นิยาย: รักลอยฟ้า
นามปากกา: รุ้งฟ้า
…..............................
บอสพอลและทีมออกแบบได้พากันมาที่ร้านหมูกระทะร้านประจำแถวบริษัท
"เต็มที่เลยจ้าเด็กๆ " บอสพอลพูดพลางตรงไปยังบาร์กุ้งแม่น้ำเผาอย่างไว
ทุกคนต่างตักอาหารที่อยากกินมาจนครบ และเริ่มปิ้งย่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
"นี่พวกแก เจ๊ทีเื่จะมาบอก.. ." บอสพอลพูดและคีบหมูสามชั้นเข้าปากไปด้วย
ทุกคนนิ่งฟัง แต่บอสพอลยังเคี้ยวหมูไม่เสร็จ
"เื่อะไรของเจ้" นาบีเปิดถามด้วยนิสัยอย่างรู้อยากเห็น
"เื่ไปดูดวงไงที่เคยบอกไว้ ฉันน่ะติดต่อสำนักพ่อหมอจี๊ดจ๊าดไว้แล้วไปเป็เพื่อนกันหน่อยนะ คนเยอะๆ อุ่นใจดี อื้ม พวกแกไม่ต้องออกตังเลยนะ อันนี้เจ๊เหมาจ่ายแล้วจะดูกันกี่คนก็ได้" บอสพอลรีบพูดเพราะกลัวว่าจะไม่มีเพื่อนไป
"ดีๆ ไม่เสียตังก็น่าไปอยู่นะ ฟินไปด้วยกันนะ" นาบีขยักหน้าเหมือนให้เพื่อนเห็นด้วย
"ได้ สบายมาก ฉันก็ชอบดูดวงเหมือนกัน" ฟินผู้ไม่เคยปฎิเสธเื่การดูดวงเลย เพราะเธอน่ะมันเ้าแม่สายมูอยู่แล้ว
"ดีมาก ฉันจะได้มีเพื่อนไป อิ อิ "
"วันไหนล่ะครับพี่พอล " เต้ถาม
"วันอาทิตย์นี้แหละจ๊ะ ได้คิวพอดีเลย เป๊ะเวอร์"
บอสพอลพูดแล้วขยิบตาด้วยความพอใจให้แก่เต้
"วันอาทิตย์นี้เหรอพี่ ว้าา แย่จังผมนัดทำฟันที่คลินิกคงไม่ได้ไปด้วยนะครับ" เต้พูดอย่างรู้สึกเสียดาย
"ไม่เป็ไรนะเต้ เดี๋ยวพิมไปดูแทนให้เอง" พิมพูดพร้อมกับยิ้มหวานส่งมาทางเต้
เต้ได้แต่พยักหน้าและตักหมูเข้าปากอย่างเขินๆ
"โอเค เอาเป็ว่าพรุ่งนี้มาเจอกันที่ลานจอดรถของบริษัท แล้วเอารถเจ้ไป ตามนี้นะสาวๆ"
"จ้า เจเจ้พอล" สาวๆ ขายรับอย่างพร้อมเพรียง
"ส่วนเต้ พอหนุ่มหนึ่งเดียวในทีมของเรา ไว้เจ๊จะบูชาเครื่องรางป้องกันภัย มหาเสน่ห์ ร่ำรวยเงินทองมาให้แล้วกันนะจ๊ะ ไม่ต้องน้อยใจนะอาตี๋น้อย"
"อาตี๋น้อย ฮ่าๆ เจ้พูดเหมือนกับเต้เป็ลูกชายตังน้อยๆ ของเจ้อย่างงั้นแหละ" นาบีล้อเลียน
"ยัยบีแกไม่ต้องเลยนะ นี่กินเข้าไปเลย" บอสพอลทำตาเล็กตาน้อยใส่นาบี เมื่อตนเองนั้้นถูกแซว แล้วยัดหมูย่างเข้าไปในปากของนาบีแล้วเอาผักกาดหอมปิดท้าย
นาบีเคี้ยวหมูกับผักคำโต และกวาดสายตาไปเห็นใครคนหนึ่งที่เธอคุ้นเคย
ฟินเห็นนาบีเงียบไปจึงหันไปมองตาม
"นั่นพี่เอก นี่นา"ฟินพูด
"เอกไหน" บอสพอลหันมองตามอีกคน
"อุ๊บ!! ใครอ่ะแก หล่อ ขาวตรงสเปคเจ้เลยว่าม่ะ แต่ว่าพวกเธอรู้จักพ่อหนุ่มโต๊ะนู่นด้วยเหรอ เค้าเป็ใครอ่ะ ว้าแย่จังพกหวานใจมาด้วยเหรอ เซ็งเป็ดเลย" บอสพอลถามฟินอย่าง้าที่ี่จะรู้ แต่ก็อย่างว่าหนุ่มหล่อโต๊ะตีวข้ามมีหวานใจเสียแล้วสิ
ฝั่งนาบียังคงนิ่งเงียบ และเริ่มรู้สึกอิ่มขึ้นมาทันที เธอจึงวางตะเกียบและเลื่อนชามผลไม้ที่ตักไว้มากิน แต่สายตาเธอก็ยังคงมองชายคนนั้นที่ชื่อว่าพี่เอกกับคนรักของเขาอย่างไม่วางตา
"บี อิ่มแล้วเหรอ" พิมถามขึ้น เพราะปกติ มากินที่นี่ี่ทีไร นาบีจะกินตามลำดับเท่านั้น หากกินหมูย่างยังไม่อิ่ม ก็จะยังไม่แตะต้องของหวานเด็ดขาด แล้วจะอิ่มเป็สุดท้ายเสมอ
"ใช่ๆ รู้สึกจุกๆ นิดหน่อยน่ะพิม " นาบีพูดกับพิม
"เอาอีโนไหม พิมพกมา กินหน่อยเนอะ" พิมว่าแล้วก็รีบชงยาลดกรดในกระเพาะให้เพื่อนทันที
"ว่าไง เค้าเป็ใครเหรอ?" บอสพอลถามอีกรอบ
"เออ คือ ...." ฟินกระอักกระอ่วนที่จะพูด เพราะเธอนั้นเกรงใจนาบี จึงหันไปมองที่นาบีว่าเพื่อนจะโอเคหรืิอไม่ ถ้าเธอจะพูดถึงผู้ชายคนนั้น
นาบีพยักหน้า แล้วพูดว่า
"ไม่เป็ไรฟิน บีโอเคแล้ว พูดได้เลย"นาบีีบอกฟิน
ฟินถอนหายใจแล้วพูด
"เค้าคนนั้นก็คือพี่เอก เป็รุ่นพี่ที่มหาลัย สมัยนั้นพี่เค้าเป็คนที่ฮอตมาก สาวติดตรึมเลยน่ะเจ้"
ฟินพูดได้แค่นั้น....
"แค่เนี้ย อ้ำอึ้งกันตั้งนานสองนาน แถมยัยบี หล่อนทำท่าอย่างกับเจอแฟนเก่าแน่ะ มองเค้าไม่ละสายตาเลยนะยะ เห็นว่าเค้าหล่อน่ะสิ แต่มีเ้าของเสียแล้ว เฮ้อ อด" บอสพอลพูดแต่ยังไม่ได้หันไปมองทางนาบี ที่ตอนนี้ดูซึมลงไปมากจากปกติที่เป็คนร่าเริง เป็ตัวส่งมุกประจำแก๊ง
"เจ๊!!!" ทุกคนต่างสะกิดบอสพอล เพราะทุกคนเห็นนาบีเริ่มไม่โอเค
"ต๊าย หญิ๊งงงงง ยัยนาบี แกร้องไห้ทำไมกันเนี่ย" บอสพอลผู้ที่ใแบบโอเว่อร์แอคติ้งมาก
" ยัยบี มันเป็อะไรอ่ะ" บอสพอลทำท่าออกปากแต่ไม่มีเสียงพูดออกมา เพราะกำลังใที่น้องสาวในทีมมีอาการแบบนี้
ฟินมองบอสพอลแล้วส่ายหน้าอย่างกับตนเองกุมความลับทั้งหมดไว้คนเดียว ฟินเอื้อมไปจับมือนาบีไว้
"ไม่เป็ไรฟิน เดี๋ยวบีเล่าให้ทุกคนฟังเอง" นาบีพูดพร้อมกับปาดน้ำตา
"บีเชื่อว่าทุกคนเคยมีรักแรก และเคยตกหลุมรักใครสักคนหนึ่งใช่ไหม" นาบีเริ่มพูด พร้อมกับทุกคนที่นิ่งฟังเธออย่างตั้งใจ
ทุกคนพยักหน้า
"บีก็เป็หนึ่งในนั้น แต่การตกหลุมรักของบีคือการแอบรัก โดยที่บีก็ไม่รู้ว่าบีมีตัวตนอยู่ในชีวิตเค้าไหม เค้าคนนั่นก็คือพี่เอก อย่างที่เจ้พอล
บอกพี่เค้าหล่อ เพอร์เฟคขนาดนั้น คนที่ได้ไปยืนเคียงข้างเค้าจะต้องดูเลิศขนาดไหน สำหรับตัวบีนั้นยังดูห่างไกลจากพี่เอกอยู่ดี บีแอบรักพี่เอกอย่างมีความสุขมานาน จนใกล้จบมหาลัย คิดว่าอย่างน้อยก็ไปบอกให้พี่เค้ารู้จะเป็ไรไป ว่าเราแอบรักพี่เค้ามาั้แ่ปี 1 แต่ฝันมันก็สลายไปหมด เพราะมีคนมาชิงบอกชอบพี่เอกไปเสียก่อน บีคิดว่าบีน่าจะมีความกล้าสารภาพรักพี่เอกให้เร็วกว่านี้ ........" นาบีพูดแล้วยังรู้สึกเสียดาย่เวลาในตอนนั้นมาก เธอน่าจะมีความกล้ามากกว่านี้ เพราะเธอก็ทำกิจกรรมร่วมกับพี่เอกมาโดยตลอด แต่ก็อย่างว่า นาบีในตอนนั้นยังคงเป็คนที่ขี้กลัว แถมยังคิดมากอีกต่างหาก เธอกลัวการถูกปฏิเสธเป็ที่สุด
"ไม่เป็ไรเลยนาบี ทุกคนในที่นี้น่ะ ต่างก็เคยมีรักแรกกันทั้งนั้นแหละ ใช่ม่ะ" บอสพอลพูด ตามด้วยทุกคนที่พูดเสริมทัพอีกที
"ใช่แล้ว บี อย่างน้อยบีก็ผ่าน่เวลาเ่าั้มาได้นะ มันเป็บทเรียนให้เราทำปัจจุบันให้ดีที่สุด หากวันนี้ถ้าบีจะรักใคร ก็จงกล้าที่จะบอกรักเค้าไปตรงๆเลยดีกว่า ถ้าเค้ายินดีรักตอบเราก็มีความสุขไปกับมัน แต่หากไม่เป็อย่างหวังมันจะเป็ไรไป อย่างน้อยเราก็ได้เรียนรู้ในการกล้าที่รักใครสักคนหนึ่งนะ" พิมพูดกับนาบีอย่างเข้าใจในความรู้สึกของเพื่อน และเข้ามากอดบ่าของนาบีอย่างให้กำลังใจ
นาบีซึ่งใจในน้ำใจของเพื่อนที่มีต่อเธอในยามที่ต้องเปิดเผยความรู้สึกที่เธอพยายามปิดบังมันไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ บัดนี้มิตรภาพที่ดีของพวกเขาได้กำจัดความรู้สึกลบๆ อันนี้ไปจนหมดสิ้น
"ใช่ ไม่มีใครลืมการตกหลุมรักครั้งแรกได้หรอก เพราะในขณะที่เรารักใครสักคนนั้น มันมีความสุขจนเอ่อล้น แม้จะรู้ว่าบางทีมันต้องเ็ปบ้าง แต่พี่เชื่อว่าทุกคนยอมแลกนะ เพื่อที่จะได้รู้จักคำว่ารัก" บอลพอลพูดพร้อมกัับมองนาบีอย่างให้กำลังใจ
"ทุกคนรู้ไหม ว่าตอนนี้บีรู้สึกว่าตัวเองนั้นโชคดีมากแค่ไหน ที่ได้มาเจอเพื่อนดีๆอย่างทุกคนในวันนี้อ่ะ " บีพูดพลางน้ำตาคลออีกครั้ง
"นาบี ยัยบ๊องเอ้ย " บอสพอสน้ำตาซึมตาม
"บี เต้จะเป็คนซัพพอร์ตบีและทุกคนเองไม่ต้องกังวลเลย พวกเราทีมเจ้พอล รักกันแน่นแฟ้น มิตรภาพต้องมาที่หนึ่งครับ" เต้พูดเหมือนท่องอาขยาน จนทุกคนที่กำลังซึ้ง ถึงกับหลุดหัวเราะทั้งน้ำตาก่อนที่จะฉลองกันต่ออย่างครื้นเครง
2K
