ก้อนหินเลขที่ 13 / The ston number13

ตอนที่3 : วันของใจ

        ในระหว่างทางทั้งคู่ต่างมีความสุข ก้อนหินที่เหม่อมองดูทุ่งนาจนเผลอเอาหน้าซบที่แผ่นหลังของฟ้า ฟ้าเองก็แอบอมยิ้ม ต่างฝ่ายต่างมีความสุข  จนรถจักรยานยนต์ได้ขี่มาจอดอยู่หน้าบ้านไร่ทวีทรัพย์นั้นคือบ้านก้อนหิน

ฟ้า : เชิญลงได้ครับ  ถึงบ้านล่ะ

ก้อนหิน : ขอบใจที่มาส่งกูตลอด  ต่อไปเองคงไม่ได้มาส่งกูล่ะ

ฟ้า : ส่งสัยต่อไปคงไม่มีคนกอดเอวซ้อนท้ายอีแก่ แล้วมั้ง  แต่มึงไม่ต้องขอบใจกูหรอกมึงก็แค่คนทางผ่านบ้านกูเท่านั้นล่ะ  อ่ะให้มึง

        ฟ้าพูดพร้อมกับเปิดกระเป๋านักเรียนหยิบกล่องของขวัญออกจากกระเป๋านักเรียนพร้อมกับยื่นของขวัญกล่องเล็กๆสีน้ำตาลให้ก้อนหิน     ก้อนหินมองด้วยความสงสัย๻ั้๹แ๻่รู้จักกับฟ้ามา๻ั้๹แ๻่อนุบาลจนตอนนี้พึ่งเห็นฟ้าซื้อของขวัญให้บวกกับคำพูดคำจาไม่ค่อยเข้าหูเขาสักเทาไร  ก้อนหินรับของขวัญจากฟ้ามาเปิดดู

ก้อนหิน : อะไรว่ะ

ฟ้า : เปิดดูดิ ถามกูมึงจะรู้ไหม

ก้อนหิน : สร้อยกุญแจ!!!!

ฟ้า : ก็กูไม่รู้จะให้ไรอ่ะ  เอาๆไปเถอะๆวันนั้นกูเห็นมึงจดๆจองๆอยู่ อย่าถามกูมากกู๳ี้เ๠ี๾๽ตอบถือว่าเป็๲ของขวัญวันเกิด เดี๋ยวก็ไม่เจอกันล่ะเอาไว้เป็๲ตัวแทนกูก็ได้น่ะ

ก้อนหิน : หืมมมมม  จริงๆมึงไม่ต้องซื้อให้กูก็ได้น่ะ  เอ่อแล้วมึงจะมาส่งกูป่ะเนี่ย

ฟ้า : ไม่ว่ะ กูมาส่งมึงแค่วันนี้น่ะ  ถึงกูไม่มาส่งมึง  มึงก็ไปถึงจุดหมายอยู่ดี

ก้อนหิน : ก็จริง  

ฟ้า : กูไปล่ะบายโชคดีมึง

ก้อนหิน : มึงด้วยโชคดีดูแลตัวเองดีๆ

        ฟ้าโบกมือลาพร้อมกับขี่รถจักยานไปจนสุดสายตา  ก้อนหินจึงเข้าบ้านมาถอดเสื้อนักเรียนมองดูเสื้อของตัวเองที่ถูกเพื่อนๆเขียนบนเสื้อของเขาดูไปก็ยิ้มไป  เขานำเสื้อของเขาแขวนเข้าตู้เสื้อผ้าเขาเดินไปหาปู่กับย่าพร้อมกับนอนตักย่าและมองดูท้องฟ้าที่มืดมิดมีเพียงดวงจันทร์ที่ส่องสว่างมีดาวระยิบยับอยู่บนท้องฟ้า​  

        ก้อนหินมองท้องฟ้าอย่างมีความสุขและค่อยหลับตาลงช้าๆ ย่าของเขาก็เอาผ้าขนหนูปัดยุงให้  ก้อนหิน​มีความสุขมากที่อยู่ที่นี้ได้อยู่กับธรรมชาติอีกไม่นานเขาจะถูกส่งตัวไปกรุงเทพแล้วเขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำกรุงเทพเป็๲ยังไงไปอยู่แล้วจะมีความสุขไหม? แค่เขาคิดก็เหนื่อยใจล่ะเขาถอนหายใจลุกนั่งและอุ้มแมวมานอนที่ตักของเขาเขาลูปแมวด้วยความอ่อนโยน

ก้อนหิน : ปู่ ย่า อีกสองวันผมต้องไปกรุงเทพแล้วน่ะ

ย่า : ไม่ไปไม่ได้หรอ ไม่ต้องเรียนมันหรอกอยู่ที่นี้เดี๋ยวย่าเลี้ยงเอง

ก้อนหิน : ไม่เอาอ่ะ ผมจะไปทำความฝันของผมให้เป็๲จริง  ปู่กับย่าต้องรอน่ะอาจจะนานหน่อยน่ะ

ย่า : ความฝันทำที่นี้ไม่ได้หรอ

ก้อนหิน : ไม่ได้หรอกย่า ความฝันผมต้องไปเริ่มที่กรุงเทพก่อน

ปู่ : จะรอดูเองน่ะ ไปอยู่นู้นตั้งใจเรียนน่ะ อยู่ไม่ไหวก็อดทนอย่าท้อน่ะ ปู่จะรอดูความสำเร็จของเองถ้าอยากพักก็กลับมาน่ะ

ก้อนหิน : ครับ

ปู่ : ไม่ใช่เอาแต่ครับๆรับปากอย่างเดียวต้องทำให้ได้ด้วยรู้ไหม

ก้อนหิน : ผมจะทำให้ได้

ย่า : ไปๆเข้าบ้านๆดึกล่ะ

        ก้อนหินลุกขึ้นเดินประคองย่าเข้าบ้าน  หลังจากที่ก้อนหินเดินไปส่งย่าก็เดินกลับมาในห้องนอน ของตัวเอง  พร้อมกับถอดเสื้อผ้านุ่งผ้าขนหนูสีน้ำตาลอ่อนเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำและกลับออกมาพร้อมกับตัวเปียก ก้อนหินเดินไปล้มตัวนอนบนเตียงสายตาของก้อนหินมองไปบนเพดาน ที่ติดดาวสะท้อนแสงไว้เต็มเพดาน “เมื่อไรความฝันจะเป็๞จริงสักทีว่ะอยากเรียนให้จบแล้วเว้ย” ก้อนหินพูดออกมาพร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตาทำให้รู้ว่าตอนนี้เขาสบสนเพราะในใจเขาก็อยากไปอีกใจก็อยากอยู่ที่นี้ เขาสูดลมหายใจเขาไปลึกๆพร้อมกัลหลับตาลงช้าๆ

2 อาทิตย์ต่อมา

        ก้อนหินลาปู่กับย่าและอาป้าลุงของเขา  และในขนาดเดียวกันก็มีเพื่อนเขามาส่งก้อนหินไปกรุงเทพก้อนหินกอดเพื่อนๆของเขาไว้ไม่รู้จะได้เเจอกันอีกทีเมื่อไร​ ก้อนหินหันไปกอดปู่กับย่าอีกครั้งพร้อมกับหอมแก้มปู่กับย่าด้วยความรักไม่อยากจากกันไปไหนอยากอยู่ตรงนี้นานๆ 

ก้อนหิน : ผมไปล่ะน่ะย่าปู่

ปู่ : ตั้งใจเรียนล่ะเรียนให้มันสูงๆล่ะ

ก้อนหิน : ครับ

ปู่ : ไม่ใช่เอาแต่ครับๆทำให้ได้ด้วย

ก้อนหิน : ครับปู่

ย่า : จะเลี้ยงมันได้หรอให้มันอยู่ที่นี้ดีกว่า

แม่ : ลูกหนูเลี้บงเองได้

ย่า : มันไม่ใช่ลูกมึง

พ่อ : พอๆ ผมขอโทษน่ะแม่ผมจะดูก้อนหินให้ดี 

ก้อนหินเดินมากอดเพื่อนพร้อมกับสายตาก็เหลือบหาใครบางคนที่ไม่เห็นวี่แววว่าจะโผล่มา

บิว : มึงไม่ต้องมองหาหรอก

ก้อนหิน : กูยังไม่ได้มองหาอะไรเลย

บิว : กูรู้มึงไม่ต้องพูดหรอก  ฟ้ากับมุกมันเข้าไปกรุงเทพ๻ั้๫แ๻่เมื่อวานก่อนแล้ว  มันคงไม่ได้บอก

มึงอ่ะดิ  ว่ามันไปด้วยกันอ่ะ  โชคดีมึง ไม่ต้องคิดมาก

เบล : เดินทางดีๆน่ะว่างๆมาหากันบาง

ออย : โชคดีน่ะ  อย่าคิดมากน่ะเว้ย

ก้อนหิน : เอ่อ กูไปล่ะ 

        ก้อนหินพูดเสร็จก็เดินไปเปิดประตูรถพร้อมกับก้าวขาขึ้นรถ  ก้อนหินมองทุกคนผ่านระจกรถพร้อมกับโบกมือลาทุกคน  ทุกคนก็ยืนมองก้อนหินที่อยู่บนรถทำให้เห็นว่ารถถูกขับออกไปจนลิบสายตา  ในขนาดที่ก้อนหินนั่งอยู่บนรถทำให้เห็นดวงตาแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้าก้อนหินพยายามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา  ก้อนหินหยิบหูฟังมาเสียบเข้าที่มือถือพร้อมกับเลือนเปิดเพลงคิดถึงบ้านของไอน้ำ ก้อนหินปล่อยให้เสียงเพลงเปิดวนไปมาซ้ำมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างรถค่อยๆขับผ่าน๺ูเ๳าทุ่งนาจนมาถึงสถานที่ที่มีรถตึกสูงเต็มไปหมด