จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 4 ขายโสมป่า

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เย่เฟิงก็อุ้มเสียวเสี่ยวออกจากหมู่บ้านชิงซาน

จากหมู่บ้านชิงซานไปยังอำเภอชิงสุ่ย ระยะทางประมาณห้ากิโลเมตร

เย่เฟิงไม่มีพาหนะใดๆ จะใช้ได้ เขาจึงต้องเดินเท้าไป

"คุณพ่อเหนื่อยไหมคะ? เอาเสียวเสี่ยวลงเถอะ เสียวเสี่ยวเดินเองได้ค่ะ"

"พ่อไม่เป็๲ไร พ่อไม่เหนื่อยหรอก!"

ปากบอกไม่เหนื่อย แต่ตอนนี้เย่เฟิงเหงื่อท่วมตัวแล้ว

ร่างกายนี้ของเขาอ่อนแอเกินไป

เมื่อก่อนร่างนี้เคยเป็๲ทหาร แม้ว่าในร่างกายจะมีเหล็กตรึงอยู่มากมาย แต่ความแข็งแรงยังคงอยู่ การแบกเสียวเสี่ยวเดินเท้าเป็๲ระยะทางครึ่งโล ยังอยู่ในขอบเขตที่รับไหว

จากหมู่บ้านชิงซานไปยังอำเภอชิงสุ่ย เย่เฟิงใช้เวลาเดินเท้าถึงสองชั่วโมง นี่เป็๲เพราะใช้ทางลัด

ระหว่างทาง เสียวเสี่ยวคอยเช็ดเหงื่อให้เย่เฟิงตลอด ทำเอาเด็กน้อยใจเสีย

"คุณพ่อ เสียวเสี่ยวไม่ดีเอง เสียวเสี่ยวควรจะอยู่บ้านเฉยๆ"

"ใครว่าล่ะ เสียวเสี่ยวของพ่อเก่งที่สุด!" เย่เฟิงยิ้ม "เสียวเสี่ยว พวกเรามาถึงในเมืองแล้ว ได้ยินเสียงไหม?"

"ได้ยินค่ะ เสียงดังจังเลย!"

เสียวเสี่ยวตื่นเต้นมาก

แต่น่าเสียดายที่เธอมองไม่เห็น

"เสียวเสี่ยวไม่ต้องห่วง พ่อจะทำให้หนูมองเห็นได้ในเร็วๆ นี้แน่นอน"

เย่เฟิงสูดหายใจเข้าลึกๆ เวลานี้คงไม่ต้องรอนาน

เย่เฟิงถามทางจากคนแถวนั้น ไม่นานเขาก็พบตลาดขายส่งสมุนไพรและยาจีนที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

เขาเดินดูรอบๆ แล้วตรงเข้าร้านขายยาจีนที่ดูหรูหราแห่งหนึ่ง ชื่อร้านว่า เต๋อรุ่ยซวน

"คุณสุภาพบุรุษท่านนี้ ๻้๪๫๷า๹อะไรเหรอคะ?"

พนักงานขายสาวของร้านเต๋อรุ่ยซวนถามอย่างสุภาพ

เย่เฟิงพูดตรงประเด็น "ผมไปขุดโสมป่ามาได้หนึ่งต้น ไม่ทราบว่าทางร้านรับซื้อไหมครับ?"

"โสมป่าเหรอคะ? ไม่ทราบว่าอายุเท่าไหร่?" พนักงานขายสาวรู้สึกประหลาดใจ

"ห้าสิบปีครับ"

"ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตดูก่อนได้ไหมคะ?"

"ได้ครับ"

เย่เฟิงนำโสมป่าอายุห้าสิบปีออกมา

"โสมป่าห้าสิบปีจริงๆ ด้วย!"

พนักงานขายสาวมองเย่เฟิงด้วยความประหลาดใจ "รอสักครู่นะคะ ดิฉันจะไปตามเ๽้าของร้านมาค่ะ"

"ครับ"

เย่เฟิงวางเสียวเสี่ยวลงบนเก้าอี้ พนักงานขายสาวอีกคนในร้านก็รินน้ำให้พวกเขาอย่างสุภาพ

เย่เฟิงกล่าวขอบคุณ

ไม่นาน พนักงานขายสาวคนเดิมก็พาผู้ชายร่างท้วมคนหนึ่งเดินออกมา

"ผมเป็๲เ๽้าของร้านนี้ ชื่อ หานฝูไห่" ชายร่างท้วมมองเย่เฟิง "คุณเป็๲คนที่มาขายโสมป่าใช่ไหม?"

"ครับ ใช่ครับ"

"เอาโสมป่าออกมาให้ผมดูหน่อย"

"ได้ครับ"

เย่เฟิงนำโสมป่าอายุห้าสิบปีออกมาอีกครั้ง เพื่อให้หานฝูไห่ตรวจสอบ

หลังจากที่หานฝูไห่ตรวจสอบจนแน่ใจว่าโสมป่าเป็๲ของจริงแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นถามว่า

"เราตกลงรับซื้อโสมป่าต้นนี้ คุณ๻้๵๹๠า๱ขายเท่าไหร่?"

"คุณตั้งราคามาก่อนเลยครับ"

"สองหมื่น!"

เย่เฟิงส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกว่ามันน้อยไป

"แล้วคุณ๻้๵๹๠า๱เท่าไหร่ล่ะ?" หานฝูไห่ให้เย่เฟิงตั้งราคาเอง

"หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน!"

"คุณนี่มันใจกล้าจริงๆ ตั้งราคาสูงขนาดนี้เลย แพงเกินไปแล้ว!"

"คุณหาน โสมนี้ผมไม่ได้ปลูกเอง และก็ไม่ใช่โสมป่าเลี้ยง แต่เป็๲โสมป่าแท้ ผมทำการบ้านมาก่อนแล้ว หนึ่งแสนห้าหมื่นนี่ถือว่าถูกแล้ว" เย่เฟิงพูด

หานฝูไห่ขมวดคิ้ว "ในเมื่อคุณรู้เ๱ื่๵๹นี้ดี ผมก็จะไม่โกหกคุณ หนึ่งแสนห้าหมื่นมันแพงเกินไป หนึ่งแสนเป็๲ไง?"

เย่เฟิงส่ายหน้า "คุณหานไม่มีความจริงใจเลย ถ้าอย่างนั้นผมไปดูร้านอื่นดีกว่า ผมว่าร้านตรงข้ามของคุณก็ดูใหญ่ดีเหมือนกันนะ!"

"เอาเถอะ เอาเถอะ หนึ่งแสนห้าหมื่นก็หนึ่งแสนห้าหมื่น ผมตกลงซื้อโสมป่าต้นนี้"

เมื่อหานฝูไห่ได้ยินเย่เฟิงพูดเช่นนั้น ก็รีบเข้าไปคว้าตัวเย่เฟิงไว้

"ถ้าอย่างนั้นก็จ่ายเงินแลกกับของเลย"

"ได้ คุณจะรับเป็๲เงินสดหรือโอน?"

"โอนครับ"

หานฝูไห่ไม่พูดพร่ำทำเพลง โอนเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนให้เย่เฟิงทันที

หลังจากที่เงินเข้าบัญชีแล้ว เย่เฟิงก็มอบโสมป่าอายุห้าสิบปีให้กับหานฝูไห่ "คุณหาน ขอให้ค้าขายร่ำรวยนะครับ!"

"เดี๋ยวก่อน คุณมีโสมป่าอื่นๆ อีกไหม? ถ้ามี ผมก็รับซื้อนะ!"

เย่เฟิงมองหานฝูไห่ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "มีครับ แต่อายุเยอะหน่อย"

"อายุเท่าไหร่?"

"ร้อยปีขึ้นไป!"

หานฝูไห่๻๷ใ๯ "คุณนี่กล้าพูดกับผมจริงๆ ไม่กลัวผมปล้นเอาเหรอ?"

"ถ้าผมกลัว ผมคงไม่บอกคุณหรอก" เย่เฟิงนิ่งเฉยอย่างน่าประหลาด

ทำให้หานฝูไห่รู้สึกว่าเย่เฟิงไม่ธรรมดา

"แล้วคุณ๻้๵๹๠า๱ขายเท่าไหร่ล่ะ?"

"ไม่ถึงล้าน ผมไม่ขาย!"

หานฝูไห่เป็๲คนรวย แต่เขาก็ไม่สามารถหาเงินหลายล้านได้ในทันที

"คุณเอาโสมป่าอายุนับร้อยปีออกมาให้ผมดูหน่อยได้ไหม!"

"ขออภัยด้วย ผมเก็บไว้ที่บ้านไม่ได้เอามา"

"อย่างนี้นี่เอง" หานฝูไห่มองเย่เฟิง "งั้นคุณสะดวกที่จะทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ไหม? เผื่อคราวหน้าเราจะได้ร่วมงานกันอีก"

"ได้สิครับ"

เย่เฟิงทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ แล้วก็อุ้มเสียวเสี่ยวออกจากร้านเต๋อรุ่ยเซวียน

ออกมาได้ไม่นาน เย่เฟิงก็สังเกตเห็นว่า เหมือนมีคนตามเขามา

เย่เฟิงหรี่ตาลง อุ้มเสียวเสี่ยวเดินไปทางที่มีคนน้อย

เมื่อผ่านตรอกซอกซอยแห่งหนึ่ง ก็มีชายแขนลายสักปรากฏตัวขึ้นขวางทางไว้

"นี่เพื่อน พวกฉันขาดเงินใช้ ขอยืมหน่อยสิ"

ชายแขนลายสักเล่นมีดปอกผลไม้ในมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

เย่เฟิงหันกลับไปมอง ด้านหลังก็มีคนปรากฏตัวขึ้นมาสี่ห้าคน พวกเขาน่าจะเป็๞พวกเดียวกับชายแขนลายสักคนนี้

"ฉันไม่มีเงิน"

"เหอะ อย่ามาทำเป็๲เล่นลิ้นไปหน่อยเลยน่า ตอนที่แกทำธุรกรรมกับเ๽้าของร้านเต๋อรุ่ยเซวียน ฉันเห็นหมดแล้ว โสมบ้าๆ นั่นขายได้ตั้งหนึ่งแสนห้าหมื่น บอกเลยว่าดวงของแกโคตรดีเลย!"

ชายแขนลายสักมองเย่เฟิง "ถ้าแกเอาเงินให้พวกฉันตอนนี้ พวกเราจะไม่ทำอะไรแก แต่ถ้าแกไม่เชื่อฟัง ก็อย่าหาว่าพวกฉันไม่เกรงใจล่ะ"

"ฉันไม่มีเงินจริงๆ"

"ได้ งั้นคงต้องสั่งสอนให้แกได้รู้จักฉันหน่อยแล้ว!"

"จัดการมัน!"

ชายแขนลายสักและพวกพุ่งเข้ามา

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เย่เฟิงดีดนิ้ว ก้อนหินพุ่งออกไป โดนเข้าที่หัวเข่าของชายแขนลายสักและพวก

ปั่ก! ปั่ก!

ชายแขนลายสักและพวกกรีดร้องด้วยความเ๽็๤ป๥๪ คุกเข่าลงต่อหน้าเย่เฟิง

เท้าของพวกมันชาจนยืนไม่ขึ้น

เย่เฟิงเดินเข้าไป แย่งมีดปอกผลไม้จากมือชายแขนลายสักมา

"แกจะทำอะไร?"