ตอนที่28 ออกจากเมืองแคปปิตอล
แมวน้อยและอเล็กซานดร้ามายังจุดนัดพบตอนแรกอเล็กซานดร้ายังไม่เข้าใจว่าแมวน้อยจะพาตนเองไปไหนแต่พอมาถึงก็เห็นคาร่าที่นั่งหลังพิงกับพื้นอยู่
“รุ่นพี่คาร่า” อเล็กซานดร้ารีบวิ่งเข้ามาดูพบว่าคาร่ายังไม่ตาย แต่ตัวกลับร้อนมาก เธอรีบดูาแของคาร่า
“รุ่นพี่เกิดอะไรขึ้น” อเล็กซานดร้าพยายามปลุกคาร่า
“ไม่เป็ไร แค่แผลอักเสบ” คาร่าลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือฝืนตัวเองลุกขึ้น แต่ก็ไม่มีแรงลุกไหว
แมวน้อยดูาแของคาร่าพบว่ามันเริ่มอักเสบแล้วเธอถูกจับไปสามวันโดนน็อตเจาะทะลุมือและเท้า การที่าแไม่อักเสบสิแปลก
ถ้าเป็คนธรรมดาคงเป็ั้แ่วันแรกไม่ก็วันที่สอง
การที่คาร่าอดทนมาได้นาน นี่ก็สุดยอดแล้วยังไม่นับรวมาแฟกช้ำตามร่างกายอีกแมวน้อยจินตนาการไม่ออกเลยว่าเธอแบกรับความเ็ปไว้มากแค่ไหน
“ฉันจะไปตามแพทย์สนามมาให้”
“ไม่ เราไว้ใจใครที่นี่ไม่ได้”
“มียาอยู่ที่ห้อง ฉันอาจจะไปเอามาได้”
คาร่าปฏิเสธทันที “ไม่มีเวลามาเสียให้กับเื่นี้แล้ว”
“แต่ว่า...” อเล็กซานดร้าอยากจะโต้แย้งเพราะยังไงเธอก็ทำเพื่อคาร่าเอง แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง
“เหมี้ยว ๆ” ตอนนั้นเองแมวน้อยก็คาบบางอย่างมาวางไว้ด้านหน้าทั้งสองคน
“นี่มันสุดยอดยารักษาไม่ใช่เหรอ! ชาเย็นไปเอามาจากไหน” อเล็กซานดร้าใมาก
“สุดยอดยารักษาอะไรกันก็แค่ยารักษาระดับต่ำตามที่ระบบประเมินเท่านั้นเหมี้ยว” แมวน้อยอยากจะบอกไปแต่ว่าสำหรับเฟอร์แมนและมนุษย์แล้ว นี่ก็เป็สุดยอดยารักษาจริง ๆ
ที่จริงยาหลอดนี้เป็ของที่เหลือมาจากตอนที่คาร่าเคยรักษาให้กับแมวน้อยเมื่อกี้นึกขึ้นได้พอดี เลยลองค้นหาดูก็เจอจริง ๆ
อเล็กซานดร้ารีบฉีดให้กับคาร่า อาการของเธอก็ดีขึ้นทันตาเห็น ที่จริงแล้วการใช้ยารักษานี้มันคือการรักษาาแแม้จะไม่หายทันทีแต่ในระยะสั้นก็ทำให้อาการาเ็ดีขึ้น
แน่นอนว่าถ้าไม่นอนพักแบบที่แมวน้อยเคยทำสุดท้ายแล้วแม้แต่ยาก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้
แต่คาร่าไม่มีเวลามานอนพัก ตอนนี้จึงอาศัยฤทธ์ยาประคับประคองไปก่อน
“มีรถจอดอยู่ที่โรงอาหาร ใช้เข้าออกได้ไม่มีใครสงสัยแต่ว่ารีชกับพวกหน่วยเสบียง ต้องล่อพวกเขาออกไป กุญแจอยู่กับคนขับรถ”
ชัดเจนว่าต้องมีคนทำหน้าที่สองคน หนึ่งคือไปล่อรีชกับพวกออกไปส่วนอีกคนไปจัดการคนขับและเอารถมา
“พวกเราลองคุยกับเขาไหม”
“ฉันไม่อยากให้รีชเข้ามายุ่งเื่นี้”
“เอ๊ะ แล้วชาเย็นไปไหน”
ทั้งสองคนพึ่งรู้ตัวว่าแมวน้อยไม่ได้ยืนอยู่นี่แล้วตอนนั้นเองก็เกิดความวุ่นวายในครัว ชัดเจนว่าแมวน้อยได้ลงมือล่อพวกนั้นไปเรียบร้อย
“ไปเอารถ” คาร่าบอกอเล็กซานดร้า
...
ในครัว
“เจอมันแล้ว บ้าจริงแมวขโมยแกยังกล้ากลับมาอีกนะ”รีชคำรามลั่นด้วยความโมโห เพราะเ้าแมวน้อยรอดมือของเขาไปทุกครั้งแถมค่าเสียหายก็มากขึ้นเรื่อย ๆ
“แมวนี่มันต้องติดใจอาหารฝีมือของฉันแน่แต่จะให้มันขโมยไปแบบนี้โรงครัวคงเจ๊งกันพอดี” รีชโดนข้างบนบ่นเื่การใช้เนื้อสัตว์อสูรอย่างสิ้นเปลืองหลายครั้งแล้ว
ทำให้เขาแค้นมาก
“แมวขโมย ถ้าครั้งนี้ฉันฆ่าแกไม่ได้ฉันจะไม่ขอทำงานที่ครัวนี้อีก” รีชสาบานอย่างขาดสติและวิ่งตามแมวน้อยที่เข้าไปในห้องเย็น
แต่ใครจะไปคิดว่าพอรีชวิ่งตามเข้ามากลับไม่พบแมวน้อยแล้ว
รีชเกิดลางสังหรณ์ เอะใจหันกลับไปมอง เห็นแมวน้อยที่แอบอยู่หลังประตูรีบวิ่งออกไปและก็ไม่ลืมที่จะปิดห้องเย็นไว้ขังรีชไว้ด้านใน
ใบหน้าของรีชซีดเผือดวิ่งไปแต่ก็ไม่ทัน
ปัง!
ประตูห้องเย็นปิดแล้วและมันก็เปิดไม่ได้แถมแมวน้อยยังเอาของมาขัดประตูไว้อีก
“เสียใจด้วยนะ นายคงต้องหางานใหม่แล้ว” แมวน้อยยิ้มเยาะอย่างเ้าเล่ห์ รีบวิ่งออกไปเพราะกลัวว่าทหารผู้ช่วยครัวคนอื่น ๆ จะตามมาทัน
“หวังว่าจะถ่วงเวลาได้พอนะ”
บรื้นนนน
เสียงรถดังขึ้นมาก่อนจะวิ่งมาจอดข้าง ๆ คาร่าที่ยืนพิงกำแพงรออยู่
“รุ่นพี่แล้วแมวน้อย...” อเล็กซานดร้าถามอย่างเป็ห่วง
“เหมี้ยว ๆ” เสียงแมวน้อยดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มทหารผู้ช่วยในครัววิ่งตามหลังมาแมวน้อยะโเข้าไปในรถ ลงบนตักของคาร่าทันที
“ไปเร็ว”
คาร่าบออกกับอเล็กซานดร้า
“ค่ะ รุ่นพี่” อเล็กซานดร้าเหยียบคันเร่งมิดเท้า ทหารพวกนั้นวิ่งมาก็ไม่ทันแล้ว อยากจะใช้ปืนยิงแต่แล้วบางคนก็ห้ามไว้
“อย่ายิง”
“ทำไมว่ะ”
“ไม่เห็นหรือไง ว่านั่นคือคุณคาร่ากับอเล็กซานดร้า”
“แล้วสองคนนั้นจะมาขโมยรถทำไมหรือว่าพวกเขาคือคนที่อยู่เื้ัแมวขโมยตัวนั้น”
“วิทยุไปบอกให้สกัดไว้ไหม”
แต่พอพวกเขาพากันหาวิทยุกลับหาไม่พบ ปรากฏว่าแมวน้อยขโมยมาจนหมดด้วย
“เอ่อ แล้วคราวนี้จะเอายังไงดี”
“ไปหาหัวหน้าก่อน”
“ว่าแต่หัวหน้าอยู่ไหน”
ทุกคนต่างก็มองหน้ากัน เพราะก็ไม่รู้ว่าหัวหน้าอยู่ไหน จนกระทั่งผ่านไปสักพักใหญ่กว่าจะเจอรีชที่ยืนกอดอกมีน้ำแข็งเกาะตัวอยู่ในห้องแช่แข็ง
“บอกมาว่าจับมันได้” รีชไม่สนใจความหนาวเย็นเลยถามถึงแมวน้อยทันที
ทหารที่โดนถามถึงกับมีสีหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนจะส่ายหน้าอย่างกล้า ๆกลัว ๆ
“ไม่...ครับ”
“หึ ก็คิดไว้แล้ว พวก...” รีชพ่นลมหายใจหนาวเย็นออกมาอยากจะด่าว่าพวกซื่อบื้อ แต่ก็เหมือนด่าตัวเอง ทำให้ยิ่งโมโหเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร
ทหารต่างก็มองหน้ากัน เพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ
“เฮ้ย แล้วรถไปไหน”
ตอนนั้นเสียงของรีชคำรามลั่น เพราะไม่เห็นรถขนเสบียงก่อนทหารนายหนึ่งจะรายงาน รีชเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“อีกครึ่งชั่วโมงค่อยไปแจ้ง”
“...ครับ” ทหารพยักหน้ารับไม่เข้าใจความคิดของหัวหน้า
…
รถขับออกมาจนถึงหน้าประตูก็มีการตรวจสอบขอบัตรซึ่งคาร่าในตอนนี้ปกปิดตัวเองสวมใส่โม่งมิดชิด แกล้งเป็ทหารทั่วไปคนหนึ่งเท่านั้นและปล่อยให้อเล็กซานดร้ารับหน้าไป
“จะไปไหน”
“ภารกิจส่งกำลังสนับสนุน” อเล็กซานดร้าไม่ตอบอะไรมากส่งบัตรประจำตัวไปให้ พอเห็นว่าเป็ระดับรองหัวหน้าหน่วยขับออกมาเองแถมยังเป็รถขนส่งเสบียงก็ไม่ได้สอบถามมาก
“ขอบคุณครับท่าน” ทหารส่งบัตรคืนทำความเคารพ ก่อนที่ประตูจะเปิด รถค่อย ๆ แล่นผ่านไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก
ตลอดเส้นทางอเล็กซานดร้ามองดูกระจกหลังตลอดเวลา กลัวว่าถ้าเผลอแม้เพียงนิดเดียวอาจจะมีรถวิ่งตามมาและจัดการพวกเขา
แต่จนกระทั่งมาใกล้ถึงประตูเมืองก็ไม่มีใครตามมาที่นี่คืออีกด่านที่ต้องผ่านไปให้ได้เพราะประตูเมืองมีอาวุธหนักติดตั้งมากมายและทหารประจำอยู่หลายหน่วย
“หยุด! เอกสาร” ทหารใส่เสื้อกันฝนนายหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับไฟฉายที่ส่องมา้าก็มีไฟสปอร์ตไลท์พร้อมด้วยปืนกลหันมาเล็งพวกเขา
“นี่” อเล็กซานดร้าหยิบบัตรของตัวเองออกมาก่อนจะส่งเอกสารให้
“นี่มันเอกสารเก่าไม่ใช่เหรอส่งเนื้อสัตว์เข้าไปที่ศูนย์บัญชาการ เอาเอกสารใหม่มา ไม่งั้นก็ลงมาจากรถ” ทหารที่เข้ามาตรวจสอบไม่ยอมง่าย ๆ
อเล็กซานดร้าใจเต้นมือสั่นไม่หยุด ไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงอย่างไรซะเธอก็พึ่งได้รับการบรรจุ ยังเป็ทหารใหม่อยู่เลย
“ลงมาข้างล่าง” ทหาร้าจะตรวจสอบและกำลังจะส่งสัญญาณให้กับทหารนายอื่นแต่แล้วตอนนั้นเองคาร่าก็หยิบบางอย่างออกมาให้กับอเล็กซานดร้าเพื่อส่งมันให้ทหารนายนั้น
ทหารรับมาและตรวจสอบดู พบว่าเป็ตั๋วอาหารจำนวนมากมันคือสกุลเงินในเมืองแคปปิตอล พอเห็นจำนวนทหารนายนั้นก็หุบปากทันที
“ไม่มีอะไรแล้ว ผ่านได้” ทหารยกมือบอกทหารคนอื่นๆ ให้ลดอาวุธลง ก่อนจะส่งสัญญาณให้เปิดประตู
ประตูเมืองเป็แบบสองชั้นสามารถเปิดได้แค่ครั้งละบานเท่านั้นดังนั้นเมื่อบานด้านในเปิด ด้านนอกก็ต้องรอจนกว่าด้านในจะปิด แล้วจึงจะเปิดด้านนอกได้
ระหว่างนี้รถก็ต้องจอดอยู่กลางประตูทั้งสองบาน
แมวน้อยมองดูประตูทั้งสองบานด้วยความสนใจ เพราะตอนมาที่นี่เขาสลบแถมยังมาผ่านเฮลิคอปเตอร์ จึงไม่เคยเห็นประตูแบบนี้มาก่อน
ประตูทั้งสองบานนี้ทำจากเหล็กกว้างพอให้รถบรรทุกผ่านพร้อมกันได้สองคันเหตุผลที่ประตูต้องทำให้แ่า เพื่อรับมือกับการบุกของฝูงซอมบี้
พอประตูบานนอกเปิด อเล็กซานดร้าก็ขับออกไปอย่างรีบร้อนทันทีพ้นประตูออกไปยังมีเสาไฟส่องสว่างรอบกำแพงและเสาไฟส่องทางยาวไปจนเกือบ 200 เมตร
ตลอดทางก็มีสิ่งกีดขวางและลวดหนามจำนวนมากรวมทั้งคูกั้นรอบกำแพงเมืองอีกด้วย
พอออกจากระยะไปก็เข้าสู่ความมืดมิด ฝนยังตกหนักเรื่อย ๆเปลี่ยนให้กลางวันเป็กลางคืน บนถนนลาดยางเก่า ๆ รถวิ่งไปอย่างเงียบสงบ
กระทั่งผ่านไปเกือบชั่วโมงอเล็กซานดร้าก็จอดรถและปลุกคาร่า
“รุ่นพี่คาร่าเรามาถึงแล้ว” รถมาจอดอยู่ที่กระท่อมหลังหนึ่งที่สร้างมาจากไม้แม้จะดูเก่า แต่ก็ไม่ได้ถูกทิ้งร้าง
คาร่าที่หลับไปจากฤทธิ์ยาสะดุ้งตื่นทันที
“โทษที ฉันเผลอหลับไป” คาร่าตอบก่อนจะเปิดประตูลงไปโดยไม่สนใจฝนที่ตกลงมา
แสงไฟส่องไปที่กระท่อม คาร่าเดินไปเปิดประตูกระท่อมก่อนจะส่งสัญญาณให้กับอเล็กซานดร้าลงมาแมวน้อยก็ลงไปด้วย
พวกเขาเข้าไปในบ้านหลังนี้ แต่พอเปิดก็พบว่ามันเป็แค่กระท่อมธรรมดาเท่านั้น
“รุ่นพี่เรามาที่นี่ทำไม” อเล็กซานดร้าถามอย่างสงสัย
คาร่าไม่ตอบ แต่เดินไปดูที่โต๊ะพบว่ามีรูปอยู่หลายใบแต่หนึ่งในนั้นหายไป เธอจึงเดินไปที่กลางห้องขยับโต๊ะและพรมออกก่อนจะเปิดห้องลับข้างใต้ก็พบว่าด้านในไม่เหลืออะไรเลย
นอกจากจดหมายหนึ่งฉบับถูกวางทิ้งไว้
146
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
