เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นนานะนอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางหมดอาลัยเธอหันไปทางด้านหน้าต่างที่ติดกับบ้านของเคนด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อย เหตุการณ์เมื่อวานนี้มันร้ายแรงมากเสียจนเขาไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอเลยเขาเอาแต่ปลอบโยนเซระและทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้ ยิ่งนานะคิดมากเท่าไหร่น้ำตาก็เริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาทำให้เขาไม่อยากมองหน้าเธอหรือคบกับเธออีกเธอรู้สึกเสียใจมาก
นานะร้องไห้ทั้งคืนอย่างปวดใจที่เคนดูถูกความรู้สึกเธอและไม่รู้ว่าต่อไป เธอจะต้องทำตัวอย่างไรเพื่อให้เธอและเคนกลับมาเป็เหมือนเดิม
“นานะ! มีคนมาหาน่ะลูก” เสียงแม่ะโเรียกนานะที่ยังคงนอนอยู่แม้เธอจะได้ยิน แต่เธอก็ไม่ลุกออกจากเตียง
“โอ้โห!! ห้องเธอมีซีดีเพลงที่ฉันชอบหลายเพลงเหมือนกันแฮะ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นภายในห้อง
“นาย!!” นานะลุกพรวดขึ้นจากที่นอนทันทีเมื่อหันมาเห็นว่าคนที่เข้ามาในห้องเธอคือชิน
“อ้าว! ก็ลุกได้นี่ นึกว่าจะนอนกินบ้านกินเมืองซะอีก” ชินเลิกคิ้วและหัวเราะกับท่าทางของนานะ
“นายมาที่นี่ได้ไงน่ะแล้วขึ้นมาที่ห้องฉันได้ไง!”
“ก็แม่คุณบอกให้ขึ้นมาได้เลยนี่”ชินตอบพร้อมทำหน้ายิ้มเ้าเล่ห์แบบที่นานะเห็นแล้วรู้สึกว่าน่ารักมาก และเพราะเป็แบบนั้นเธอเลยอดหมั่นไส้เขาไม่ได้
“แม่นะแม่! ทำกันได้… แล้วนายมีธุระอะไรไม่ทราบ”
“อ้าว!! นี่เธอลืมไปแล้วเหรอ ว่าต้องไปถ่ายโฆษณาให้กับบริษัทฉันน่ะ” ชินทำตาโตแกล้งถาม
“ฉันไม่ไป!!!” นานะะโเสียงดังและล้มตัวลงนอน เอาผ้าห่มคลุมโปงทันที
“อ้าวๆ นี่เธอ จะมาเบี้ยวกันง่ายๆแบบนี้ได้ไงกัน” ชินวางแผ่นซีดีที่ถืออยู่และเดินมานั่งลงบนเตียงข้างนานะ
“ก็ฉันไม่อยากไปมีอะไรมั้ย” นานะะโเสียงดังผ่านผ้าห่ม
“นี่ จะไปอาบน้ำแต่งตัวเองหรือว่า…” ชินตลบผ้าห่มออกจากหน้าของนานะทันที
“จะให้ฉันอุ้มเธอไปอาบน้ำแล้วแต่งตัวให้”เขายิ้มกริ่มบอกเธอ สายตาอ่อนโยนแฝงแววเ้าเล่ห์อีกแล้ว
“เชอะ! อย่างนายน่ะ ไม่กล้าหรอก” นานะจับผ้าห่มไว้แน่น
“แน่ใจเหรอ หึๆ”ชินยิ้มหวานเ้าเล่ห์ ก่อนจะค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้นานะ ดวงตาสวยคู่นั้นทำให้นานะใจเต้นไม่เป็ส่ำ
“พอ!! พอเลย ฉันอาบเองได้” นานะรีบสลัดผ้าห่มออกและลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเธอคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งตื๋อเข้าห้องน้ำ โดยไม่ลืมหันมาแลบลิ้นให้ชินก่อนปิดประตูใส่หน้าเขา
“ฮึๆ” ชินหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ
นานะที่แต่งตัวเสร็จแล้วเดินกระฟัดกระเฟียดลงมาจากชั้นบนอย่างไม่เต็มใจนักเมื่อลงมาถึงเธอก็พบชินกำลังนั่งคุยอย่างสนุกสนานกับแม่ของเธอ เธอเลยยิ่งไม่พอใจมากขึ้น
“อ้าว ลงมาแล้วเหรอนานะ” แม่ทักนานะซึ่งยืนทำหน้างออยู่และมองชินตาเขียว
“แม่ปล่อยให้นายคนนี้เข้าบ้านเราได้ยังไงคะ”นานะชี้นิ้วไปที่ชินซึ่งดื่มกาแฟอยู่อย่างสบายอารมณ์
“ตายแล้ว!! ลูกคนนี้ ทำไมเสียมารยาทแบบนี้นะ ต้องขอโทษแทนนานะด้วยนะเด็กคนนี้มักเป็แบบนี้เสมอล่ะ”
“แม่คะ!!!”
“ช่างเถอะครับผมไม่ถือหรอกฮะ” เพราะคำพูดของชิน นานะเลยค้อนใส่เขาด้วยความหมั่นไส้
“แหม!! ทากามูระคุงนี่เป็คนดีจริงๆ เลยนะ” แม่ยิ่งชมชิน นานะก็ยิ่งขัดใจมากขึ้น
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณแม่” ชินวางกาแฟที่ดื่มหมดแล้วลง พลางบอกลาแม่ของนานะอย่างสนิทสนม
“จ้ะ! เอ้า! นานะ ยังไม่รีบไปอีก ชักช้าอะไรอยู่ได้ ไปสิ”
นานะมีท่าทางอิดเอื้อนเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปที่รถสปอร์ตของชินเขายืนมองอย่างขำๆ ขณะเปิดประตูรถให้เธอ
“ฝากดูแลนานะด้วยนะ ทากามูระคุง”
“ไม่ต้องห่วงครับผมจะดูแลอย่างดีเลยครับ” ชินรับปากก่อนจะหันมายิ้มและยักคิ้วให้นานะ ซึ่งทำหน้าเบ้ใส่เขา
ชินขับรถพานานะออกจากเมืองมาเรื่อยๆในขณะที่นานะนั่งเหม่อคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นไปเรื่อยเปื่อย เธอเลยไม่ได้สังเกตวิวทิวทัศน์รอบๆตัวว่าขณะนี้รถได้วิ่งเลียบแนวชายทะเลแล้ว ชินจอดรถที่ท่าเรือ Albert และขนของสัมภาระต่างๆ ลงจากรถ โดยมีพนักงานบนเรือเฟอร์รี่ออกมาช่วยรับของขึ้นไปเก็บให้
“เอ้า! เธอ! จะนั่งเล่นมิวสิคอีกนานมั้ยนั่น” ชินเรียกนานะซึ่งนั่งเหม่ออยู่
“หา! อะไรนะ!” นานะสะดุ้งหันไปมองชินอย่างงงๆ
“ลงจากรถได้แล้วถึงแล้วนะ” ชินส่ายหัว เดินมาเปิดประตูรถให้นานะ
“ที่นี่มัน…ท่าเรือนี่”!! นานะอุทานเมื่อเห็นเรือลำใหญ่จอดอยู่
“อ้าว! ก็ใช่น่ะสิ เห็นเป็เครื่องบินรึไง” ชินตอบกวนๆและจูงมือเธอพาขึ้นไปบนเรือ
“จะพาฉันไปไหน!!ไหนบอกจะไปถ่ายโฆษณาไง” นานะร้องเสียงหลงพยายามบิดมือออกจากมือของชิน
“ก็เนี่ยล่ะจะไปถ่ายโฆษณา”
“จะบ้าเหรอ! เวลาถ่ายมันต้องถ่ายในโรงถ่ายสิ อย่ามาหลอกฉันซะให้ยาก”
“นี่เธอ! ถ่ายโฆษณาของบริษัทฉันน่ะ เขากำหนดโลเกชั่นไว้บนเกาะนะครับดังนั้นเวลาถ่ายก็ต้องไปถ่ายที่เกาะ แล้วการจะไปเกาะเนี่ย ก็ต้องนั่งเรือไปคงไม่นั่งรถไฟหรอกนะ”
“หา!! แบบนี้มันก็ต้องค้างคืนน่ะสิ” นานะอุทานด้วยความใ
“ก็ใช่น่ะสิคร้าบบบบ”ชินเลิกคิ้ว ทำหน้าเ้าเล่ห์ (อีกแล้ว)
“ไม่ได้นะ! แม่ฉันจะว่าเอาที่มาค้างคืนโดยไม่ได้บอกน่ะ” นานะปฏิเสธลั่นไม่ยอมไปกับชิน
“อ๋อ! เื่นั้นไม่มีปัญหา ฉันขออนุญาตแม่เธอแล้ว แม่เธอก็ไม่เห็นว่าอะไรนี่ ซ้ำยังบอกว่าไปเป็เดือนๆก็ได้น่ะ”
“ฮ้า! นี่เราต้องใช้เวลากี่วันเนี่ย” นานะอุทานอย่างใ
“ก็ไม่ถึงเดือนหรอกแค่สองสามอาทิตย์เอง” ชินบอกนานะง่ายๆ
“ฮ้า!!” นานะอุทานออกมาอีกครั้ง
“แล้วแม่ฉันก็ยังปล่อยให้ฉันมากับนายเนี่ยนะ!”
“ก็ใช่น่ะสิ” ชินพยักหน้าอมยิ้มตอบ
“แม่นะแม่ คิดอะไรของเขานะถึงได้ปล่อยลูกสาวมากับผู้ชายที่ยังไม่ทันรู้จักเนี่ย”นานะส่ายหัวบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจปนงุนงง
“ฮึๆ” ชินหัวเราะเบาๆ กับท่าทางของเธอ
“หัวเราะอะไรของนาย!”นานะหันขวับมาจ้องมองชินอย่างเอาเื่
“เปล่านี่” ชินพยายามกลั้นหัวเราะ
“หัวเราะฉันใช่มั้ยอย่างนี้มันต้องโดนนี่!” เธอคว้าไม้กวาดซึ่งวางอยู่แถวนั้นไล่ตีชินด้วยความหมั่นไส้
“โอ๊ยๆๆ อย่าๆๆ กลัวแล้วๆ” เขาแกล้งร้องพร้อมวิ่งหนีไปรอบๆบนเรือ ทั้งคู่วิ่งไล่กันอย่างสนุกสนานในขณะที่เรือกำลังเดินทางออกจากท่ามุ่งสู่เกาะLong Live ที่สวยที่สุด
2K
