หลังจากที่ตกลงเื่ราคากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฟางเซียนเออร์จึงกล่าวว่า “นายช่างหวังมู่ข้ากับท่านแม่อยากจะล้อมรั้วที่ดินทั้ง 4 หมู่ ด้วยเ้าค่ะ”
นายช่างหวังมู่ได้ยินแบบนั้นเข้าก็ต้องแอบดีใจ นี่มันรายได้ระยะยาวของเขาและครอบครัวเลยนะ “ ได้ซิ ค่าแรงเหมือนเดิม ส่วนค่าวัสดุข้าจะนำรายการมาให้ดูว่าจ่ายค่าอะไรไปบ้าง”
“เ้าค่ะ ข้ายากได้รั้วที่สูงพอสมควร ข้าและท่านแม่อยู่กันแค่สองคนข้าอยากให้มิดชิดหน่อยเ้าค่ะ”นางบอกพวกนายช่าง
ฟางเหมยลีเห็นด้วยกับบุตรสาวของนาง “ผู้ใหญ่บ้านรบกวนท่านแล้ว”ฟางเหมยลีหันไปกล่าวขอบคุณผู้ใหญ่บ้าน
“ไม่เป็ไรๆ ”
หลังจากนั้นพวกนายช่างหวังมู่ก็เริ่มเดินสำรวจจุดที่ต้องซ่อมแซมก่อนจะเบิกเงินไป 2 ตำลึงเงินเพื่อไปซื้อของ เมื่อพวกนายช่างจากไปแล้ว ฟางเซียนเออร์บอกท่านลุงผู้ใหญ่บ้านว่า “ท่านลุงข้าจะเข้าไปในเมือง ข้าฝากท่านช่วยดูท่านแม่ของข้าหน่อยได้ไหมเ้าคะ”
“ได้ เดี๋ยวข้าจะให้ภรรยาของข้ามาอยู่เป็เพื่อนแม่เ้าก่อน”หลังจากที่จางหลีไห่ฉุกคิดเขาก็เข้าใจถึงความกังวลของนางทันที
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านลุง”ฟางเซียนเออร์กล่าวอย่างดีใจ ก่อนจะบอกลาท่านแม่ของนางแล้วรีบเดินทางเข้าไปในเมืองทันที
“ระวังตัวด้วยนะ”ฟางเหมยลีะโไล่หลังตามมา ยังไงนางก็ยังคงเป็ห่วงบุตรสาวของนาง
ฟางเซียนเออร์รีบเร่งเดินทางจนมาถึงหน้าหมู่บ้าน ก่อนจะเห็นเกวียนเทียมวัวที่กำลังจะออกไปพอดี
“หยุดก่อนเ้าค่ะ ท่านลุง”นางรีบเรียกคนขับเกวียนเอาไว้
“เ้าจะไปในเมืองหรือ”คุณลุงขับเกีวยนถามนาง “ค่าโดยสารเข้าไปในเมือง 5 อีแปะนะนังหนู”
“เ้าค่ะ ข้าทราบ”ฟางเซียนเออร์บอกกับคนขับเกวียน “ข้าอยากจะรบกวนท่านลุงรอส่งข้ากลับด้วย ข้าจะเข้าเมืองไปซื้อของใช้หลายอย่างเลยเ้าค่ะ ข้าจะให้ค่าเสียเวลาท่านเพิ่มอีก 10 อีแปะด้วยเ้าค่ะ"
“ได้ ขึ้นมาเลยนังหนู” หลังจากที่พิจารณาดูแล้ว วันนึงเขาสามารถวิ่งรถได้ 2 รอบเต็มที่ก็ 3 รอบ บางวันได้แค่ 1 รอบเท่านั้น เมื่อเด็กสาวตรงหน้าเสนอให้ เขาก็รีบตอบตกลงทันที วันนี้เขาอาจจะรับแค่งานเดียวแล้วกลับมาพักผ่อนสัก 1 วัน
ฟางเซียนเออร์รีบขึ้นไปบนเกวียนทันที ในยุคสมัยนี้การเดินทางยังลำบากนัก กว่าจะเดินทางมาถึงในเมืองก็สายมากแล้ว “ท่านลุง แวะร้านขายเครื่องครัวให้ข้าทีเ้าค่ะ” นางไม่อยากเสียเวลาอยู่ในเมืองมากนัก
“ได้ๆ ” ท่านลุงผงกหัวก่อนจะหยุดที่หน้าร้าน กุ๋ยเฉิน ร้านที่ขายข้าวของเครื่องใช้เกือบทุกอย่าง และเป็ร้านที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้
ฟางเซียนเออร์ะโลงจากรถด้วยความคล่องแคล่ว หลังจากที่นางเริ่มฝึกกำลังภายในและออกกำลังกาย ร่างกายนี้ก็รู้สึกเบาขึ้นและไม่เหนื่อยง่ายแล้ว
นางเดินเข้าไปในร้าน กุ๋ยเฉิน ภายในร้านใหญ่มากและมีของใช้มากมาย นางมองหาเสี่ยวเอ้อ แล้วเดินเข้าไปหาเสี่ยวเอ้อที่มีอายุคนหนึ่งแล้วบอกว่า “ข้า้าซื้อของใช้ภายในครัว ท่านช่วยพาข้าไปดูหน่อยจะได้ไหมเ้าคะ”
เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆ เสี่ยวเอ้อหันมามองนางด้วยความรังเกียจก่อนจะพูดว่า “สถานที่นี้มีแต่คนที่มีเงินถึงจะเข้ามาได้ แล้วดูการแต่งตัวของเ้าซิ นี่ไม่ใช่ที่ให้เด็กสาวอย่างเ้ามาเดินเพ่นพ่านไปมา”
ฟางเซียนเออร์ได้ยินแบบนั้นนางก็หน้าชาทันที แล้วสงบสติอารมณ์ลงอย่างว่องไว ไม่แสดงออกทางสีหน้า “แต่ข้าเป็ลูกค้า ข้าเพิ่งจะรู้ว่าร้าน กุ๋ยเฉิน ที่ใหญ่โตเช่นนี้เลือกปฏิบัติกับลูกค้าไม่เท่าเทียมกัน” นางกล่าวแล้วมองเสี่ยวเอ้อด้วยความเ็า
“เหอะ! ไปๆ ออกไปได้แล้ว”เสี่ยวเอ้อไล่นางอีกรอบ
ฟางเซียนเออร์เดินออกมาจากร้านแล้วหันหลังกลับไปมองป้ายหน้าร้านขนาดใหญ่ “กุ๋ยเฉิน” ก่อนจะสายหัวไปมา
นางเดินมาที่รถเกวียนเทียมวัว ท่านลุงคนขับเกวียนเห็นจึงกล่าวว่า “ เ้าซื้อของเสร็จแล้วหรือ ไวมาก”
ฟางเซียนเออร์ส่ายหน้าแล้วบอกว่า “พวกเขาไล่ข้าออกมาเ้าค่ะ” นางบอกท่านลุงและกวาดสายตามองไปทั่วก่อนจะพบกับร้านค้าที่อยู่ตรงข้าม ถึงร้านนี้จะมีขนาดเล็กกว่าร้าน “กุ๋ยเฉิน” แต่ก็มีสินค้าที่คล้ายๆกัน
นางบอกกับท่านลุงคนขับเกวียนว่า “ท่านลุงข้ารบกวนท่านพาข้าไปร้านนั้นหน่อยเ้าค่ะ”
“ได้ซิ เ้ารีบขึ้นมาก่อน”
“เ้าค่ะๆ”
เมื่อมาถึงร้านฝั่งตรงข้าม นางก็ควักเงิน 5 อีแปะแล้วส่งให้กับท่านลุง “นี่เ้าค่ะค่าโดยสาร ข้าให้ท่านก่อนนะเ้าคะ”
ซีเหมา รับเงินมา 5 อีแปะและมองเด็กสาวตรงหน้าเขา ที่มีแววตาใสซื่อ ก่อนจะคลายความกังวนลง เขากลัวว่าจะไม่ได้เงินตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้ แต่เมื่อนางส่งเงิน 5 อีแปะมาให้ความไม่สบายใจก่อนหน้านี้จึงหายไป
“เ้ารีบไปซื้อของเถอะ ข้าจะรออยู่ตรงนี้”เขายิ้มให้นางบางๆ
“เ้าค่ะ”ฟางเซียนเออร์เดินเข้าไปในร้าน ก่อนจะพบเถ้าแก่ร้านที่ดูชรามากแล้ว นั่งอยู่ที่หน้าร้าน เมื่อได้ยินเสียงเดินของนาง เขาก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้อย่างอบอุ่น “เชิญเลยๆ นังหนู”
ฟางเซียนเออร์มองเ้าของร้านแล้วยิ้มบางๆ “ท่านตา ข้าอยากได้เครื่องครัวเ้าค่ะ ท่านช่วยพาข้าไปดูหน่อยซิเ้าคะ” ชายชราพยักหน้าแล้วเอามือลูบเคราไปมา
นางเดินตามเถ้าแก่ไปด้านในและได้พบกับสิ่งที่นาง้า “เถ้าแก่ร้าน ข้า้าหม้อใบใหญ่ ใบเล็ก ใบกลาง แล้วก็กระทะเ้าค่ะ”นางบอกสิ่งที่้าอย่างรวดเร็ว ชายชราได้ยินแบบนั้นจึงยิ้มอยางดีใจ
“ได้ๆ ข้าจะจัดการให้ หม้อใบนี้งานดีมาก เ้าดูซิแทบจะไม่เห็นรอยต่อเลย ”ชายชราพูดไปยิ้มไป
ฟางเซียนเออร์ผงกหัวไปมา นางดูก่อนแล้วจึงซื้อ “ข้ายัง้าจานชาม อย่างละ 5 ชุด และถ้วยเล็กๆ สองสามใบเ้าค่ะ อ่อ ตะหลิว กระบวย ตะเกียบ ช้อนสัก 5 คู่ แล้วก็” นางพูดสิ่งที่้าซื้อออกมาอย่างรวดเร็วจนเถ้าแก่ร้านต้องรีบห้ามนาง
“นังหนู เ้าไม่ต้องรีบ คนแก่อย่างข้า จำไม่ได้” ชายชรารีบบอกแล้วเดินไปหยิบของที่นาง้าออกมาวางไว้ให้ “เอ้า ยังมีสิ่งที่้าอีกหรือไม่” ชายชรามองเด็กสาวตรงหน้าไม่แสดงออกถึงความลำบากใจใดๆ
“ข้ายัง้าเครืื่องปรุ่งต่างๆ ท่านจัดมาให้ข้าได้เลย เ้าค่ะ ขอของมีคุณภาพด้วยนะเ้าคะ” นางยังไม่วายเน้นย้ำถึงคุณภาพของสินค้า
ชายชราลูบเคราของตัวเองไปมา “ได้ นังหนู” หลังจากที่หายไปได้สักพักเขาก็กลับมาพร้อมเครื่องเทศต่างๆ เต็มมือ “ยัง้าอะไรอีกไหม” ชายชราถามนาง
“ท่านตา ไม่มีเสี่ยวเอ้อหรือเ้าคะ” หลังจากที่นางเห็นชายชราเดินเข้าเดินออกหยิบของให้นางด้วยตัวเองแล้ว นางจึงถามด้วยความอยากรู้
ชายชราส่ายหน้า “ข้าไม่มีเงินจ้างเสี่ยวเอ้อหรอก คนที่มาร้านข้าวัันนึงนับคนได้เลย” ชายชราพูดด้วยใบหน้าโศกเศร้าหม่นหมอง ยังดีที่ว่าที่ดินตรงนี้เป็ของบรรพบุรุษของเขา ไม่ต้องเสียค่าที่เหมือนคนอื่นจึงพออยู่ได้ และภรรยาของเขาก็เสียไปแล้ว นอกจากนั้นเขายังมีแค่เพียงบุตรสาว 1 คนหลานชาย และหลานสาวเท่านั้น
หลังจากที่นางแต่งงานออกเรือนไปอยู่ที่อำเภออื่นแล้วนานๆ ครั้งนางจึงจะกลับมาเยี่ยมเยือนเขาสักครา ทุกวันนี้เขาก็อาศัยอยู่ภายในร้านนี่และ
“เ้าค่ะ” นางไม่ได้ถามต่อ “ทั้งหมดเท่าไหร่หรือเ้าค่ะ”
“เดี๋ยวขอข้าคิดก่อน ”ชายชราเขียนรายการสินค้าทั้งหมดลงบนกระดาษก่อนจะดีดลูกคิดไปมา “ทั้งหมดเป็เงิน 1 ตำลึงเงิน กับอีก 30 อีแปะ” เขาบอกเด็กสาวตรงหน้าแล้วยื่นรายการสินค้าให้นางดู
นางยื่นมือไปรับมาดูแล้วจึงหยิบเงิน 1 ตำลึงเงิน กับอีก 30 อีแปะให้ชายชรา “รบกวนท่านช่วยข้าขนไปไว้บนเกวียนที่จอดอยู่หน้าร้านด้วยนะเ้าคะ”
===อย่าลืมกดติดตามและให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ===
(เจอคำผิดแจ้งไรต์ได้ที่ช่องแสดงความคิดเห็น)
4K
