมาแต่ก็ไม่ใช่ปู่แท้ๆ ฉันอาจจะมีอำนาจอย่างที่นายว่า แต่ฉันเองก็ยังควบคุมมันไม่ได้ สรุปแล้วฉันมีอยู่แค่อย่างเดียวก็คือนายที่เป็เพื่อน..." เสียงเศร้าๆของอลันทำให้เซ็กซี่ต้องะโผลุงขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง อุ้งเท้านิ่มๆแตะลงบนมือทั้งสองของอลันอย่างปลอบใจ พร้อมสัญญาว่าจะลองช่วยพูดกับคุณปู่ให้เลื่อนการกลับเข้าเรียนออกไปอีกนิด...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"...คงไม่ได้หรอก..." นั่นคือคำตอบที่แมวหนุ่มได้รับ
"เซ็กซี่...ถ้าเธอเป็ฉัน เป็ปู่ของอลัน เธอจะยอมให้เขาอยู่ในบ้านอย่างสุขสบายแต่ไม่มีความรู้ และเอาแต่หลบหน้าผู้คนที่ไม่ชอบไปตลอดชีวิตไหม" เ้าของเคราสั้นสีดอกเลาเอ่ยเนิบๆด้วยเหตุผลที่ทำให้เซ็กซี่เถียงไม่ออก เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับอลันแล้ว ก็คือการมาขออนุญาตหยุดเรียนต่ออีกสักพัก แม้ใจจริงก็คิดไว้ล่วงหน้าแล้วว่าไม่มีทางเป็ไปได้
"อลันต้องเรียนหนังสือ เขาต้องมีความรู้มากกว่านี้ อย่างน้อยก็จนกว่าเขาจะควบคุมพลังได้ เขายังต้องมีสังคม...สังคมที่เขาจะได้เข้าร่วมและใช้ชีวิตอยู่เมื่อไม่มีพวกเรา...นั่นคือสิ่งสำคัญ" ชายชรากล่าวอย่างใจเย็น ใช่แล้ว เขาคือโอลิเวอร์ ปู่ที่เลี้ยงดูอลันมาั้แ่เด็ก
"ฉันจะพูดกับเขาเอง ตกลงไหม" คุณปู่โอลิเวอร์กล่าวยิ้มๆเป็เชิงตัดบทก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยฝีเท้าหนักแน่น ขณะที่เซ็กซี่ได้แต่ยืนมองนิ่งๆอย่างจำนน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ปู่เข้าไปได้ไหม" คุณปู่ชะโงกหน้าถามจากรอยแง้มของบานประตูที่ปิดไม่สนิท
"ครับ" อลันที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงชั้นบนรีบะโลงมาอย่างว่องไว ปีนี้เขาสูง172 เซนฯแล้ว แต่ก็ยังเตี้ยกว่าคุณปู่อยู่นิดๆ
"ที่โรงเรียนจะมีทุกคำตอบที่เธอ้ารู้" คุณปู่เริ่มเมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่างเรียบร้อย
"ครับ?" อลันทรุดนั่งลงบนเตียงชั้นล่าง ใจจดจ่อกับเื่ที่ได้ยิน
"ทั้งเื่ที่ว่าเธอเป็ใคร และเื่ของพลังที่เธอมี" ชายชรามองอย่างปรานี ตรงหน้าของเขาเป็เพียงเด็กหนุ่มกำพร้าที่มีชะตาชีวิตน่าสงสารคนหนึ่ง และเขามีส่วนต้องรับผิดชอบกับเื่ที่เกิดขึ้น...
"จะมีใครที่นั่นบอกผมหรือครับ.." อลันยังสงสัย แต่ก็เริ่มสนใจ
"น่าจะเป็เช่นนั้น" คุณปู่เครางามตอบหลังนิ่งไปอึดใจหนึ่ง
"แต่ถ้าเธอยังไม่พร้อม..."
"ผมจะไปโรงเรียนครับ" อลันตอบทันควัน แทบไม่ต้องคิด
"เธอจะต้องเจอคนอีกมากที่ไม่ยอมรับเธอ...แม้แต่วิชาที่ยากจะเอาชนะ..."
"ผมจะอดทนครับ พรุ่งนี้ผมจะไปเรียนแน่นอน" อลันตอบด้วยสายตาแน่วแน่อีกครั้ง และคุณปู่โอลิเวอร์ก็รู้ว่าอลันไม่เคยพูดโกหก
63K
