EP 10 — ภาระแห่งทายาท
(POV : ธีร์)
[มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง – ห้องพักอาจารย์ – ่บ่าย]
ทันทีที่ผม (ธีร์) เห็น สมุดบันทึก เล่มเก่าที่เต็มไปด้วยรอยคราบสีน้ำตาลแห้ง มือของผมก็สั่นจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้
เสียงซอ... เสียงที่ผมพยายามจะหนีมาตลอดชีวิต... ตอนนี้มันไม่ได้ดังอยู่ในหัวผม แต่ ความจริง ที่ถูกเปิดเผยโดยคนแปลกหน้าสองคนนี้มัน ดังยิ่งกว่า ทำนองบรรเลงใด ๆ ในโลก
“คุณ้าให้ผมหยุดมันได้อย่างไร?” ผมถามกลับไปอย่างสิ้นหวัง “ผมรู้เื่ อาคม ของลุงชุ่ม ดี... ผมรู้ว่ามันถูกสร้างมาเพื่ออะไร... แต่ผม ปฏิเสธ มันมาตลอด!”
ผมหลับตาลง ภาพในวัยเด็กฉายซ้ำ—ภาพ อ้ายทวน ผู้เป็บรรพบุรุษของผม และ อีสา ผู้ถูกผนึกไว้ในเสียงซอคู่นั้น...
“คุณธีร์” กรรณชัยพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดจนดึงผมกลับมาสู่ปัจจุบัน “คุณคือ ทายาท ที่ถูกสร้างมาเพื่อ ควบคุมเสียงนั้น และยุติความริษยาของลุงชุ่ม”
ผมเดินไปปิดประตูห้องอย่างแรง ราวกับพยายามกันความจริง และ อาถรรพ์ไว้ภายนอก
“ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อควบคุมมัน!” ผมะโใส่พวกเขา “ผมเกิดมาพร้อมกับ พร์ ที่ถูก สาป! คุณรู้ไหมว่ามันรู้สึกอย่างไรที่ต้องได้ยิน เสียงคร่ำครวญของิญญา ทุกครั้งที่คุณเล่นดนตรี!”
ผมทรุดตัวลงบนเก้าอี้ และเริ่มเปิดเผยเื่ราวที่ผมพยายามเก็บซ่อนไว้มานาน—เื่ราวที่แม่ของผมเล่าให้ฟังก่อนที่เราจะหนีออกจากระยอง
“บรรพบุรุษของผม อ้ายทวน... เขาไม่ได้สร้างซอคู่นั้นด้วยวิธีการปกติ” ผมเริ่มเล่า “เขาใช้ พิธีหล่อหลอม ที่สืบทอดกันมาในตระกูลของเรา ทวน เชื่อว่าการสร้างเครื่องดนตรีชั้นเยี่ยมต้องใช้ ส่วนหนึ่งของชีวิต ของผู้สร้างและผู้เล่น”
ผมชี้ไปที่สมุดบันทึกในมือของแก้วขวัญ “แม่คุณเขียนว่า 'ริษยา ไม่ใช่ รัก' ใช่ไหม? นั่นเป็เพราะ ซอคู่นั้นเดิมถูกสร้างด้วย ความรักอันบริสุทธิ์ ระหว่าง ทวน กับ อีสา”
* ซออู้ (อ้ายทวน): ถูกหล่อหลอมด้วย ความมุ่งมั่น และ ความรับผิดชอบ ในการเป็ผู้สร้าง
* ซอด้วง (อีสา): ถูกหล่อหลอมด้วย ความหลงใหล และ อารมณ์เสน่หา ในการเป็ผู้บรรเลง
“พวกเขาเชื่อว่าเมื่อเล่นคู่กัน... เสียงจะสมบูรณ์แบบ และ เป็นิรันดร์”
“แต่ ลุงชุ่ม...” แก้วขวัญพึมพำ
“ชุ่ม รู้พิธีนี้” ผมกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเ็ป “และด้วย ความริษยา เขารอจนกระทั่งซอถูกสร้างเสร็จ... และในคืนที่ทวนกับสาตาย... ชุ่ม ใช้พิธีอาคม ผนึกความริษยา ของตัวเองเข้าไปในซอแทนที่ ความรัก ของพวกเขา”
“นั่นคือเหตุผลที่ ซอ ต้องตามล่า เหยื่อ ที่มีความสามารถในการบรรเลง... พวกมัน้า จิติญญา เพื่อมาเติมเต็มช่องว่างที่ ความรัก เคยอยู่... เพื่อให้ ความริษยา นั้น สมบูรณ์”
ผมมองไปที่กรรณชัย “และ ผม... ผมคือ ทายาท ที่เกิดมาพร้อมกับความสามารถในการเข้าถึง คลื่นเสียง ที่ถูกสาปนี้ ผมจึงเลือกที่จะ ไม่เล่นดนตรี อีกเลย... เพื่อหนีจาก ชะตากรรม ที่จะต้องตายแบบพวกเขา”
“แต่คุณหนีไม่ได้แล้วครับ” กรรณชัยกล่าวอย่างเรียบง่าย “อาคมกำลังเรียกหาคุณ และมันก็มาถึงคุณแล้ว คุณคือสายที่ขาดหายไป ที่จะเชื่อมต่อ... และทำลายมัน”
ผมมองไปที่แก้วขวัญ ผมเห็นความสิ้นหวังในดวงตาของเธอ แต่ก็เห็นความมุ่งมั่นที่จะต้องยุติเื่นี้ด้วย
“ดี...” ผมพยักหน้าอย่างช้า ๆ ความกลัวยังคงอยู่ แต่มีบางอย่างที่ หนักแน่น กว่าเข้ามาแทนที่ “ถ้าผมคือ สายที่ขาด ผมต้องไปดูที่ บ้านไทรโศก ผมต้องรู้ว่า ลุงชุ่ม ใช้ อาคมอะไรที่แข็งแกร่งขนาดนั้น... และ เพลงสุดท้าย ที่จะยุติมันคืออะไร”
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
5K
![[นิยายแต่งเอง]จักรพรรดิเทียนถางสยบฟากฟ้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a2e96662c93ead44da499b8fe191ca9a.webp)
