ตอนที่ 14 เตือน
ภรรรยาจ้าวเป่ากั๋วฟังจบก็ทำเสียงฮึดฮัด ตอกกลับอย่างเหยียดหยาม “แล้วคุณล่ะ? เคยปกป้องใครได้บ้าง?”
“คุณไปดูคนของผู้บัญชาการหวังสิ คนเขาอยู่กันยังไง เเล้วพวกเราอยู่กันยังไง คุณเอาแต่พูดว่าเราเป็สมาชิกพรรค ยังไงก็มีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว คุณดูตัวเองเถอะ พวกเรานี่เเทบจะกินแกลบกันอยู่เเล้ว”
ผู้บัญชาการจ้าวยิ้มเเบบเสือหน้ายิ้ม พอได้ยินภรรยาพูดเื่นี้ หน้าก็ครึ้มลงทันที ตอบกลับอย่างทนไม่ไหว “เขาเป็ใคร? เเล้วผมเป็ใคร? ผมว่าถ้าเขาเป็เเบบนั้นต่อไป ไม่ช้าเร็วคงได้กินลูกปืน”
ภรรยาจ้าวเป่ากั๋วแย้ง “กินลูกปืนก็กินลูกปืน อย่างน้อยคนเขาก็มีความสุขแหละ”
จ้าวเป่ากั๋วฟังจบก็เบะปาก ยืนขึ้นพูด “คุณนี่ผมยาว เเต่ความรู้น้อยจังนะ”
ภรรยาจ้าวเป่ากั๋ว “ขนาดคุณผมสั้นก็ยังไม่เห็นจะรู้อะไรเยอะเลย รู้แต่หลอกฉันเท่านั้น”
จ้าวเป่ากั๋ว “…”
“พอเเล้ว ี้เีฟังคุณพูดแล้ว ผมออกไปเดินเล่นนะ” พูดจบเขาก็เดินออกไป
ภรรยาจ้าวเป่ากั๋วเห็นเเล้วก็ถามเสียงดัง “นี่ก็เย็นเเล้ว คุณจะไปไหนอีก”
จ้าวเป่ากั๋ว “ฉันจะไปบ้านเจี้ยนเยี่ยสักเที่ยว” พูดจบก็ไม่เห็นเงาคนเเล้ว
ทางหลินเจี้ยนเยี่ยเพิ่งกินข้าวเสร็จ ส่วนสวี่ม่ายซุ่ยส่งหู่จือกลับไปแล้วก็เห็นหลินเซียวผู้น่าสงสารยืนอยู่หน้าโต๊ะ ไม่กล้าเงยขึ้นมามองหลินเจี้ยนเยี่ย
หลินเจี้ยนเยี่ยเหมือนคุณปู่ผู้เฉียบขาดของเขากำลังนั่งอย่างสง่างาม มือหนึ่งเคาะโต๊ะ พลางถามเสียงนิ่ง “พูดมา! เกิดอะไรขึ้นกับหัวลูก”
หลินเซียวฟังจบก็เงยหน้ามาชำเลืองมองหลินเจี้ยนเยี่ย เเล้วก็ก้มลงไป ทำตัวเงียบเชียบไม่ยอมพูด
หลินเจี้ยนเยี่ย “ไม่พูดใช่ไหม! งั้นเดี๋ยวพ่อจะไปถามต่อหน้าหู่จือ ไม่อย่างนั้นก็ให้เเม่ไปเรียกหู่จือมาถาม”
หลินเซียวฟังเเล้วรีบพูดทันที “พ่อ ๆ ๆ ไม่ต้องไปถามเขาหรอก เขาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายผม เเค่นี้เขาก็เศร้ามากพอเเล้ว พ่อไปถามเขา เขาไม่เศร้ากว่าเดิมหรือไง”
หลินเจี้ยนเยี่ยฟังจบก็ขมวดคิ้ว ถามสวี่ม่ายซุ่ยที่ล้างจานอยู่ “ที่เขาพูดมาทั้งหมดจริงไหม?”
สวี่ม่ายซุ่ยล้างจานพลางตอบ “จริงทั้งหมด ฉันถามไปเเล้วรอบหนึ่ง คุณก็ไม่ต้องถามเเล้ว”
หลินเจี้ยนเยี่ยไม่คิดว่าสวี่ม่ายซุ่ยจะตอบเเบบนี้ เขาอึ้งไปก่อนตอบกลับ “คุณถามแล้วก็ถามไปสิ คุณถามเขาเเล้วใช่ว่าจะหยุดไม่ให้ผมคุยกับเขาได้”
สวี่ม่ายซุ่ยเบะปาก ตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณอยากถามนักก็ไปถามเถอะค่ะ”
พูดจบเธอก็เก็บชามออกไป
ชีวิตก่อนหลินเซียวมีเื่ต่อยตี หลินเจี้ยนเยี่ยก็ไม่ได้ยุ่งกับเขามาก ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะเปลี่ยนมาเป็เเบบนี้
ด้านเธอที่เก็บชามออกไป ก็เห็นจ้าวเป่ากั๋วเดินเข้ามาด้วยหน้าตายิ้มเเย้ม “น้องสะใภ้ นี่กินข้าวกันเสร็จเเล้วเหรอ?”
สวี่ม่ายซุ่ยเห็นจ้าวเป่ากั๋วยิ้มตามมารยาทก็ะโเข้ามาในบ้าน “เหล่าหลิน ผบ. คุณมาน่ะ” พูดจบก็เก็บชามเข้าไป
หลินเจี้ยนเยี่ยได้ยินว่าจ้าวเป่ากั๋วมาก็จ้องหลินเซียวเเล้วให้เขาเข้าห้องไป
จ้าวเป่ากั๋วเดินเข้ามาด้วยสีหน้างุนงง พอเห็นหลินเจี้ยนเยี่ยก็รีบเข้าไปถาม “จี้ยนเยี่ย ภรรยานายนี่เยี่ยมจริง ๆ สองวันที่ไม่เห็นหน้านี่ หล่อนเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”
หลินเจี้ยนเยี่ยฟังพลางมองหลินเซียวที่อยู่ในห้อง ตอบกลับอย่างพูดไม่ถูก “ก็ถูกสถานการณ์บังคับแหละ”
จ้าวเป่ากั๋ว “มีอะไรอีกล่ะ?”
หลินเจี้ยนเยี่ย “หลินเซียวไปต่อยตีกับคนอื่นอีกเเล้ว คราวนี้ที่หัวเป็เเผลใหญ่ ตอนนี้ยังพันผ้าอยู่เลย”
จ้าวเป่ากั๋วฟังจบก็ตอบกลับเสียงนิ่ง “เด็กบ้านนายคนนี้ไปต่อยตีคนอื่นไม่ใช่ครั้งสองครั้งเเล้วนะ ฉันว่ารอเขาโตเมื่อไหร่ก็รีบให้เข้ากรมไปซะ เอาไปฝึกสักสองปี ดูซิว่าเขาจะยังกล้าอยู่ไหม”
หลินเจี้ยนเยี่ย “พูดให้ดีก็คือ กว่าเขาจะเข้ากรมได้ต้องรออีกหลายปี แล้วนี่คุณมาทำอะไรเย็นนี้?”
จ้าวเป่ากั๋วฟังจบก็หัวเราะอย่างเ็า “ฉันได้ยินเมียฉันพูดว่า วันนี้เหลียงผีนั่นเมียนายเป็คนทำเหรอ”
หลินเจี้ยนเยี่ยฟังจบสีหน้าพลันมืดครึ้ม ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “มีอะไรก็พูดมาเร็ว ๆ เถอะ อยากพูดอะไรก็พูดมา ฉันไม่มีเวลาฟังแกมานั่งพูดจาวกวนหรอกนะ”
จ้าวเป่ากั๋วฟังจบก็ไม่ได้สนใจ ยังถามต่อ “ฉันจำได้ว่าเมียนายเป็คนฝั่งทางเรานี่ ไม่เคยไปส่านซีทางนั้น ทำไมถึงทำเหลียงผีออกมาได้เหมือนต้นตำรับขนาดนั้น”
หลินเจี้ยนเยี่ย “ทางบ้านเมียฉันเคยทำอาหารถวายฮ่องเต้ในครัวหลวง อาหารอะไรที่ทำกันไม่ได้ เเม่ยายฉันกลับทำออกมาได้อย่างกับเป็ปรมาจารย์”
จ้าวเป่ากั๋ว “ฉันจำได้ว่าเมียนายเป็พวกชาวนาจน ๆ ไม่ใช่เหรอ”
หลินเจี้ยนเยี่ย “ทำครัวก็ใช่ว่าจะรวย ชาวนาอย่างไรก็เป็ชาวนา วันนี้นายว่างจนไม่มีอะไรทำใช่ไหม?”
จ้าวเป่ากั๋วจึงตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “่นี้บนเกาะไม่ค่อยสงบ นายต้องระวังตัวไว้หน่อย ฉันได้ยินมาว่าทางฝั่งนั้นส่งคนเข้ามาเเล้ว”
หลินเจี้ยนเยี่ยฟังจบก็พลันสีหน้าจริงจัง “เื่เมื่อตอนไหน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เื่?”
จ้าวเป่ากั๋ว “เมื่อวันก่อนเพิ่งประชุมไป ตอนนั้นนายไม่อยู่ ฉันก็เลยไม่ได้เล่าให้ฟัง สองวันมานี้ใช้กฎอัยการศึก นายไปบอกเมียนายให้ระวังตัวหน่อย”
หลินเจี้ยนเยี่ย “ได้ ขอบคุณมาก”
เพราะสวี่ม่ายซุ่ยเปลี่ยนไปมาก ในสายตาคนพวกนั้น เธอต้องเป็ผู้ต้องสงสัยรายใหญ่เเน่
พอตกดึกถึงเวลานอน หลินเจี้ยนเยี่ยอยู่ ๆ ก็พูดกับสวี่ม่ายซุ่ย “่นี้สถานการณ์บนเกาะไม่ค่อยสงบ คุณระวังตัวไว้ด้วย”
สวี่ม่ายซุ่ยหยุดมือที่เลิกผ้าห่มขึ้นมา จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าชีวิตก่อนก็เวลานี้เเหละที่บนเกาะประกาศใช้กฎอัยการศึก ไม่นานเสี่ยวผางที่ขายตั๋วรถอยู่ที่สถานีจะถูกจับ
“หมายความว่ายังไงคะ?”
หลินเจี้ยนเยี่ย “ไม่มีอะไร พรุ่งนี้ต้องไปบ้านเเม่ไม่ใช่เหรอ รีบนอนซะ!”
สวี่ม่ายซุ่ยฟังจบก็มองหลินเจี้ยนเยี่ยด้วยสายตาล้ำลึกเเล้วนอนลง กลางคืนพลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับ เป็หลินเจี้ยนเยี่ยที่ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดถึงได้ค่อย ๆ หลับ
วันถัดมาพอตื่นขึ้น ทำข้าวเช้าเสร็จ สวี่ม่ายซุ่ยก็เริ่มยุ่งขึ้นมา หลินเซียวขยี้ตามอง เข้าไปถามเธอว่า “เเม่ ไม่ใช่ว่าเเม่ทำกับข้าวเเล้วเหรอ? เเม่ยังยุ่งอะไรอีก”
สวี่ม่ายซุ่ยนวดคลึงหน้าพลางตอบ “เเม่กำลังทอดข้าวเกรียบให้ยายลูกอยู่”
หลินเซียวฟังจบก็ถามด้วยความประหลาดใจ “เวลาเเม่ไปบ้านยายไม่เคยเห็นเอาอะไรไปนี่”
สวี่ม่ายซุ่ย “นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ไม่เอาของไปไม่ได้” พูดจบก็ขมวดคิ้ว หยุดมองหลินเซียวเเล้วถาม “เมื่อวานลูกไม่ได้ล้างเท้าเเล้วนอนเลยใช่ไหม?”
หลินเซียวผงะ “เมื่อวานผมก็ไม่ได้อาบน้ำ จะไปล้างเท้าได้ไง”
สวี่ม่ายซุ่ยฟังจบก็ชักสีหน้า “ลูกลองดมกลิ่นเท้าเหม็น ๆของลูกดู เเม่อยู่ไกลเเปดร้อยลี้ยังได้กลิ่น”
หลินเซียว “พูดเกินไปไหมเนี่ย”
พูดจบก็ถอดรองเท้าเอาจมูกเข้าไปดม เอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ไม่เห็นมีกลิ่นเลย”
เวลานี้มีลมพัดเข้ามาในห้องพอดี ทำให้สวี่ม่ายซุ่ยอีกนิดเดียวก็แทบจะอ้วกออกมา “ออกไปได้แล้ว เต้าหู้เหม็นยังไม่เหม็นเท่าเท้าลูก”
หลินเซียว “อะไรคือเต้าหู้เหม็น? ผมไม่เคยเห็น ไม่เเน่ว่ายังมีหลินฟานอีกคน เมื่อวานเขาก็ไม่ได้ล้างเท้า”
สวี่ม่ายซุ่ยฟังจบก็เเทบจะขึ้น์ไปเดี๋ยวนั้น เธอด่าเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ “ลูกสองคนไปล้างเท้าให้เเเม่เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นไม่ต้องไปบ้านยาย”
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
จะเกิดเหตุปราบปรามอะไรอีกหนอ ถึงได้มาเตือนให้ระวังตัว
คิดตามแล้วขมคอเลยค่ะ เ้าหนู ไปล้างเท้าเถอะค่ะ
ชิวเฟิง
71K
![[Fanfic Harry Potter รุ่นลูก] เด็กหญิงผู้รอดชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688215414_30233665.webp)
