หลังจากคุยเสร็จเจษพาเพื่อนสนิททั้งสองคนไปส่งที่บ้าน เพราะตอนนี้ค่อนข้างดึกแล้ว จะให้กลับกันเองก็ยังไงอยู่
กว่าเขาจะกลับถึงบ้านก็เป็เวลาสองทุ่มครึ่ง
เจษเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยปนเ็าเล็กน้อยหลังจากเห็นสองสาวนั่งอยู่บนโซฟา เขาค่อยๆเดินผ่านพวกเธอไปอย่างไม่รีบร้อนและไม่แม้จะเหลียวมองพวกเธอ ราวกับว่าพวกเธอเป็เพียงอากาศธาตุ
การกระทำของเขาที่แปลกไปจากเดิม มันสะกิดใจพวกเธอขึ้นมาบ้างแล้วเล็กน้อย
ถึงพวกเธอจะก้มหน้าก้มตามองนิตยสาร แต่ความสนใจจริงๆแล้วอยู่ที่เจษต่างหาก ซึ่งพวกเธอคอยสังเกตเขาั้แ่จอดรถแล้ว ดังนั้นหลังจากที่เจษเดินผ่าน พวกเธอจึงรับรู้ว่าเจษโกรธพวกเธอจริงๆ
เมื่อแผ่นหลังของเจษลับตาไป ทั้งสองสาวหันมาจ้องตากันโดยอัตโนมัติ แววตาของพวกเธอมีความเ็ปปนอยู่เล็กน้อย
“มันควรเป็พวกเราไหม ที่เป็ฝ่ายโกรธ”แอนนาแสดงความไม่เข้าใจออกมาชัดเจน
“ดูเหมือนว่าครั้งนี้พวกเราจะทำเกินไปจริงๆ เจษถึงได้โกรธแบบนี้”แอนนาแสดงความคิดเห็น พลางพูดต่อ“เธอลองทบทวนดูซิว่าพวกเราทำอะไรบ้างในคืนนั้น”
แอนนาจับแล้วมองต่ำเพื่อครุ่นคิด“พอฉันเข้าห้อง ฉันก็จับเขาล็อกเลย แล้วเธอก็เข้ามา” แอนนาพูดเสียงเบาพลางครุ่นคิดต่อ
อิงฟ้าก็นึกถึงคืนนั้นเหมือนกัน สักพักลำตัวอันเพรียวบางของเธอก็ยืดตรง “ฉันรู้แล้ว! พวกเราไม่ได้บอกเจษเลยว่าลงโทษเื่อะไร”
แอนนาคิดตามสิ่งที่อิงฟ้าพูด สักพักเธอก็พยักหน้า “จริงด้วย! แต่เจษควรรู้ไหมว่าทำให้พวกเราโกรธเื่อะไร” แอนนาพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ มีอย่างที่ไหนแค่นี้จะไม่รู้!
“ก็ใช่ ต..แต่..”อิงฟ้ายังไม่ทันพูดจบประโยค
“ฮึ่ม!ไม่รู้ล่ะ ยังไงแม่คนนี้ก็จะไม่ง้อ!”พูดจบแอนนาก็จิกตามองมาทางอิงฟ้าอย่างแข็งกร้าว “เธอก็ห้ามง้อเขาด้วย ไม่งั้นฉันจะบอกความลับ...ของเธอให้เจษฟัง”แอนนาขู่หากศัตรูไม่ทำตาม
อิงฟ้าสั่นเกรงด้วยความกังวลเล็กน้อยทันทีที่แอนนาขู่เื่นั้น เธออุตส่าห์ซ่อนมันไว้อย่างดีแล้วนะ! ไม่รู้ว่าศัตรูไปเจอได้ยังไง! หนำซ้ำยังยึดเอาของเธอไปด้วย
“ก็ได้”อิงฟ้ายอมตกลงอย่างจำใจ ‘หึ!อย่าให้ฉันรู้ความลับของเธอบ้างนะ แม่คนนี้จะเอาคืนอย่างสาสม’
..
ตัดมาที่เจษ
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เขาก็ลงมาด้านล่างเพื่อทำอาหารกิน เขายังคงไม่พูดคุยกับทั้งสองสาวที่นั่งเล่นอยู่ที่เดิม อย่าว่าแต่พูดคุยเลย แม้แต่เหลือบมองก็ยังไม่มี
เขาตรงไปที่ห้องครัวแล้วทำอาหารที่เรียบง่ายเบาๆท้อง แน่นอนว่าเขาไม่ทำเผื่อทั้งสองสาวอยู่แล้ว
เมื่อทำเสร็จเขาก็นั่งกินตรงนั้นโดยไม่เรียกพวกเธอมาร่วมทานด้วย
พอกินเสร็จเขาก็ขึ้นห้องแล้วล้มลงนอนทันที และไม่ลืมที่จะล็อกห้อง
วันนี้เขาใช้พลังงานไปมาก แถมเมื่อยังพักพ่อนไม่เพียงพออีก ดังนั้นร่างกายของเขาจึงอ่อนเพลียและ้าพักผ่อนโดยไม่ต้องโดนรบกวนสุดๆในตอนนี้
แกร๊ก!
เจษปิดไฟแล้วหลับลึกด้วยความรวดเร็ว
ทั้งสองสาวรู้สึกปวดใจเล็กน้อยที่เจษเป็แบบนี้ แต่พวกเธอยังคงนิ่งเฉยถึงแม้ว่าภายในใจจะร้อนรุ่มดุจเปลวเพลิงก็ตาม เพราะปณิธานอันแน่วแน่ของพวกเธอไม่อาจสั่นคลอนได้โดยง่าย
ทั้งสองสาวสูดหายใจลึกเข้าพร้อมกันเพื่อทำให้ใจผ่อนคลาย
“วันนี้คงเป็เมนูใข่สินะ จะว่าไปพวกเราก็ไม่ได้กินเมนูใข่นานแล้ว น่าคิดถึงจังเนาะอิงฟ้า”แอนนายิ้มแล้วพูดอย่างร่าเริง แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความเศร้าหมอง
“หึ!ไม่ต้องมาเล่นลิ้น เพราะเธอคนเดียวเลยที่บอกให้คุณย่าไม่ต้องกลับบ้านตั้งสามวัน!”อิงฟ้าฉุนเฉียวหาที่ระบายอารมณ์ เธอก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผลจะออกมาเป็แบบนี้
แอนนาก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดพลางพูดเบาๆ “ฉันจะทำเผื่อเป็การไถ่โทษก็ได้”
อิงฟ้าเบิกตากว้างด้วยความใพร้อมกับลุกขึ้นอย่างฉับพลัน“ไม่ต้อง!ฉันทำเอง ถ้าเธอทำมีหวังครัวไหม้กันพอดี ไปนั่งรอเลย” เธอพูดขณะที่ใช้มือกดแอนนาไว้ เพื่อไม่ให้เธอลุกจากที่นั่ง
แอนนายิ่งทำหน้าเศร้ามากขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าตัวเองไร้ประโยชน์ ไม่นานความเศร้านั้นกลับถูกแทนด้วยความภูมิใจ ขณะที่เธอมองไปที่หน้าอกอันใหญ่โตของเธอ มันพอจะสู้คนอื่นได้บ้าง!(พอสู้! เขาเรียกว่าเหลือเฟือสาวน้อย)
พอเธอเงยหน้าขึ้นก็ไม่เห็นอิงฟ้าแล้ว ซึ่งเธอก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนให้เป็ตัวปัญหา เธอนั่งรอตามที่อิงฟ้าบอกเป็การดีที่สุด
ผ่านสักพักอิงฟ้าก็ทำกับข้าวเสร็จ แล้วก็เรียกเพื่ิอนสมัยเด็กเข้ามากินข้าวพร้อมกัน “แอนนาเข้ามากินข้าวได้แล้ว”
เมื่อได้ยินแบบนั้นแอนนาก็เดินเข้าไปนั่งที่ประจำก่อนจะกล่าว “ขอบคุณมาก ถ้าไม่มีเธอฉันคงต้องอดกินข้าวเย็น”
“หึ! อดบ้างก็ดีเหมือนกัน เผื่อตรงนั้นจะแฟ้บลง”ถึงเธอจะพูดเสียงเบา แต่แอนนาได้ยินอย่างชัดเจน เธอสวนกลับทันที..
“ไม่แฟ้บลงหรอก ข่วงนี้ฉันรู้สึกว่ามันกำลังจะโตขึ้นอีก”แอนนายิ้มอย่างภูมิใจขณะพูด แต่มันราวกับเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของอิงฟ้า
“ชิ!กินไปเลย”อืงฟ้าพูดอย่างเ็ป เพราะถึงจะออกกำลังกายตามที่เจษพูด มันก็ไม่มีเเวจะโตขึ้นเลย
..
ทั้งคู่เถียงกันต่อสักพักแล้วก็กินข้าวเมนูใข่อย่างขมขื่น คิดไปคิดมาก็รู้สึกคิดถึงมันเหมือนกัน เพราะไม่ได้กินนาน
พอกินเสร็จพวกเธอก็ล้างจานแล้วขึ้นห้องของตนไปอาบน้ำเข้านอน พอนอนลงพวกเธอต่างเนื้อกระสับกระส่าย และข่มตานอนไม่หลับ เหมือนกับว่าทุกอย่างมันผิดแปลกไปจากที่เคยเป็
ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าสาเหตุมาจากอะไร
ทั้งแอนนาและอิงฟ้าเปิดห้องออกมาพร้อมกัน พวกเธอสบตากันเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากกัน นั่นเพียงพอแล้วที่จะรู้ความคิดของอีกฝ่าย
ดังนั้นพวกเธอจึงมายืนอยู่หน้าห้องของเจษด้วยกันในเวลานี้
“เอาไงดี”แอนนาพูดเสียงเบากลัวเจษจะได้ยิน เธอไม่กล้าผลีผลามเพราะพึ่งผิดพลาดมา จึงถามความคิดเห็นของอิงฟ้าก่อน
“ฉันว่าลองเปิดดู ถ้าล็อกแสดงว่าเจษคงไม่อยากนอนกับพวกเรา”อิงฟ้าพูดถึงความเป็ไปได้
“เอางั้นก็ได้”พูดจบ แอนนาก็ยื่นมือไปจับลูกบิดประตู จิตใจของเธอสั่นโครมขึ้นมาทันใด ‘เอาว่ะ!’
แกร๊กๆๆ
“ล็อก”แอนนาพึมพำเสียงเบา ผิดกับหัวใจที่เต้นด้วยความรุนแรงอย่างเ็ป
“งั้นเราก็กลับ”อิงฟ้าจูงมือแอนนากลับอย่างสตรอง เธอเองก็พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เมื่อรู้ว่าเจษไม่้า
“อื้ม!...วันนี้ขอนอนด้วยนะ”แอนนาตอบตกลงพลางขออิงฟ้านอนด้วย เพราะเธอ้าใครสักคนมาปลอบใจ
“อื้ม!”อืงฟ้าก็ไม่ต่างกัน
ทั้งคู่เดินจูงมือกันเข้าไปนอนที่ห้องของอิงฟ้าด้วยอารมณ์ที่เศร้าหมอง พวกเธอนอนกอดกันเพื่อบรรเทาความเ็ปนั้นไว้ ถึงมันจะช่วยได้นิดเดียวก็ตาม
พวกเธอไม่รู้ตัวเลยว่าเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว
ค่ำคืนอันฝันหวานจองเจษผ่านพ้นไป
เขาลืมตาขึ้นตอนตีสี่ แล้วลุกไปอาบน้ำด้วยความรวดเร็ว เพื่อให้ร่างกายตื่นตัวมากขึ้น ถึงน้ำมันจะหนาวเหน็บขนาดไหนก็ตาม
หลังจากนั้นเขาเตรียมของที่ต้องใช้แล้วก็ตรงไปที่รานจอดรถ เขาไม่ลืมที่จะสั่งเ้าบางแก้ว “ถ้าแกเห็นใครมาย่อมๆมองแถวนี้ให้เห่าเลยนะ แล้วก็อย่าเห็นแก่กิน ไม่งั้นไม่ทำอาหารให้กินอีก”
พอเ้าบางแก้วได้ยินว่าเขาจะไม่ทำอาหารให้กินเท่านั้นแหละ จากตาที่เยิ้มพร้อมหลับได้ทุกเวลาก็เบิกกว้างทันควัน ราวกับว่าเข้าใจสิ่งที่เขาพูด
หลังจากนั้นมันก็วิ่งไปสำรวจรอบๆด้วยความรวดเร็ว เพื่อแสดงให้เห็นว่ามันก็ทำงานนะ
I’m number 4
62K
