เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]

        ผมยืนมองมันที่พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงด้วยความสมเพศเวทนาแต่มันก็น่าสงสารจริงๆ นะ

        “คิสป้อนหน่อยสิ”มันพูดพร้อมกับทำตาละห้อยมาให้ผม

        “เชี่ย!! เกี่ยวไรกับกูอ่ะ มึงจะกินก็กินไปดิ ไม่สบายแค่นี้มือมึงไม่ได้พิการสักหน่อย ><;;”

        “แต่กูไม่มีแรง”มันพูดพร้อมกับทำหน้าตาหน้าส่งสารสุด เฮ้อ

        “เออๆ กูป้อนก็ได้!!”แล้วผมก็ทนต่อสายตาของมันไม่ไหวจนต้องป้อนข้าวมันให้ตายสิมันในโหมดนี้ผมตั้งรับไม่ทันจริงๆ

        ผมป้อนข้าวมันไปเรื่อยๆโดยที่มันก็ไม่ได้พูดอะไรเราทั้งสองคนนั่งเงียบกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งผมป้อนข้าวให้มันเสร็จนั่นแหละ

        “มึงจะไปไหน?”มันถามผมทันทีที่ผมลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมตัวจะหันหลังเดินเพื่อเอาชามข้าวไปเก็บ

        “กูจะเอาชามไปเก็บไม่ได้ไปไหนหรอกน่า -_-;;”

        “อือ” แล้วมันก็ล้มตัวลงนอนต่อไป

        ผมใช้เวลาไม่นานไปกับการจัดการเ๹ื่๪๫ในครัวแล้วผมก็เดินกลับเข้ามาในห้องของมันพร้อมกับยาอีกครั้งเห็นมันยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

        “นี่!! มึงลุกขึ้นมากินยาดิ!! จะได้หายไวๆ” ผมเดินเข้าไปสะกิดมันยิกๆ

        “อือ!!” มันพลิกตัวนิดหน่อยแล้วครางออกมาเบาๆ แล้วก็นอนต่อไป เอ๊ะ!! ไอ้นี่ทำเมินกูเรอะ!! กูบอกว่าให้ลุกขึ้นไง ><;;

        “นี่!! มึงลุกขึ้นมากินยาเดี๋ยวนี้นะได้ยินไหม สัส!! ตื่นๆ”ผมเขย่ามันอย่างแรง

        “อือ!! ไม่กินไม่ได้เหรอ?” มันค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ไอ้นี้ทำไมมันเด็กแบบนี้วะ!

        “ไม่ได้! ถ้าไม่กินแล้วเมื่อไหร่มึงจะหายวะลุกขึ้นมากินเดี๋ยวนี้เลยนะอย่าทำตัวเป็๲เด็กสัส!!” หลังผมพูดจบไม่นานมันก็ค่อยๆดันตัวลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง

        “อ่ะนี้ยากินซะ!!”ผมเอายาใส่มือของมันแล้วส่งแก้วน้ำให้มันรับยาไปแล้วรีบตบเข้าปากทันทีพร้อมกับดื่มน้ำตามลงไป

        “แม่ง!! ขมฉิบหาย!!” มันพูดพร้อมกับทำหน้าเบะปากอย่างเด็กๆ

        “อ้าว!! ก็ยามันก็ต้องขมดิมึงจะให้มาหวานได้ไงวะ ไม่ต้องพูดมากแล้วนอนๆ” ผมกำลังจะหันหลังเดินกลับไปข้างนอกห้องแต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะมันคว้ามือผมเอาไว้เสียก่อน

        “มีไร?” ผมหันหน้าไปถามมันอีกครั้ง

        “กินยาไปมันขมอ่ะขอกินของหวานหน่อยได้ม่ะ?”

        “ของหวานไร ไม่มีหรอกมึงไม่...อุ๊บ!!”

        ผมยังพูดไม่ทันจะจบประโยคมันก็ออกแรงกระตุกนิดเดียวทำให้ผมนั่งลงบนตักของมันแล้วมันก็ประกบปากจูบผมทันทีลิ้นร้อนเริ่มเลียตรงบริเวณริมฝีปากบางอย่างบรรจงไม่นานก็สอดลิ้นร้อนๆเข้ามาในปากของผม ลิ้นร้อนกระหวัดพันกันกับลิ้นผมอย่างเร่าร้อนแต่แฝงความอบอุ่นอ่อนหวานไปในตัวด้วยมันทำให้ผมเคลิบเคลิ้มจนเรี่ยวแรงของผมมันหดหายไปเหมือนกับว่ามันกำลังดูด๭ิญญา๟ของผมไปผมไม่รู้ว่าผมหยุดดิ้น๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่หรือว่าผมไม่ได้ดิ้นหนีมันกันแน่รู้แค่เพียงว่าในสมองของผมขาวโพลนไปหมดได้ยินแต่เสียงหัวใจของผมที่เต้นรัวอย่างกับกลอง อืม...ทำไมผมถึงเป็๞แบบนี้นะ? แต่ก่อนที่ผมจะหมดอากาศหายใจมันก็ล่ะริมฝีปากออกไปซะก่อน

        “ทำเชี่ยไรของมึงเนี่ย!?”ผมพูดพร้อมกับก้มหน้าซุกอกของมันก็คนมันอายนี่นาไม่กล้าสู้หน้ามันอ่ะ >_<:;

        “หึ!! แค่ขอของหวานจากมึงมาล้างปากกูเท่านั้นเอง กินยามันขม”

        “ของหวานเชี่ยไร!! ปัญญาอ่อน >/ /<;;” ผมก็ลุกจากตัวมันมายืนอยู่ข้างๆเตียง เฮ้อ...ทำไมหัวใจของผมมันถึงเต้นถี่เร็วอย่างนี้ฟระ >_<

        “มึงกินยาแล้วก็นอนพักผ่อนซะจะได้หายไวๆงั้นกูไปนอนก่อน >/ /<” ผมรู้ว่าตอนนี้หน้าผมมันคงต้องแดงอยู่แน่ๆเลยอ่ะ โอ๊ยๆ ไม่ไหวๆ รีบไปก่อนดีกว่าแล้วผมก็เดินออกมาจากห้องของมันทันทีแต่ก่อนที่จะได้เดินออกจากห้องหูของผมมันก็ได้ยินแว่วๆว่า...

        “ครับ! ฝันดีนะครับน้องคิสของพี่เฮล ^^” เอ๊ะ!! หรือว่าหูผมมันจะฝาดไป แต่ช่างมันเหอะผมว่าผมรีบออกไปจากห้องนี้ก่อนดีกว่าเพราะว่าตอนนี้ผม...

        เขินมากกก!!!! >/ /<