บุรุษจอมเพี้ยน ทะลุมาเกรียนที่ต่างโลก

        “หวะ เหวอออ” เหล่าว่าที่ผู้พิทักษ์มุงที่อยู่บริเวณรอบตัวของทั้งสองคนที่ไม่สามารถป้องกันตนเองจากคลื่นกระแทกมิตินี้ได้ต่างพากันลอยกันไปคนละทิศละทาง

        “ทะ ท่านซูจี พวกเราจะปลิวแล้วครับ” กลุ่มผู้ติดตามของชเวซูจีที่เป็นกองกำลังปกป้องหญิงสาวที่ตระกูลชเวส่งมากรีดร้องเสียงดัง

        วูบบบ

        ราฟที่เดินเอาตัวเข้ามาบังไม่ให้เรเชลที่ไม่ใช่สายพลังปลิวไปตามแรงลมมองการต่อสู้ตรงหน้าด้วยความสนใจ

        นอกจากราฟก็มีนักเรียนที่สามารถยืนดูการต่อสู้ของพัคแทยังและชเวซูจีได้ปกติประมาณ 20 คน

        ตูมมม

        โครมมม

        ฟุบบบ

        ปังงง

        ร่างที่คล้ายเปล่งสีทองของพัคแทยังและร่างเพรียวบางของชเวซูจีกำลังประมือกันด้วยใบหน้าหนึ่งสงบหนึ่งเกรี้ยวกราด

        “ทำไมนายถึงไม่รู้จักยอมๆฉันซะบ้าง!” ชเวซูจีซัดหมัดใส่อกของพัคแทยังจนเขากระเด็นไปชนกับต้นไม้ใหญ่หักลงมา

        “โครตโหดเลย” ราฟผิวปากชมหมัดของหญิงสาว

        “ทำไมพัคแทยังถึงยอมให้เธอชกล่ะ” เรเชลขมวดคิ้ว

        “หมอนั่นเหมือนจะไม่อยากทำร้ายคุณหนูคนนั้นนะ” ราฟออกความเห็น

        “แล้วจะชนะได้ยังไงถ้าไม่โต้ตอบเลย”

        “หมอนั่นคงมีแผนนั่นแหละ” ราฟยักไหล่ตอบ

        .

        .

        .

        “ทำไม...ทำไมถึงไม่ตอบโต้ล่ะ” ตอนนี้ชเวซูจีกำลังคร่อมบนตัวของพัคแทยังขณะสองหมัดก็ระดมชกใบหน้าของเขาด้วยพลังแยกมิติ

        พลั่กๆๆๆ

        “หูย ปวดกรามแทน ว่าแต่พลังการฟื้นฟูของหมอนั่นนี่สุดยอดจริงๆ ขนาดโดนอัดหน้าขนาดนั้นยังไม่มีการบวมให้เห็นเลย” ราฟพูดขณะจับกรามของเขา

        “พัคแทยังแย่แล้วนายยังจะมาพูดเล่นอีกนะ ทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะไปห้าม...” เรเชลยังพูดไม่ทันจบราฟก็จับไหล่ของเธอไว้

        “ใจเย็นก่อน ดูนั่นสิ” ราฟชี้นิ้วไปทางทั้งสองคน

        “ฮึก...นายมันเป็นอย่างนี้ตลอด เวลาตั้งใจอะไรก็จะยึดมั่นไว้จนถึงที่สุด จะไม่ให้ฉันหลงรักได้ยังไง...” ชเวซูจีลดมือลงก่อนจะวางมือลงบนอกของพัคแทยัง

        “ฉันทำร้ายนายต่อไปไม่ไหวแล้ว นายชนะ ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของนายกับคนชื่อเซร่าอีก แต่ระวังตัวไว้เถอะ ซักวันนายต้องเป็นของฉัน” ชเวซูจีลุกขึ้นให้คำมั่นก่อนจะจากไปพร้อมกับผู้ติดตามจากตระกูลชเว

        “โห จบอย่างสวยเลย เห้ย พัคแทยัง นายโอเคใช่มั้ย” ราฟที่เดินมานั่งยองๆข้างๆชายหนุ่มตาทองที่นอนแผ่มองท้องฟ้าอยู่ถามขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไหล่เพื่อนของเขาเบาๆ

        “โห สภาพ เปื้อนฝุ่นเต็มไปหมดเลย กินนี่มั้ยอร่อยนะ” เรเชลที่ตามมาถามขึ้นเช่นกันก่อนจะหยิบบางอย่างยัดเข้าปากชายหนุ่ม

        “ยัยนักดาบ นั่นมันขนมฉันนะ” ราฟบ่นออกมา

        “นิดหน่อยเอง แค่นี้แบ่งให้เพื่อนไม่ได้รึไง”

        “เห้อ จ้าๆ” ราฟถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

        “ฮะๆ พวกนายนี่ร่าเริงกันเหมือนเดิมเลยนะ” เป็นพัคแทยังที่พูดออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ

        “ก็นะ แล้วเป็นไงล่ะพ่อคนเจ้าเสน่ห์ ยังเก่งเหมือนเดิมนะเรื่องสาวๆเนี่ย ทำเอาคุณหนูคนนั้นยอมแพ้โดยไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ปล่อยให้เธอซ้อมนายเฉยๆเอง” ราฟพูดแซว

        “ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายน่ะ แต่ผลที่ได้มันก็ดีเกินคาด” พัคแทยังตอบ

        “นายรู้มั้ยว่านายมีพลังในการจีบสาวอ่ะ” ราฟตบไหล่พัคแทยังด้วยใบหน้าจริงจัง

        “เหอๆ” ชายหนุ่มตาทองหัวเราะแห้งๆก่อนจะมองเรเชลแล้วหันไปมองราฟด้วยสายตาคาดหวัง

        “ราฟ ตอนนี้ฉันเหนื่อยมากเลย แล้วฉันอยากกินอาหารไทยอีกครั้งอ่ะ เดี๋ยวฉันจ่ายค่าวัตถุดิบให้ นายแค่ทำให้กินพอ ได้มั้ย”

        “ใช่ๆ ฉันหิวมากเลยตอนนี้ ไปกันเลยมั้ย คิกๆ” เรเชลกับพัคแทยังมองตากันอย่างรู้ใจก่อนจะร่วมใจกันมองกดดันชายหนุ่มผมเทา

        “...” ราฟที่เห็นท่าทางของเพื่อนทั้งสองถึงกับกรอกตาเลียนแบบหลินอิงอิง

        “พอเป็นเรื่องอาหารนี่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะพวกนาย”

        “ก็พวกเราต้องใช้พลังงานในการลงประลองผู้พิทักษ์นี่ เพราะงั้นช่วยหน่อยน้าาา” เรเชลเข้ามานวดไหล่ชายหนุ่มผมเทา

        “แค่เรื่องอาหารถึงกับยอมนวดไหล่ฉันเลยเหรอ!”

        “คะ คือ ถ้านายไม่รังเกียจ...” พัคแทยังทำท่าจะเข้ามานวดเขาเช่นกัน

        “นายน่ะหยุดอยู่ตรงนั้นเลย!”

        “...”

        .

        .

        .

        หลังจากที่ราฟทำอาหารไทยให้พัคแทยังกับเรเชลกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว เขาก็ส่งทั้งสองกลับก่อนจะอาบน้ำเข้านอนพร้อมกับโกโก้น้อยผู้น่ารัก

        สาเหตุที่ราฟนอนบ่อยนั้นไม่ใช่เพราะเขาง่วง แต่เป็นเพราะการนอนนั้นเป็นการรวบรวมพลังปราณธรรมชาติที่ดีที่สุดสำหรับเขา ทำให้เมื่อมีเวลาราฟก็มักที่จะเลือกนอนอยู่ในห้องตลอด โดยต้องเปิดหน้าต่างไว้ตลอดเวลาเพื่อรับปราณธรรมชาติ

        .

        .

        .

        ตึกๆๆ

        เสียงเคาะโต๊ะสายหนึ่งดังขึ้นจากโต๊ะที่เขียนบอกตำแหน่งของเจ้าของไว้ว่า

        [ผู้อำนวยการโรงเรียนไอรีน]

        ในตอนนี้เจ้าของโต๊ะกำลังดูวิดีโอเหตุการณ์สำคัญของวันนี้อยู่

        “วันนี้มีเรื่องทะเลาะกันระหว่างพัคแทยังกับชเวซูจีงั้นเหรอ เห้อ เรื่องเดิมๆ หืม...เด็กคนนี้เป็นใครกันคนอื่นๆยังต้องใช้พลังใจการทรงตัวจากคลื่นพลังของทั้งสองคน แต่เขากลับไม่ได้ใช้พลังอะไรเลย หรือจะเป็นพลังจากร่างกายล้วนๆ น่าสนใจจริงๆ ไหนดูซิ...ชื่อราฟงั้นเหรอ คิกๆ” จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังออกมาจากปากของผู้ที่นั่งอยู่บนโต๊ะผู้อำนวยการโรงเรียนไอรีน

        .

        .

        .

        วันต่อมา

        “หาววว”

        ในตอนนี้ราฟกำลังยืนหาวอยู่หน้าตึกรับภารกิจ เพราะวันนี้เป็นวันที่เขาต้องไปทำภารกิจประจำเดือนที่ได้กดรับไว้ โดยก่อนที่เขาจะมานั้นเขาได้โอนเงินให้โกโก้สั่งอาหารกินเองในช่วงที่เขาไม่อยู่จำนวนหนึ่งแสนเหรียญเช่นเดิม

        “เมื่อไหร่ผู้ว่าจ้างจะมาล่ะเนี่ย” ราฟบ่นออกมาหลังจากที่ยืนรอที่เดิมมาครึ่งชั่วโมง

        “เอ่อ...คะ คุณคือคุณราฟใช่รึเปล่าคะ?” จากนั้นไม่นานก็มีเสียงของเด็กสาวดังขึ้น

        เมื่อราฟหันไปมองก็พบเข้ากับเด็กสาวสูง 150 ซม. อายุประมาณ 15 ปีที่มีใบหน้าน่ารักไว้ผมหางม้าสีม่วงอ่อนกำลังสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่กว่าตัวของเธออยู่

        “หืม ใช่แล้วล่ะ ส่วนคุณก็คือผู้ว่าจ้างสินะครับ เอาล่ะ ไปกันเถอะ” ราฟหันมายิ้มบางๆให้เด็กสาวก่อนจะเดินนำเธอไปยังพื้นที่ภารกิจ

        ภารกิจที่ราฟเลือกทำนั้นคือการคุ้มกันผู้ว่าจ้างหรือก็คือเด็กสาวคนนี้จากสัตว์อสูรระดับ C ที่เป็นระดับในฐานข้อมูลปัจจุบันของเขา โดยเขาต้องคุ้มกันเธอจนกว่าจะเก็บสมุนไพรไว้ปรุงยาจนครบ

        ส่วนสาเหตุที่เขาเลือกรับภารกิจนี้นั้นก็เหตุผลง่ายๆ

        ‘ได้อยู่กับผู้ว่าจ้างสวยๆแบบนี้ต่อให้ต้องภารกิจทั้งเดือนก็ยอม หุๆ คุกๆๆ แค่กๆ’