4 อาทิตย์ ต่อมา เมื่อการถ่ายทำภาพยนตร์เสร็จเรียบร้อย และเปตรอฟได้ดูคัทสุดท้าย เขาก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่จะก้าวขึ้นสู่ขั้นสำคัญที่เกิดขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว...เขาจะทำงานนี้ต่อไปไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการ...และสิ่งสำคัญก็คือจะต้องใช้เงินจำนวนสูง
เปตรอฟกำลังโทรศัพท์เข้าไปหาท่านนายกรัฐมนตรี ดมิตรี่ คิเรเชนโก้ เพื่อขอเข้าพบเป็พิเศษ ในวันรุ่งขึ้นที่ห้องฉายภาพยนตร์ในพระราชวังเครมลิน
ท่านนายกรัฐมนตรี ซึ่งปกติเป็คนง่ายๆ” นุ่มนวลและสุขุม ดูจะแปลกใจมาก
“ห้องฉายหนังเชียวรึ...ผมไม่มีเวลาพอสำหรับดูหนังนะ...รอก่อนไม่ได้หรือ”
“มันเป็เื่สำคัญมากครับ”
“ฮื่อ...ผมมีนัดทั้งเช้าทั้งบ่ายเลย”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตอนค่ำสิครับ”
“ตอนค่ำหรือ...ตอนค่ำ...การานิน...โลเบนอฟ...อุมยาคอฟ...เขาจะมารับประทานอาหารค่ำกับผม”
ทุกท่านที่นายกรัฐมนตรีเอ่ยนามออกมาคือ เ้าหน้าที่ระดับสูงของโปลิทบิวโร...อนาโตลิ การานิน, เป็สหายสนิทของท่านนายกรัฐมนตรี และเกี่ยวข้องในหน่วยงานเคจีบีด้วย
“ก็...เชิญเขามาด้วยสิครับ” เปตรอฟตอบ “ผม้าเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงกว่าๆ” ก่อนการรับประทานอาหารค่ำของท่านเท่านั้นเอง”
นายกรัฐมนตรีถอนหายใจ เสียงท่านปรามๆ” เมื่อพูดว่า
“ก็ตามใจคุณก็แล้วกัน...เอาละ...พรุ่งนี้ตอนค่ำ 19.30 ที่ห้องฉายหนัง”
ท่านวางหูไปทันที
ค่ำวันต่อมา เปตรอฟเข้าไปรออยู่ในห้องฉายภาพยนตร์อันสง่างามแห่งพระราชวังเครมลิน ทรุดตัวลงนั่งเมื่อเวลา 19.28 น. ตรงเก้าอี้สีแดงแถวหน้า ซึ่งวางเรียงลึกเข้าไป 6 แถว เขาพาอเล็กซ์ เรซิน มาด้วย และเรซินกำลังขึ้นไปข้างบนเพื่อสั่งการแก่เ้าหน้าที่ฉายหนัง เวลา 19.34 น. นายกรัฐมนตรีคิเรเชนโก้ก็มาถึง ติดตามด้วยคณะกรรมาธิการของสภาโปลิทบิวโร คือการบิน โลมานอฟ อุยาคอฟ ท่านนายกรัฐมนตรีก็เหมือนทุกครั้ง ด้วยเรือนร่างที่สูง 5 ฟุต 11 นิ้ว ผิวพรรณเหมือนรูปปั้นหินอ่อนสง่าผ่าเผยในชุดสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้ายาวๆ” มีแว่นตาไม่มีกรอบประดับไว้ ขริบหนวดอย่างประณีต เคราแบบเวนไดค์ของท่านตัดตรง รูปร่างคล้ายกับบุคคลผู้หนึ่งซึ่งถือเป็ศัตรูของรัฐ ลีออน ทรอทสกี้...ท่านได้ที่นั่ง...เช่นเดียวกับการานิน ซึ่งเป็คนร่างเตี้ย ศีรษะล้าน ท่าทางภูมิฐานกับไลบานอฟ และอุมยาคอฟ ซึ่งมีท่าทางของนักธุรกิจผู้รุ่งโรจน์ในวัยกลางคน
เปตรอฟยืนขึ้น กล่าวคำต้อนรับทุกคน
“เรามาถึงแล้ว” ท่านนายกรัฐมนตรีพูดขึ้น “มีอะไรจะให้ดูล่ะ”
“หนังใหม่ครับ...” เปตรอฟตอบ “เื่ที่วิเศษสุดซึ่งถ้าเป็ผลสำเร็จ มันก็เปลี่ยนโฉมหน้าของโลกทีเดียว เป็หนังม้วนสั้นๆ” สองม้วน”
พอเห็นเรซินเดินอย่างรีบร้อนออกมาจากห้องฉายภาพยนตร์ เปตรอฟก็นั่งลง เรซินเดินเข้ามาทางเบื้องหน้าส่งสัญญาณขึ้นไปยังห้องฉายภาพยนตร์ และเดินกลับขึ้นไปด้านหลังจอภาพ
แสงสว่างในห้องมืดลง
ภาพที่ปรากฏขึ้นบนจอคือ ภาพของบิลลี่ แบรดฟอร์ด กำลังเดินเข้าไปในห้องนอนแบบลินคอร์น์ในทำเนียบขาว
“ท่านจำเธอได้ไหมครับ ท่านนายกรัฐมนตรี” เปตรอฟถามข้ามไหล่มา
“ท่านผู้หญิงคนใหม่ของอเมริกา” นายกรัฐมนตรีตอบ “สัตว์สาวที่น่าดู”
ภาพบนจอนั้น เป็ร่างของบิลลี่ แบรดฟอร์ด ซึ่งกำลังเริ่มต้นอธิบายเื่ราว ซึ่งเป็ประวัติของเตียงขนาด 8 ฟุต ที่สร้างขึ้นจากไม้เนื้อแข็งสีดำ มีกลิ่นหอม และเครื่องเรือนสมัยวิคตอเรีย ซึ่งเป็ของมิสซิสลินคอล์น กล้องติดตามร่างของ บิลลี่ แบรดฟอร์ด ขณะที่กำลังเดินออกไปจากห้องนอนของลินคอล์น ไปยังห้องรับประทานอาหารของท่านประธานาธิบดี...10 นาทีต่อมา ฟิล์มม้วนนั้นก็จบลง และแสงไฟก็สว่างขึ้น
เปตรอฟเอี้ยวตัวมาทางเบื้องหนัง อธิบายว่า
“นั่นเป็ภาพยนตร์โทรทัศน์ซึ่งถ่ายทำในขณะที่ภริยาของท่านประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา นำชมส่วนที่เป็ที่อยู่ของครอบครัวในทำเนียบขาว...ต่อไปนี้...ผมมีฟิล์มอีกม้วนหนึ่งที่จะฉายให้ท่านดูครับ”
“นี่หัวหน้าหน่วยรักษาการณ์ความปลอดภัยของผม กลายเป็ผู้อำนวยการสร้างหนังไปั้แ่เมื่อไหร่แล้วนี่” ท่านนายกรัฐมนตรีหัวเราะ และสมาชิกสภาโปลิทบิวโรก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย
“ท่านจะได้เห็นครับ...แล้วท่านจะได้รู้ถึงจุดประสงค์ของผม” เปตรอฟตอบ
แสงสว่างในห้องมืดลงอีกครั้งหนึ่ง และในความดำมืดของห้องฉายภาพยนตร์นั้น บนจอคือภาพของบิลลี่ แบรดฟอร์ด กำลังเดินเข้าไปในห้องนอนของลินคอล์นในทำเนียบขาว ชี้ชวนให้ชมเครื่องนอนชุดประวัติศาสตร์เล่าถึงประวัติความเป็มาของมัน...เมื่อเธอพูดจบ...และเดินออกไปยังห้องรับประทานอาหารของประธานาธิบดี เสียงนายกรัฐมนตรีก็พูดขึ้นว่า
“เปตรอฟ...นี่อะไรกัน...ทำไมเอาฟิล์มม้วนแรกมาฉายให้ดูอีกล่ะ...ก็เราเพิ่งดูไปหยกๆ”
“ผมทราบครับ” เปตรอฟตอบ “โปรดอดทนกับผมอีกสัก 2-3 นาทีเถอะครับ ผมมีเหตุผลต้องทำเช่นนี้”
ภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของอเมริกันดำเนินต่อไป ฉายซ้ำเื่ราวที่ได้แสดงไปแล้วในภาพยนตร์ม้วนแรก เสียงแสดงความรำคาญของท่านนายกรัฐมนตรีดังขึ้นเรื่อยๆ...จนในที่สุดฟิล์มก็หมดลง...มันจบลงแล้ว แล้วไฟก็สว่างไปทั่วห้อง
นายกรัฐมนตรีดูจะมีความรำคาญเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ท่านจับสายตาทั้งคู่อยู่ที่หัวหน้าหน่วยเคจีบี
“เปตรอฟ นี่คุณสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือ...ทำไมถึงกล้าชวนเราให้เสียเวลาพักผ่อนด้วยการฉายหนังซ้ำให้ดูล่ะ นี่ถ้าคนอื่นทำแบบนี้น่ะ...ผมคงจะจับส่งไปเข้าโรงพยาบาลประสาทแน่...ไหนลองอธิบายให้ฟังซิว่า คุณมีเหตุผลอะไร”
โดยไม่รีรอเลย...เปตรอฟยืนขึ้นและหันไปเผชิญหน้ากับท่าน...
“ผมมีเหตุผลครับ” เขาตอบ
“เอ้า...มีอะไรก็พูดออกมาสิ”
เปตรอฟมิได้หวั่นไหว เขาย้อนถามท่านนายกรัฐมนตรีด้วยเสียงเรียบๆ
“ท่านแน่ใจหรือครับว่าเป็ฟิล์มม้วนเดียวกัน คอมเรด คิเรเชนโก้”
“นี่คุณคิดว่าผมตาบอดหรืออย่างไร...ก็หนังม้วนเดียวกันฉายซ้ำสองครั้ง”
“โดยสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งเช่นฟิล์มม้วนแรก ใช่ไหมครับ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“แล้วก็สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งในฟิล์มม้วนที่สอง ใช่ไหมครับ
“ใช่...แน่นอน” เสียงของนายกรัฐมนตรีบอกความไม่พอใจ
เปตรอฟเงียบไปสักครู่ แล้วก็พูดขึ้นว่า
“ผมต้องขอประทานโทษด้วยครับ...แต่ท่านเข้าใจผิดไปจริงๆ” คอมเรด...ในฟิล์มม้วนแรกนั้น เป็ตัวจริงของท่านผู้หญิง...บิลลี่ แบรดฟอร์ด แต่ในฟิล์มม้วนที่สองคือนักแสดงชาวโซเวียตชื่อวีร่า วาวิโลว่า แสดงแทนตัวของท่านผู้หญิงของชาวอเมริกันครับ"
เปตรอฟมองเห็นความงุนงงและความไม่เชื่อปรากฏบนสีหน้าของทุกคนที่อยู่เบื้องหน้าเขา
ในที่สุด นายกรัฐมนตรีก็ทำลายความเงียบขึ้นว่า
“คุณเล่นตลกหรือเปล่า”
ผมไม่ได้พูดตลก...ไม่เลยครับ ในฟิล์มม้วนแรกนั้นคือภรรยาของประธานาธิบดีอเมริกัน บิลลี่ แบรดฟอร์ด ในฟิล์มม้วนที่สองนั้นคือผู้หญิงชาวโซเวียตซึ่งเหมือนเธอมาก เป็คนที่สองของเธอได้เลย เป็นักแสดงชื่อวีร่า วาวิโลว่า ซึ่งจะเป็ตัวแทนในการที่จะล้วงความลับของทำเนียบขาวอเมริกัน ผู้ช่วยของผมในที่นี้ มิสเตอร์
เรซินจะเป็ผู้ยืนยันในสิ่งที่ผมเล่าให้ฟังอยู่นี้ได้ ท่านเพิ่งจะได้ดูภรรยาของท่านประธานาธิบดีในวอชิงตันดี.ซี...และท่านก็เพิ่งได้เห็นเธอคนที่สองในมอสโคว์นี่
การานินมองนายกรัฐมนตรีซึ่งยืนอยู่ข้างๆ” ท่าน
“น่าสนใจมาก” เขาว่า
นายกรัฐมนตรีผงกศีรษะรับ
“เป็เื่ประหลาดมาก” ท่านทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “เอาล่ะ เปตรอฟ เป็งานฝีมือที่ประณีตมาก เป็กลลวงที่แเีที่สุด...ว่าแต่คุณคิดอะไรไว้ในใจ”
“เื่ใหญ่มากครับ เป็อุบายที่ต้องใช้ความกล้าหาญมาก” เปตรอฟพูดอย่างอ่อนน้อม “ภายใน 2-3 ปีข้างหน้านี้ มันจะต้องมีสักขณะหนึ่ง ที่สถานการณ์ทางด้านการเมืองของโลกจะต้องเกิดความรุนแรง และจะต้องมีการเผชิญหน้ากันระหว่างสหรัฐอเมริกากับสหภาพโซเวียตของเรา...การเผชิญหน้านั้น อย่างที่เรารู้ๆ” กันอยู่แล้ว จะเกิดขึ้นในเกาหลี...โอเอนเด้...หรืออิหร่าน ซึ่งในตอนนั้นเราจะต้องถูกตีโต้หรือฝ่ายเขาอาจจะถูกตีโต้ หรือมิฉะนั้นจะต้องกลายเป็า...ใน่นั้น เพื่อเป็หลักประกันในชัยชนะของเรา เราจำเป็จะต้องใช้อาวุธลับ สิ่งที่ท่านเพิ่งจะได้เห็นจากจอภาพยนตร์นั่นคือ อาวุธลับที่เรา้าถ้าเราใช้ผู้หญิงซึ่งไม่มีใครจะพูดได้ว่า ไม่ใช่ภริยาของท่านประธานาธิบดี ถ้าเราเปลี่ยนเอาตัวคนของเราเข้าไปไว้ในทำเนียบขาว แทนตัวภริยาประธานาธิบดีในระยะสั้นๆ ก่อนที่ใครจะจับได้เราก็จะต้องเป็หน่วยสืบราชการลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ เราจะได้รู้ถึงแผนการลับสุดยอดทุกประการของประธานาธิบดีอเมริกัน และคณะรัฐบาลของเขา รวมทั้งแผนาที่อยู่ในความคิดของเขาด้วย เราจะได้เรียนรู้ทุกโครงการและทุกแผนการของศัตรูล่วงหน้า ความสำเร็จที่เราจะมีเหนือปัญหาร้ายแรงต่างๆ ย่อมเป็หลักประกันได้
ในห้องนั้นเงียบกริบลงครู่หนึ่ง...