ฟิ้ววววว ว ว วววว...
เสียงลมพัดผ่านตึกร้างในเมืองใหญ่ เมืองที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า
และรกร้าง พื้นที่ไม่ได้ทำความสะอาดมาเป็เวลาหลายปี
มีฝูงกาที่เกาะอยู่ตามสายไฟและหลังคาตึกมากมาย
ไม่ต่างจากเมืองที่ตายแล้ว ฝุ่นละอองของทรายที่พัดอยู่ตลอดเวลา
รถยนต์ต่างถูกทิ้งไว้บนถนน หญ้าและเศษขยะที่ปลิวไปมา
ทุกอย่างดูเหมือนไร้ร่องรอยสิ่งมีชีวิตหรือแม้แต่ผู้คน
เมื่อก่อนมันไม่ได้เป็แบบนี้ ทุกอย่างดูเจริญ ผู้คนทำงาน
ส่งยิ้มให้กัน เสียงเพลงดนตรีที่เล่นจากถนน เด็กๆไปโรงเรียน
ทุกชีวิตดูมีความหมาย ทุกคนรู้... ว่าอยู่เพื่ออะไร มีเป้าหมายว่าอยู่เพื่อใคร
จนกระทั้ง...............
วันที่ 24 ธันวาคม 2189 เวลา 06:35 น.
เช้าวันหยุด ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับ เป็เช้าที่ดูสงบ
แสงอาทิตย์ยังไม่ทันได้แตะใบไม้...
ว๊อวววววววววว ว ว ว๊อววววววววว ว ว ว ว๊อวววววว วว วว ว ว ว !!!
เสียงสัญญานเตือนดังขึ้น ผู้คนพากันวิ่งออกมานอกถนนเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
“คุณตำรวจ เฮ่นี่ คุณตำรวจ นี้มันอะไรกัน มันเกิดอะไรขึ้นนน !”
“นั้นนะสิ เกิดอะไรวะ”
“มีอะไรฉุกเฉินหรอ”
ผู้คนต่างพากันส่งเสียงเอะอะและะโถามเ้าหน้าที่ตำรวจที่ประจำอยู่บนถนน
“พวกเราก็ยังไม่รู้ครับ จู่ๆก็มีสัญญานเตือน พวกคุณใจเย็นๆนะ
พวกเรากำลังพยายามติดต่อส่วนกลางอยู่
ไม่มีอะไรต้องเป็ห่วง พวกคุณจะปลอดภัยครับ”
เ้าหน้าที่เจคอปพยายามพูดคุยกับผู้คนที่ดูแตกตื่น
และเ้าหน้าแฟรงค์ยืนอยู่ที่รถและติดต่อศูนย์งาน
“มีใครได้ยินไหมม เปลี่ยน ! ฮัลโล ฮัลโล... มีใครได้ยินไหม นี่มันเื่อะไรกัน
ใครสักคนตอบผมหน่อยย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นน ตอนนี้ผู้คนแตกตื่นหมดแล้ว
ใครเปิดสัญญานเตือน ให้ตายสิใครก็ได้ตอบผมหน่อย ไม่มีใครอยู่รึยังไงกัน บัดซบ เอ่ย”
เ้าหน้าที่แฟรงค์พยายามพูดติดต่อและถอนหายใจเพราะไม่มีเสียงตอบกลับ
เ้าหน้าที่เจคอป ยืนคุยอยู่กับชาวบ้านเห็นทีท่าว่าไม่ดีจึงได้เดินมาหาแฟรงค์
“พวกคุณรออยู่ตรงนี้น่ะ แล้วก็บอกคนอื่นด้วยว่า ใจเย็นๆ เดียวผมกลับมา”
เมื่อพูดจบก็เดินกลับไปที่รถเพื่อไปคุยกับแฟรงค์
“เป็ไงบ้าง ติดต่อใครไม่ได้รึ”
*“ไม่มีคนตอบกลับเลยเจคอป เหมือนไม่มีคนอยู่เลย”*
“บ้าชะมัด นี้มันเื่ใหญ่แล้วนะ เรา้าคำตอบ เราต้องรู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อ”
เ้าหน้าที่ทั้งคู่ต่างตึงเครียดกับสถานการณ์ที่อธิบายไม่ได้ และเสียงสัญญาณก็ยังคงดังต่อไป
“ครึกกกๆๆ”
เสียงวิทยุสื่อสารของเ้าหน้าที่ดังขึ้นเหมือนมีคนกดตอบกลับ
“ฮั ล โล.. นั นั น คะ ใคร”
*“ฮัลโลๆ นี้เ้าหน้าที่แฟรงค์และเ้าหน้าที่เจคอปจากฝั่งตะวันออก มันเกิดอะไรขึ้น”
“ฉุ เฉิน น เกิ ด เห โจ ต..ตี ทุกสถา โจ ม ตี ผู้ ก่อ กา ร้า ย โจ ม ตี ตี”*
“เราฟังไม่ชัดเลย ช่วยพูดอีกที ฮัลโล ย้ำ เราไม่ได้ยินที่คุณพูด ช่วยพูด...”
แต่แล้ว ยังไม่ทันได้พูดจบ ก็เกิดเสียงดังลั่น
ตูมมมมมมม ม ม มมม !!!!
แสงจ้าราวกับกลางวัน พื้นดินค่อยๆสั่นะเื มีลูกไฟขนาดใหญ่เกิดขึ้นตรงกลางเมือง
ทุกคนเห็นด้วยตาตัวเอง และรัสมีของแรงะเิ มันก็ขยายลามเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว
ไม่มีใครทำอะไรได้ ไม่มีใคร ที่จะหนีได้ทันเวลา...
......
มนุษย์คิดค้นสิ่งต่างๆมากมายเพื่อที่จะให้ตนมีอำนาจ
และเป็ใหญ่ที่สุด พวกเขาพัฒนายา พัฒนาเทคโนโลยี
และแน่นอนว่าสิ่งที่ขาดไม่ได้คือ การพัฒนาและการผลิตอาวุธ
ความขัดแย้งเื่ผลประโยชน์ระหว่างประเทศ ทำให้เกิดาอีกครั้ง
เกิดเหตุการณ์ยิงขีปนาวุธครั้งยิ่งใหญ่ทั่วโลก จากประเทศหนึ่งยิงใส่อีกประเทศหนึ่ง
ทั่วโลกโกลาหล ผู้คนแย่งชิงอาหาร ฆ่าฟันเพื่อได้มาซึ่งอาวุธ
เอาชีวิตรอดไปวันๆ และภาวนา ว่าจะมีใครสักคน หยุดฝันร้ายนี้สักที
14 ปีต่อมา
ณ ตึกร้างแห่งหนึ่ง
“เมื่อไหร่มันจะมาว่ะ ห๊ะ ไหนเธอบอกว่ามันจะไปแล้วกลับไม่กี่นาทีไง
*นี้มันนานเกินไปแล้วน่ะ”*
เสียงะโโวยวายดังจากภายในตึก
เสียงหญิงชราคนหนึ่งพูดตอบโต้ทั้งน้ำตา
“โถ่... ก็เมื่อก่อนมันไปได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้อะไรมันก็อันตรายไปหมด
ข้างนอกก็มีแต่คนใจร้าย จะฆ่าจะแกงกันอย่างเดียว
*พวกเราต้องระวังตัวมากขึ้น มันก็ต้องนานแบบนี้แหละ”*
หญิงวัยชราพูดด้วยเสียงที่หวาดกลัว
“แล้วไอ้ร้านขายของอะไรนั่นอะ มันอยู่ห่างจากที่นี้แค่ไหนวะ ห๊ะ”
ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ถือปืนจ่อไปที่หัวของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่นั่งร้องให้อยู่กับพื้นถามหญิงชรา
“นี้ มาร์ค แกไปขู่เขามาก เขาก็กลัวน่ะโว้ย
*จะฆ่าก็ค่อยฆ่าทีหลัง ทำแม่งกลัวแบบนี้ใครเขาจะพูดกะเอ็งรู้เื่ว่ะเพื่อนน”*
เพื่อนบอกมาร์คแบบประชด
“ไม่รู้โว้ย ข้าไม่ชอบที่นี้ แถวนี้มันมีคนเยอะเกินไป
ถ้าเราแม่งไม่รีบออกไปจากเมืองนี้ ข้าบอกได้เลย
*เราต้องได้ยิงกับคนอื่นอีกแน่ๆ”*
มารฺ์คพูดแล้วมองไปรอบๆ
“เออ งั้นก็รอไอ้พอลพาเด็กนั้นมาแล้วจัดการพวกนี้
แล้วเราก็รีบๆเก็บของจะได้ไปจากที่นี้ละกัน”
“เออ”
ชุ๊ฟ !
เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นหนึ่งนัด ะุเข้าที่ศีรษะของชายที่ถือปืน
ร่างร่วงลงกองกับพื้น และนิ่งไปไม่ขยับ
ส่วนอีกคนใที่เพื่อนถูกยิงจากข้างหลัง จึงหันไปอย่างรวดเร็ว
“นั้นใครวะ...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง มีดสั้นก็พุ่งเข้าใส่ที่หน้าผากอย่างแม่นยำ
และร่วงลงไปกองคู่กับเพื่อนที่นอนตายอยู่
เืค่อยๆไหลไปตามพื้น
เด็กหญิงที่นั่งร้องให้อยู่ก็วิ่งไปกอดหญิงชราที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างใ
“ย่า หนูกลัว !”
หญิงชรามองไปที่ด้านนอกประตูห้อง เห็นชายหนุ่มสูงใหญ่
สวมเสื้อยืดสีขาวเก่าๆ สะพายกระเป๋าเป้ ในมือถือปืน
พกมีดสั้น เดินเข้ามาหาทั้งสองคน
หญิงชราทำท่าทางกลัวสุดๆกอดเด็กน้อยไว้แน่นและถอยหลังไปชนกำแพง
ชายหนุ่มก็เดินเข้าไป
“คุณยายครับ ไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่ทำอะไรหรอก
ผมได้ยินเสียงโวยวายผมจึงเดินขึ้นมาดู”
หญิงวัยชราที่กอดเด็กหญิงไว้เงยหน้าหันไปมอง
“เธอจะไม่ทำอะไรพวกฉันจริงๆหรอ”
“ครับ ผมมาช่วย”
ชายหนุ่มตอบพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
“โอ้ พ่อหนุ่ม ขอบใจเธอมากนะพวกมันจะฆ่าฉันกับหลานฉันแน่ๆถ้าเธอไม่มาช่วยไว้
ตอนนี้หลานชายฉันอีกคนเขาออกไปข้างนอก
ไปที่ร้านขายของเล็กๆ เพื่อไปเอายาและอาหารที่เขาซ่อนไว้มาให้พวกมัน
นี้ก็ยังไม่กลับมาเลย ฉันเป็ห่วงเขามาก เขาชื่อว่าโจว เธอไปช่วยเขาหน่อยได้ไหม ขอร้องละ”
หญิงชราอ้อนวอนด้วยเสียงที่สั่นเครือ และน้ำตาไหลซึมตลอดเวลา
ชายหนุ่มยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง เดินไปรอบๆและมองไปที่ศพโจรสองคน
“ก็ได้ครับ ผมจะออกไปดูเขาให้ ว่าแต่ว่า ร้านขายของที่ยายบอก มันอยู่ที่ไหน”
“มันอยู่ตรงข้ามกับตึกนี้ ถัดออกไปอีก 4 ่ตึก หน้าร้านมันเป็ป้ายสีแดง เขียนไว้ว่า CatShop”
“ผมจะออกไปเดียวนี้แหละ ยายก็อยู่ที่นี้หาที่หลบดีๆนะ เดียวผมจะรีบกลับมา”
ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเช็คะุในปืนอย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นักรบ
**โปรดติดตามตอนต่อไปนะค่ะ
ขอบคุณมากคะที่เข้ามาสนับสนุนอ่านนิยายเื่นี้
ฝากผลงานด้วยคะแล้วจะมาลงให้อ่านตอนต่อไปค่ะ
ถ้าชอบก็ช่วยกดติดตามเป็กำลังใจให้ด้วยนะค่ะ**
320
![Scramble Wizards [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569482884_25154860.webp)
