เวหาโอบพระพาย

เวหาโอบพระพาย : 

“อาหารได้แล้วค่ะ รับอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” พนักงานเสิร์ฟยกอาหารมาบริการและถามไถ่ตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติอยู่ตอนนี้คือ ท่าทีของคนที่กำลังจะทานอาหารร่วมโต๊ะทั้งสามคนนั่นเอง

“น้ำส้มคั้น 2 แก้วค่ะ แล้วก็...อาจารย์เวหาสั่งอาหารหรือยังค่ะ รับอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” นิทราตอบรับพนักงานเสิร์ฟเสร็จแล้วก็หันมาถามเวหาด้วยท่าทางสนิทสนม

“เรียกพี่เหมือนเดิมก็ได้ครับนิทรา เรียกอาจารย์ดูห่างเหินจัง”

“ได้จริงหรอค่ะ พี่เวหา ฮ่าๆๆๆ” ทั้งสองคนพูดกันด้วยท่าทีสนิทสนมขึ้นไปอีกระดับ จนคนที่นั่งหน้างออยู่ใกล้ๆ เริ่มทนไม่ได้จนต้องถามออกไปด้วยความใคร่รู้ปนสงสัย

“หมายความว่ายังไงนิ แกกับเขากลับไปสนิทกันตอนไหน”

“คนที่พร้อมจะตอบแกทุกคำถามฉันว่า...คงไม่ใช่ฉันวะแก” นิทราพูดด้วยท่าทางที่แสดงออกถึงพิรุธสุดๆ จนเวหาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“อาจารย์เวหาหัวเราะอะไรคะ” พระพายเริ่มหงุดหงิดกับท่าทีของเขาและแสดงออกถึงความรู้สึกอย่างชัดเจน

“น้องพายเรียกพี่ว่าพี่เวเหมือนเดิมก็ได้นะคะ พี่ไม่ถือค่ะ” คำพูดของเวหาทำให้ใจของพระพายสะดุดอยู่ชั่วครู่ เพราะคำพูดเมื่อสักครู่นี้เป็๲คำที่เวหาและเธอใช้เรียกกันครั้งที่ยังเป็๲คนรักกันดีอยู่

“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นค่ะ แล้วอีกอย่างอาจารย์เวหาก็คืออาจารย์ผู้สอนค่ะไม่ใช่พี่เพราะเท่าที่จำได้หนูเป็๞ลูกคนเดียวของพ่อกับแม่ค่ะ” เมื่อเวหาได้ฟังคำที่พระพายพูดก็ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไร จะบอกว่าเสียใจที่พระพายพูดแบบนั้นก็คงไม่ใช่เพราะสาเหตุก็มาจากเขาเอง แต่สิ่งที่จะอธิบายความรู้สึกของเวหาได้ใกล้เคียงที่สุดในตอนนี้คือ ... มันเขี้ยว ... เขารู้ดีว่าเวลาที่พระพายโกรธหรือน้อยใจใครมักจะพูดทำนองนี้เสมอ นั่นยิ่งกลับทำให้เขามั่นใจแล้วว่าพระพายยังไม่ลืมเขาและยังคงรักเขาอยู่เต็มหัวใจเหมือนที่เขาก็รักเธอเต็มหัวใจเช่นกัน

“มาละ อารมณ์น้อยใจแบบจัดเต็มมาแล้วหนึ่ง ยืนหนึ่งเ๱ื่๵๹ประชดไว้ใจพายเลยจ้า ฮ่าๆๆ” นิทราพูดด้วยท่าทางกวนประสาทขั้นสุด เพราะ๻้๵๹๠า๱หยอกเย้าเพื่อน

“หยุดเลยนะนิ เดี๋ยวฉันจะคิดบัญชีกับแกเป็๞รายต่อไป ชิ” พระพายพูดด้วยน้ำเสียงงอนนิทราเล็กน้อย แต่เธอแปลกใจมากกว่าทำไมเพื่อนของเธอถึงดูไว้ใจและให้อภัยเวหาง่ายจังทั้งที่ก่อนหน้านี้แค่ได้ยินชื่อของเวหานิทราก็โมโหจนแทบจะตามล่าไปฆ่าเขาแล้ว ใช่เลย เมื่อก่อนนิทราเป็๞แบบนั้นจริง ๆ

“หึ หึ น้องพายก็ยังคงเป็๲น้องพายคนเดิมนะคะ คนที่งอแงได้น่ารักเหมือนเดิม” เวหาพูดขึ้นบ้าง

“ไม่ต้องมาพูดนะคะ นะขา กับพายเลยค่ะ ทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”

“ฉันว่าแกลองเปิดใจให้พี่เขาอีกสักครั้งดีไหมพาย ไม่แน่นะ แกอาจจะได้รู้คำตอบที่แกอยากรู้มาตลอดก็ได้ แกลองใช้หัวใจของแกให้มากกว่าใช้สมองดูไหม เ๱ื่๵๹ความรักความรู้สึกอะ มันใช้แค่สมองไม่ได้เว้ย”

“เปิดใจหรอ เปิดใจให้กับคนที่ทิ้งกันไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งกันไปโดยไม่มีคำร่ำลา ทิ้งกันไปโดยไม่มีเหตุผล และทิ้งกันไปได้นานหลายปีขนาดนี้นะหรอ แกจะให้ฉันเปิดใจให้คนแบบนี้นะหรอนิ”

“น้องพายค่ะคือพี่...”

“ไม่ต้องอธิบายอะไรแล้วค่ะ ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมามันพิสูจน์ทั้งหมดแล้ว ขอตัวค่ะ”

“พระพาย” / “น้องพาย” เวหาและนิทราพูดขึ้นพร้อมกันเมื่อพระพายลุกขึ้นและรีบเดินออกจากร้านไป

“พี่เวหาค่ะนิตามพระพายไปก่อนนะคะ เดี๋ยวนิจะช่วยอธิบายเ๹ื่๪๫ทั้งหมดให้พระพายเข้าใจเองค่ะ พี่เวหาไม่ต้องห่วงนะคะ ขนาดนิเป็๞คนโมโหร้ายยังเข้าใจพี่ได้ง่ายๆ พระพายเป็๞คนใจอ่อนและมีเหตุผลต้องเข้าใจพี่เวหาได้ไม่ยากแน่นอนค่ะ”

“ไม่ต้องหรอกครับน้องนิทรา เดี๋ยวพี่จะแก้ปัญหาเ๱ื่๵๹นี้เองนะครับ พี่ฝากดูแลน้องพายด้วยนะครับ”

“พี่เวหาแน่ใจนะคะ”

“ครับพี่แน่ใจ พี่จะทำให้น้องพายกลับมารักพี่ให้ได้ครับ พี่จะจีบน้องพายใหม่อีกครั้ง” เวหาพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่จริงจัง

“โอเคค่ะ สู้ๆ นะพี่ นิเป็๞กำลังใจให้ นิเองก็อยากให้พระพายมีความสุขจริง ๆ สักที นิไปนะคะ”

“ครับ” เมื่อนิทราเดินตามพระพายออกไป เวหาถึงกับต้องกุมขมับและถอนหายใจเฮือกใหญ่ พระพายคนเดิมของเขาเข้มแข็งขึ้นและคงไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่ายเลยที่จะทำลายกำแพงในใจเธอที่เขาเป็๲คนสร้างขึ้นมาเองกับมือ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาได้เป็๲คนที่ทำให้เธอมีความสุขอีกครั้ง เวหาสัญญากับตัวเอง...