"ซุนน้อยเ้ากินนี่สิ"
"ขอรับท่านแม่" ซุนนานอ้าปากกัดกินผลไม้หวานชุ่มคอที่แม่สามซุนจางหงตั้งใจปอกเปลือกให้มันกินลูกแล้วลูกเล่า ใบหน้าของมันมีความสุขถึงที่สุด
"อร่อยไหมซุนน้อยของแม่สาม" แม่สามซุนจางหงถามตัวมันด้วยรอยยิ้ม
ซุนนานตัวมันรีบพยักหน้ารับทันที และแม่สามก็ยิ้มตอบกลับมัน ก่อนที่นางจะประทับริมฝีปากที่แก้มน้อยๆ ของตัวมัน "ซุนน้อยต่อจากนี้เ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ แล้วนะ แม่สามส่งเ้าได้เพียงเท่านี้ ผลไม้หวานของอร่อยแม่สามเอาให้เ้ากินไม่ได้อีกแล้ว"
"ทำไมขอรับท่านแม่" ซุนนานตัวมันกุมมือซุนจางหงแม่สามของมันแน่นไม่ยอมปล่อย
"แม่สามต้องไปแล้ว ไปในที่แสนไกล"
"ไม่นะท่านแม่ ข้าไม่ให้ท่านไป แม่สามไม่รักซุนนานผู้นี้แล้วรึขอรับ"
แม่สามไม่พูดไม่จาสิ่งอื่นใดอีก นางเหลียวมองซุนนานครู่หนึ่งพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่จะค่อยๆ เดินห่างออกไป ห่างออกไปเรื่อยๆ
ซุนนานตัวมันร้องเรียกหาแม่สาม จนคอแห้งผ่า ะโดังลั่น พร้อมกับวิ่งตามนางอย่างสุดกำลัง หากแต่ไม่ว่าจะวิ่งตามอย่างไระโเรียกหาแม่สามเท่าไหร่ ก็ไม่ทันแม่สามซุนจางหงแม้แต่น้อย
.
.
.
"!!!แม่สาม" เสียงร้องะโของซุนนานดังก้อง และเมื่อตัวมันรู้สึกตัว มันก็พบว่าตัวมันอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ที่้ามีหินเล็กๆ ให้แสงราวกับเป็ห้วงดารา เมื่อตัวมันซุนนานเอามือััใบหน้าของมันก็พบว่ามีแต่คราบน้ำตา ไม่ช้าน้ำตาของมันก็ไหลรินอย่างห้ามไม่ได้ และตัวมันก็ไม่คิดจะห้ามน้ำตาที่ไหลรินของมันแม้แต่น้อย มันค่อยๆ ระลึกถึงความเ็ป
มันไม่ใช่ความฝัน แม่สามของมันได้จากไปแล้ว
หากแต่ในขณะที่มันพึงรู้สึกตัวตื่นขึ้นนั้น มันก็ได้ยินเสียงเบาๆ ของแม่ใหญ่ซุนลี่หรู ที่ด้านข้างของนางมีแม่แปดซุนเฟิ่งย่าประคองร่างเอาไว้ พร้อมกุมมือนางไม่ห่าง ใบหน้าของแม่แปดซุนเฟิ่งย่าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา "ซุนน้อยเ้ารีบมาหาแม่ใหญ่เร็ว..."
แม่ใหญ่ซุนลี่หรูกล่าวด้วยใบหน้าซีดเซียว หากแต่นางก็ยังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าให้ซุนนานตัวน้อยของนางอยู่
ซุนนานตัวมันเมื่อเห็นสภาพร่างกายของแม่ใหญ่ซุนลี่หรูมันก็รีบปรี่เข้าไปหานางในทันที พร้อมกดจับชีพจร "ท่านแม่... ท่าน"
ซุนลี่หรูนางมองจ้องใบหน้าของซุนน้อยบุตรรักของตัวนาง จากนั้นค่อยๆ ยื่นมือข้างหนึ่งััใบหน้าลูบจับแก้มน้อยๆ เบาๆ เมื่อกี้นี้นางเห็นภาพของบุตรของตัวเองเ็ปทุกข์ทรมานกับการสูญเสีย สิ่งเล่านี้มันคงสร้างความเ็ปสำหรับหัวใจดวงน้อยๆ ของบุตรสุดที่รักของนางเป็อย่างยิ่ง ในฐานะมารดาตัวนางไม่อยากให้ซุนนานต้องมาเห็นภาพเช่นนี้เลย
หากแต่โลกที่แสนวุ่นวายใบนี้... นางจะห้ามมันได้อย่างไร เพียงแค่บุตรของนางเห็นมันเร็วกว่าเวลาที่ควร ทั้งยังแสนโหดร้ายและโเี้จนเกินไป
"ซุนน้อยบุตรรักของแม่ใหญ่ ต่อจากนี้ไปเ้าต้องตั้งใจฟังแม่ใหญ่ให้ดี นับจากวันนี้ไปเ้าถือว่าเป็เ้าตระกูลซุนแล้ว เ้าเป็บุรุษที่จะต้องนำพาตระกูลซุน เ้ารับหน้าที่นี้ได้หรือไม่"
ซุนนานตัวมันพยักหน้ารับ
"ดีมากซุน้อยของแม่ นอกจากเื่นี้ซุนน้อยของแม่มีน้องชายด้วยหนึ่งคน ซุนผูตัวน้อยยังไม่รู้ความ ซุนนานในฐานะพี่ชายเ้าต้องดูแลน้องคนนี้ให้ดี รักน้องคนนี้ให้มากรู้ไม่ เพราะน้องคนนี้อาภัพมิต่างจากตัวเ้าเลย"
ซุนนานน้ำตานองหน้าพยักหน้ารับคำ ก่อนที่มันจะพยายามพูดบางอย่าง "ท่านแม่ ท่านให้ข้า..." แต่ยังไม่ทันที่ตัวมันซุนนานจะพูดจบมารดาของมันซุนลี่หรูก็รีบพูดแทรกขึ้น
"ซุนน้อยเ้ายังมิต้องพูดอะไรหากแต่จงตั้งใจฟังที่แม่ใหญ่จะพูดก่อนเถอะ" นางยิ้มออกมาก่อนที่ในไม่ช้าโลหิตก็ไหลซึมออกมาจากมุมปากของนางด้วยเช่นกัน
ซุนนานที่จับชีพจรมารดาของมันอยู่ตลอดมันย่อมรับรู้สิ่งนี้ มันเป็ถึงหมอโอสถมันจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอาการของมารดามันตอนนี้เป็เช่นไร หนักหนาถึงเพียงไหน แขนเล็กๆ ของมันถึงกับสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ มือไม้ของมันสั่นเครืออย่างไม่มีสมาธิ ก่อนที่มันจะตั้งสติได้ในไม่ช้า พร้อมตั้งใจฟังสิ่งที่แม่ใหญ่ของมันกำลังจะพูด
มันรู้ว่า ณ ตอนนี้ทุกวินาทีของมารดามันมีค่ายิ่งกว่าทองคำ
และทุกวินาทีของมารดามันคือห้วงลมหายใจของชีวิต ที่บัดนี้ประคับประคองด้วยหัวใจมิใช่ร่างกายอีกต่อไปแล้ว
"มีกล่องไม้ใบหนึ่งที่บิดาแท้ๆ ของเ้ามอบให้บิดาซุนก่างของเ้า ภายในนั้นมีสมบัติฟ้าดิน แม่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ต่อจากนี้เ้าต้องเอามันไปดูแลเองแล้ว ตอนแรกบิดาเ้าซุนก่างและข้าเห็นว่าเมื่อเ้าอายุ 15 ปี โตเป็ผู้ใหญ่พอรับรู้เื่จริงได้แล้วจะเล่าเื่ของบิดาที่แท้จริงของเ้าให้เ้าฟัง บิดาของเ้าเกิดในตระกูลเฉินถูกล้างตระกูลด้วยราชวงศ์จู ส่วนการฆ่าล้างตระกูลเหตุผลก็เพราะสมบัติชิ้นนี้อีกเช่นกัน"
แม่ใหญ่ซุนลี่หรูฝืนกลืนโลหิตคำหนึ่งพร้อมกับพยายามหายใจเฮือกใหญ่ หากแต่ไม่ช้านางก็ไอออกมาเป็โลหิตเปรอะเปื้อน
มือไม้ของซุนนานที่สั่นเทาประคับประคองมือถอดเสื้อตัวนอกของตัวมันเองออกดึงมาซับคราบโลหิตที่ใบหน้าและมุมปากที่เละโลหิตสีแดงฉานของมารดา
เหตุใดวันนี้น้ำตาของมันจึงไม่ยอมหยุดไหลเสียที...
เหตุใดวันนี้มือแขนทั้งสองข้างจึงสั่นเทาไม่เชื่อฟังนัก...
"ท่านแม่..." มันมิกล้าพูดมากความ ได้แต่กล่าวแค่คำว่าท่านแม่ท่านแม่เท่านั้น
"ซุนนานเด็กดี เ้าเป็บุตรที่แม่ภูมิใจต่อจากนี้ซุนผูแม่ต้องฝากเ้าดูแลแล้วเ้ารู้ไหม" พูดจบประโยคนี้น้ำตาของซุนลี่หรูก็ไหลริน ั์ตาของนางราวกับมีหินผาเกาะอยู่ มันค่อยๆ ปิดลง ปิดลงอย่างช้าๆ นางอยากฝืนมองหน้าลูกน้อยบุตรสุดที่รักของนางต่ออีกสักนิด แต่นางก็ทำมิได้...
เรี่ยวแรงและลมหายใจของนางค่อยๆ หมดลง... หมดลง
"ซุน..น้อ.ย ....เด็ก..ดี...ของแม่ใหญ่" จบประโยคนี้ั์ตาของซุนลี่หรูก็ปิดสนิท โลกของนางกลายเป็สีดำ เสียงใดๆ ััใดๆ นางมิอาจจะรับรู้ได้อีกต่อไป
ซุนนานนั่งนิ่งมองจ้องไปที่ใบหน้าของมารดาตน มันได้แต่ถามตัวเอง ว่าตัวข้าผิดอะไร มารดาข้าผิดอะไร ทำไมข้าถึงต้องพบเจอเื่แบบนี้ เพราะตัวข้าอ่อนแอ งั้นหรือ หรือเพราะโลกใบบัดซบใบนี้ที่โหดร้ายเกินไป
ไยมารดาที่แสนดีของมันต้องพบเจอเื่แบบนี้
ไยเดรัจฉานชั่วช้าจึงเรืองอำนาจ ความถูกต้องของโลกใบนี้คืออะไร
ซุนนานได้แต่ถามตัวเอง
ก่อนที่มันจะค่อยๆ เอามือที่ถือเสื้อคลุมของมันซับเช็ดคราบโลหิตบนใบหน้าของแม่ใหญ่ที่กายเป็ร่างว่างเปล่าไร้ิญญา มันเช็ดััอย่างนุ่มนวลที่สุดจากใบหน้ามาลำคอ
ซุนเฟิ่งย่าแม่แปดของซุนนาน เมื่อนางเห็นภาพซุนน้อยของตัวนางมีท่าทางเช่นนี้ นางก็โศกเศร้าเหลือเกิน หากแต่ยามนี้นางก็มิรู้ว่าควรทำเช่นไร เพราะตัวนางเอกก็เคยเ็ป เคยมีภาพเช่นนี้ เช่นกัน
หากแต่ยามนั้น นางนับว่าเป็สตรีผู้เติบใหญ่แล้ว หากแต่ซุนน้อยเล่า
ซุนเฟิ่งย่านางมิอาจจะรู้ได้ว่า ซุนนาน ซุนน้อยของนางนั้นเป็บุรุษข้ามมิติ และหากนับวันเวลาและอายุวัยแล้วก็ไม่น้อยกว่านางเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ใครที่จะปล่อยวางความเ็ปเช่นนี้
"ท่านแม่เฟิ่งย่า ท่านมีน้ำเปล่าหรือไม่ขอรับ" ซุนนานในร่างเด็กน้อยพูดพร้อมมองไปที่ซุนเฟิ่งย่าแม่แปดของมัน
"ซุนน้อยเ้าหิวน้ำรึ ถ้าเ้าหิวรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ด้านนอกมีบึงน้ำอยู่ แม่แปดจะไปเอาน้ำมาให้เ้าเอง"
"ไม่ต้องขอรับท่านแม่ ซุนน้อยมิได้หิวน้ำ หากแต่เพียงแม่ใหญ่เป็สตรี นางจำต้องงดงามคราบเืโลหิตเช่นนี้ เหมาะกับท่านแม่ใหญ่ซุนลี่หรูผู้งดงามไม่ ซุนน้อยจะแสดงความกตัญญูขอดูแลแม่ใหญ่ด้วยตัวเอง ท่านแม่แปดให้ซุนน้อยไปเอาน้ำเองเถอะนะขอรับ" กล่าวจบตัวมันซุนนานก็เดินหอมเสื้อคลุมชุ่มโลหิตของมันออกไป ก่อนจะมองโดยรอบ และก็พบสิ่งที่พอเอามาใสน้ำได้
ไม่ช้าตัวมันก็กลับมาพร้อมเสื้อคลุมที่ชุ่มน้ำพร้อมโถใส่น้ำจำนวนหนึ่ง จากนั้นมันก็ค่อยๆ ใช้เสื้อคลุมของมันเช็ดถูกเรือนกายที่ไร้ิญญาของแม่ใหญ่ซุนลี่หรู ไม่ช้าคราบเืโลหิตทั้งหลายก็หายไปสิ้น
คืนนี้ซุนนานมิได้ทำอะไรต่ออีกเลยนอกจากคุกเข่าต่อหน้าร่างไร้ิญญาของแม่ใหญ่ซุนลี่หรูผู้เป็ที่รักของตัวมัน
.
.
.
เสียงร้องไห้ของซุนผูร้องดัง บัดนี้ตัวมันอายุเจ็ดเดือนแล้วแต่ยังไม่หย่านมเลย มันกินได้กินดี กินจนอ้วนเกินเด็กทารกน้อยทั่วไปมากนัก
หากแต่เื่วุ่นวายเมื่อวานซุนผูผู้นี้นับว่าเป็ทารกน้อยรู้ความและมีวาสนาไม่น้อย คนฆ่ากันตายตั้งมากมาย หากแต่มันก็หลับสนิทไม่ตื่น ไม่งอแงเลยแม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้นเมื่อวานมันคงทำให้แม่ใหญ่ต้องเป็ห่วงตัวมันไม่น้อย
ซุนนานตัวมันยามนี้รู้ดี มันจะจมอยู่ในความเสียใจนานไม่ได้ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่มันต้องกระทำ นอกจากที่แม่ใหญ่จะาเ็จนเสียชีวิตแล้ว อาการของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านของมันก็ไม่สู้ นับว่าบอบช้ำภายในไม่น้อย หากไม่ได้ยาดีรักษาในเร็ววัน คาดว่านางก็คงต้องจบชีวิตในเร็วๆ วันนี้ โชคดีที่ตัวมันซุนนานปรุงโอสถติดกายไว้หลายสำหรับ สำหรับตัว วันนี้ไม่คิดเลยว่าจะได้เอามาช่วยแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านของมันก่อน
หากตอนนี้ต้องให้ออกไปหาสมุนไพรเพื่อปรุงยาเกรงว่าคงจะทำไม่ได้
ในวันนี้ตัวมันซุนนานก็ได้เริ่มสำรวจที่แห่งนี้ โดยรวมนับว่าเป็ชัยภูมิอันยอดเยี่ยม มีป่าเขาเป็กำแพงล้อมรอบ มีป่าไม้พืชพรรณปิดซ่อน หากไม่ใช่ผู้ที่โบยบินได้แทบจะไม่มีทางหาสถานที่แห่งนี้เจอ
นอกจากนั้นด้วยความที่ตัวมันก็ถือเป็หมอโอสถ มันพบว่าโดยรอบมีสมุนไพรหายากมากมาย แม้ส่วนใหญ่มันจะรู้จัก แต่ก็มีไม่น้อยเลยที่มันไม่รู้ว่าคืออะไร
นอกจากนั้นในบึงน้ำใสนั้นก็มีปลาอยู่มากมาย ราวกับว่า ใต้บึงน้ำนั้นเชื่อมต่อกับแม่น้ำลำธารซักสาย
หากแต่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดคือภายในถ้ำแห่งนี้ที่นอกจากจะปลอดภัยไม่มีสัตว์ร้ายแล้ว ยังมีแสงไฟสว่างไสวจากหินแสงอันแปลกประหลาดอีก ตัวมันซุนนานเดินสำรวจจนทั่วก็พบว่ามีข้าวของเครื่องใช้เตรียมไว้มากมาย แม่แปดซุนเฟิ่งย่า ได้บอกกับมันว่าบิดามันได้จัดเตรียมสิ่งนี้ไว้ให้กับพวกเรา
เมื่อซุนนานคิดถึงชะตากรรมของบิดามัน ตัวมันก็ยืนนิ่งไปอีกครู่หนึ่ง แม่แปดซุนเฟิ่งย่าราวกับรู้ว่าในใจของซุนนานรู้สึกเช่นไร นางจึงก้าวมาข้างหน้าซุนนานก่อนจะโอบกอดตัวมันเอาไว้ หากแต่ในไม่ช้ามันก็ราวกับว่ารับความจริงได้ กล่าวขอบคุณแม่แปด ก่อนที่จะบังคับตัวเองให้ทำในสิ่งที่ควรกระทำ
ซุนผูร้องไห้หิวจนหลับไป อาการของแม่เจ็ดค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว ยามนี้ทุกคนไม่ได้กินอะไรเลย มันควรเริ่มทำอาหาร หากแต่ดูเหมือนว่าบิดามันจะจัดเตรียมหลายสิ่งหลายอย่าง หากแต่กับลืมเื่สำคัญ
อาหารแห้ง ข้าวและเกลือมีมากมาย หากแต่หม้อไหจานชามขี้ไต้สำหรับจุดไฟกลับไม่มีที่เหมาะสมเท่าไหร่นัก ตัวมันซุนนานคิดถึงชีวิตยามตัวเองถูกเกณฑ์ไปเป็ทหารทันที แม่แปดซุนเฟิ่งย่าเห็นเช่นนั้นก็ปวดใจเช่นกัน ยามนี้นางก็เริ่มทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้บ้างแล้ว แม้ความเศร้านั้นมี หากแต่ร่างกายนางก็เรียกร้องอาหารไม่น้อย
เมื่อคืนใช้ทั้งกำลังและพลังปราณไปจนหมดยามนี้จะให้ไปต่อสู้หาปลาล่าสัตว์เกรงว่าจะหมดลมเสียก่อน นางนอนนิ่งราวกับเป็คนตาย
หากแต่ไม่ช้าซุนนานก็เริ่มทำอะไรแปลกๆ นางเห็นซุนนานปั่นไม้ไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ช้ามันก็ติดไฟ รอบๆ มีกองหินก่อสูงป้องกันไม่ให้มีลมแรงพัดผ่าน ไม่ช้าซุนนานเด็กน้อยก็เดินไปซาวข้าว ก่อนจะนำมันมาตั้งไฟ
ซุนเฟิ่งย่าเห็นเช่นนี้หางตาของนางก็ขยับ นางเป็สตรี และอาจจะเป็ผู้ใหญ่ที่สุดนะที่แห่งนี้ หากแต่บัดนี้นางช่างรู้สึกละอายใจที่ต้องปล่อยให้เด็กน้อยเช่นซุนนานเป็คนทำทุกสิ่งอย่างตัวคนเดียวแทนนาง
หากแต่ในไม่ช้า นางไม่คิดเลยว่าวันนี้กลิ่นข้าวเปล่าๆ จะหอมได้ถึงขนาดนี้ ซุนนานเดินไปสำรวจแถวนี้มารอบหนึ่งพบว่ามีผักชีขึ้นอยู่บริเวณนี้ด้วย มันจึงนำมันไปล้างน้ำ ก่อนจะนำมาเป็ส่วนหนึ่งของอาหาร ซึ่งอาหารแห้งที่บิดามันเตรียมมามีปลาแห้ง เนื้อแห้ง ซึ่งแต่ละอย่างนับว่ามีแต่ความเข็ม ให้กินดิบๆ เกรงว่าคงไม่อร่อยเป็แน่น มันจึงนำมาตั้งไฟและใช้ส่วนหนึ่งมาเป็ส่วนผสมของข้าวต้มแทน
มันไม่ได้ใส่สิ่งนี้มากเกินไป นับว่าข้าวต้มชามนี้เหมาะกับคนเจ็บป่วยจริงๆ หากแต่ปัญหาต่อมาคือบิดามันมีแต่ไหใบใหญ่ ไม่มีถ้วยชามเล็กๆ เหมาะสมมาให้เลยแม้แต่น้อย โชคดีตัวซุนนานมันมีปัญญา ประยุกต์เอาส่วนไหล่ของชุดเกราะที่บิดามันทิ้งไว้ ณ ที่แห่งนี้นำไปล้างทำความสะอาดและทำเป็ชามใส่ข้าวต้มชั่วคราวได้ หากแต่จำนวนถ้วนแบบนี้มีเพียงแค่สองใบ มันจึงจำเป็ต้องเอาไปให้แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน และเ้าตัวน้อยอวบอ้วนซุนผูกินก่อน
ตัวซุนนานมันแอบกลุ้มใจไม่น้อย ไม่รู้ว่าเ้าทารกอ้วนตัวน้อยซุนผูจะกินอาหารแบบนี้ได้หรือยัง มันพยายามต้มข้าวให้เละมากที่สุดแล้ว
ส่วนแม่แปดซุนเฟิ่งย่านะเหรอนางกำลังป้อนข้าวให้แม่เจ็ดอยู่ โดยที่นางมองจ้องชามข้าวตาเป็มัน เวลาป้อนข้าวให้แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านด้วยน้ำลายไหลเยิ้มอย่างเห็นได้ชัด จนแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านพูดขึ้นว่าให้นางกินด้วยกันเถอะ แม่แปดซุนเฟิ่งย่าไม่รอช้ารีบกินทันที นางดูจะหิวมากจริงๆ
ใบหน้าของแม่แปดเวลานางกินนั้นช่างดูมีความสุขยิ่งนัก
9K
