“อุ้ย!” แพรดาวสะดุ้ง จากที่นั่งยอง ๆ ก็รีบลุกขึ้นยืน แต่ด้วยความใและไม่รู้ว่ารถยนต์ที่ใช้เป็ที่กำบังมีคนนั่งอยู่ข้างในตัวเลยโอนเอียงตั้งตรงไม่ได้ ดีที่เ้าของรถคว้าแขนไว้ได้แล้วยื่นกระดาษทิชชูให้เธอเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
“เช็ดสิครับ”
“ข...ขอบคุณค่ะ”
“ทำไมเอาแต่มองล่ะ”กันตพลพูดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
ตอนที่ขับรถเข้ามาจอดในชั้นใต้ดินของสำนักงานดับเครื่องยนต์ไม่ถึงหนึ่งนาที หัวหน้าทีมฝ่ายการตลาดก็มายืนอยู่ข้างรถพร้อมยกโทรศัพท์มือถือมาแอบถ่ายอะไรบางอย่าง
สายตาเลยมองตามไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนคุยกับผู้หญิงด้วยความใกล้ชิด เมื่อหันกลับมามองแพรดาวที่แอบอยู่ข้างรถก็เห็นเธอถ่ายรูปสองคนนั้นพร้อมน้ำตาเลยเข้าใจแล้วว่าเธอกำลังถูกนอกใจ
“คือ...”
“ไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็ไรครับผมแค่สงสัยว่าทำไมผู้หญิงที่เห็นแฟนนอกใจต่อหน้าต่อหน้าถึงอดทนได้ขนาดนี้...เช็ดอีกสิครับ” คราวนี้เขาส่งกระดาษทิชชูให้ทั้งกล่อง และเธอก็รับไว้ด้วยความเต็มใจ
“ขอบคุณนะคะคุณกันต์”เธอส่งกล่องคืนให้เขาแล้วสบตาอีกฝ่าย หลังจากก้มหน้าไปร้องไห้อยู่หลายนาที
“คุณแพรไปหากาแฟกินสักแก้วก่อนประชุมก็ดีนะครับยังมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง”
“ไม่เป็ไรค่ะแพรมี... แล้วค่ะ” เธอพูดจบก็คว้าแก้วกาแฟที่วางไว้ท้ายรถเขาเมื่อครู่
เ้าของรถไม่รู้จะพูดอะไรต่อแค่ครุ่นคิดในใจว่านอกจากจะเป็ยานพาหนะ รถคันนี้ยังเป็ที่วางของของเธออีกด้วย
“ขอโทษนะคะที่วุ่นวายกับรถคุณกันต์”
“รู้เหรอครับว่าเป็รถผม”เขาเลิกคิ้วสงสัย เพราะเพิ่งขับรถคันนี้มาทำงานเป็ครั้งแรก
แพรดาวส่ายหัวก่อนจะสารภาพอาย ๆ “ไม่รู้ค่ะ ไม่ได้สังเกตเลยด้วยซ้ำว่ารถสีอะไร”
“มิน่าล่ะ”
“มิน่าล่ะ...อะไรเหรอคะ”
“มิน่าล่ะคุณถึงยืนขวางประตูรถผม”
“คุณกันต์นั่งอยู่ในรถนานแล้วเหรอคะ”เธอถามตาใส น้ำตาที่ยังคั่งค้างอยู่ในดวงตาสะท้อนกับแสงเป็ประกายเล็ก ๆ
“เปล่าครับผมเพิ่งจอดรถ แล้วกำลังจะเปิดประตู”
“ขอโทษจริงๆ ค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับเจอกันตอนเก้าโมงนะครับ” กันตพลพูดจบเตรียมเดินต่อไป ยังมีอีกหลายอย่างให้ต้องเตรียมตัวก่อนประชุมเื่สำคัญ
“เดี๋ยวค่ะ”
“ครับ?”เขาปรายตามองนิ้วมือที่ดึงแขนเสื้อสูทไว้
“แพรมีเื่จะขอร้องค่ะ”
“ผมทำให้ได้เหรอครับ”
“ก็น่าจะได้นะคะ”
“เื่อะไรครับ”
“อย่าบอกใครเื่ที่คุณกันต์เห็นเมื่อกี้ได้ไหมคะ”
“เื่ไหนครับเื่ที่คุณร้องไห้หรือเื่ที่แฟนคุณมีคนชู้” ได้ร่วมงานกับเธอมาห้าปีเป็เวลานานมากพอให้เขาถามอย่างตรงไปตรงมา
“ทั้งสองเื่เลยค่ะ”
“ครับผมไม่ได้คิดจะเล่าบอกใครอยู่แล้ว”
“ขอบคุณนะคะ”แพรดาวน้ำตาคลอที่เขารับปากอย่างง่ายดาย และเชื่อหมดใจว่ากันตพลจะทำตามที่พูด ั้แ่รู้จักกันในฐานะเ้าของบริษัทและพนักงานใต้ปกครองเขาไม่ยุ่งเื่ส่วนตัวของใครเลย
“หยุดร้องไห้ได้แล้วนะครับเจอกันที่ห้องประชุม” เขาวางกล่องกระดาษทิชชูบนมือแพรดาว เก็บความสงสัยไว้ในใจว่าทำไมเธอถึงใจเย็นขนาดนี้เป็คนอื่นคงเข้าไปต่อว่าคนรักด้วยความโมโหไม่ปล่อยให้เื่ผ่านไปอย่างลอยนวลแบบที่เธอทำ ทั้ง ๆ ที่เห็นเต็มสองตา
ด้านหญิงสาวที่ถูกแฟนหักหลังต่อหน้าต่อตาแต่ไม่ทำอะไรรีบดึงทิชชูมารองน้ำตาไว้ก่อนที่มันจะไหลลงมาอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจลึก ๆเพื่อเรียกสติกลับคืนมา บอกตัวเองให้ใจเย็นแม้อยากจะเข้าไปต่อยคนทรยศสักสิบหมัดก็ตาม
“สวัสดีครับ”
เมื่อถึงเวลาเริ่มประชุมกันตพลทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้มอย่างมีมารยาท และเป็รอยยิ้มที่ใคร ๆ ก็จ้องมองตาไม่กะพริบเพราะเป็สิ่งที่หาชมได้ยากเหมือนปลาวาฬกลางมหาสมุทรที่นาน ๆ ทีจะออกมาอวดโฉมให้ท้องฟ้าได้เห็น
“ถ้ามากันครบแล้วผมเริ่มประชุมเลยนะครับ เริ่มที่ฝ่ายออกแบบผลิตภัณฑ์เลยครับ” เขาปรายตาไปทั่วห้องกระจกสบตากับตัวแทนจากแผนกต่าง ๆ ในบริษัทผลิตเครื่องดื่มและอาหารที่ตัวเองเป็เ้าของก่อนจะลอบมองแพรดาวเพื่อดูว่ากลับมาเป็ปกติหรือยัง ทว่าแม้ใบหน้าจะไร้น้ำตาแต่ไม่มีความสดใสอยู่ในแววตาคู่นั้นเลย
หัวข้อประชุมสำคัญวันนี้คือต้องเลือกแผนการตลาดที่จะนำมาใช้กับสินค้าแต่ก่อนเข้าเื่สำคัญ เขาก็ฟังอัปเดตงานอื่น ๆ ที่ต้องแก้ไขเมื่อเื่ยิบย่อยเสร็จสิ้นก็ถึงเวลาของเื่หลัก
“ต่อไปเป็ฝ่ายการตลาดเลยแล้วกันครับ”เขามองแพรดาวสลับกับเจตริน ซึ่งทั้งสองเป็หัวหน้าทีมการตลาดทีมเอและทีมบีเพื่อเลือกว่าจะให้ใครนำเสนอก่อน
“เชิญคุณเจตก่อนเลยครับ”
“ครับคุณกันต์”เจตรินตอบรับอย่างรวดเร็ว
ด้วยความรับผิดชอบที่ต้องแข่งขันกับแพรดาวอยู่เสมอการได้นำเสนอก่อนจึงเป็ข้อได้เปรียบ หากมีจุดไหนที่คล้ายคลึงกัน คนฟังก็จะคล้อยตามว่าทีมของเขาเป็ฝ่ายคิดค้นขึ้นมาก่อนตามสัญชาตญาณของมนุษย์แต่เขาหารู้ไม่ว่าเหตุผลของกันตพล คือการให้เวลาแพรดาวที่เพิ่งผ่านเื่เศร้ามาหมาดๆ ได้ตั้งสติและมีสมาธิก่อนนำเสนองาน
“สวัสดีครับทุกคนเจตจากฝ่ายการตลาดทีมเอนะครับ จากการประชุมครั้งที่แล้วได้รับโจทย์ให้วางแผนทำการตลาดสำหรับสินค้าใหม่ของบริษัท ทีมของผมเลือกที่ใช้คอนเซปต์ ‘ความธรรมดาที่แสนพิเศษ’ครับ”
เจตรินบอกอย่างมั่นใจตามนิสัยที่ทุกคนคุ้นเคยกันดีทว่าในขณะที่เขาเริ่มนำเสนองานอย่างมั่นใจ แพรดาวเผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจที่คราวนี้คอนเซปต์คล้ายกันระหว่างฟังเขานำเสนอก็แน่ใจว่านี่คงเป็อีกครั้งที่ต้องฟาดฟันด้วยรายละเอียดเล็ก ๆน้อย ๆ เพื่อเอาชนะใจผู้บริหาร การประชุมวันนี้จึงท้าทายกว่าที่เคย
“ขอบคุณมากครับคุณเจตเป็แผนงานที่น่าสนใจมากครับ แต่ผมขอเปรียบเทียบกับแผนงานของทีมบีก่อนนะครับ”กันตพลขอบคุณด้วยรอยยิ้ม การทำงานของเจตรินเป็ที่น่าพอใจเสมอมาตรฐานที่ไม่เคยลดลง ไม่มีครั้งไหนเลยที่ทำให้ผิดหวัง แต่ถามว่าโดนใจร้อยเปอร์เซ็นต์หรือเปล่าก็ต้องตอบตรง ๆ ว่าไม่
ทว่าเมื่อจะหันไปบอกให้แพรดาวมานำเสนองานกลับเห็นว่าเธอน้ำตาคลอเบ้าและรีบปาดน้ำตา เลยเปลี่ยนความคิดกะทันหัน
“ผมขอพัก15 นาทีนะครับ พอดีวันนี้ผมปวดท้องครับ”ผู้บริหารไม่พูดเปล่า เขาวางมือลูบท้องแล้วเดินออกจากห้องประชุมโดยมีเลขาฝีมือดีก้าวเท้าตามไปติด ๆ
5K
