(จบ)เทพมังกรน้อยแสนซน

บทที่ 36 หน่วนเป่าฝืนใจทำ

สำหรับสกุลเซียว วันนี้ช่างเป็นวันที่แสนเหนื่อยล้า

หลังมื้ออาหาร หานเหนียงจึงต้มน้ำถังใหญ่หลายถังส่งให้ทุกคนเพื่อให้ได้แช่เท้าและผ่อนคลาย

เด็ก ๆ หลับไปทันทีที่หัวถึงหมอน แม้แต่หน่วนเป่าและเสี่ยวลิ่วที่ต้องฟังนิทานทุกวันก็ยังเหนื่อยมากจนนอนกรน

หลินซื่อหยิบหมอนขึ้นมาเงยหน้าขึ้นและมองไปยังเซียวหย่งฝู “อิ่มหรือไม่”

เซียวหย่งฝูยื่นเท้าออกมาข้างหนึ่งแล้วลูบหนังท้อง “วันนี้รู้สึกอิ่มมากเกินไปด้วยซ้ำ”

“ต้องขอบคุณลูกสาวแล้ว” 

เซียวหย่งฝูนึกถึงหลักการเรื่องต้นกล้าและกระซิบเรื่องนี้ข้างหูภรรยา “ลูกสาวของเราไม่ใช่คนธรรมดา”

หลินซื่อโกรธเล็กน้อย “นางไม่ใช่คนธรรมดาแล้วอย่างไร ตอนนี้นางยังเด็ก ให้นางเติบโตขึ้นและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอ”

หากใครต้องการเอาเปรียบครอบครัวหรือใช้ประโยชน์จากหน่วนเป่า นาง หลินตงเหมยจะทำให้คนผู้นั้นได้รู้ว่าคนเป็นแม่แข็งแกร่งเพียงใด!

หลินซื่อไม่ได้บอกเซียวหย่งฝูว่าตนวางแผนที่จะสร้างปัญหาให้กับแม่เฒ่าเหยา

เอาให้ไม่กล้าออกมาสร้างปัญหาอีกเลย

หลังจากเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน พวกเขาทั้งสองคนคุยกันอีกสองสามคำก็เข้านอน 

ในค่ำคืนที่มืดมิดจนแม้แต่สุนัขในหมู่บ้านก็ยังหลับใหล แสงสีทองก็ลอยออกมาจากร่างของหน่วนเป่า

ดูเหมือนนางจะยังงุนงง บินเป๋ไปเป๋มา แต่ยังคงมีเส้นทางที่แน่นอน

ก่อนอื่นนางบินไปที่ห้องครัว เติมน้ำทิพย์ลงในถังน้ำ เติมข้าวทิพย์ลงในถังข้าว จากนั้นบินไปที่ห้องของฉีสือเยี่ยน

แม้ว่าเด็กชายจะมีองครักษ์ติดตามมาหลายคน แต่ถ้าเทพมังกรน้อยไม่อยากให้พวกเขาพบเห็น มีหรือพวกเขาจะได้เห็น?

มังกรทองตัวน้อยแตะอุ้งเท้าเล็ก ๆ กับมือของเด็กชาย พบว่ามีบาดแผลอยู่ที่นิ้วของเขา แต่ไม่มีเลือดไหลออกมา  

แสงสีทองดวงหนึ่งถูกปล่อยออกมาปกคลุมฉีสือเยี่ยน ผ่านไปประมาณหนึ่งในสี่เค่อ มังกรทองตัวน้อยก็ดึงดวงแสงออก แต่นั่นกลับทำให้รูปร่างของนางผอมลงไปกว่าเดิมมาก

ไม่กี่อึดใจต่อมา เลือดสีเขียวจำนวนมากก็ไหลออกมาจากบาดแผลบนมือของฉีสือเยี่ยน ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่วห้อง

มังกรทองตัวน้อยโบกมือเรียกเปลวไฟ เผาเลือดพิษจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ นางก็บินกลับมาช้า ๆ โดยที่ปากยังคงพร่ำพูดไม่หยุด “ผู้คนไม่สามารถเอาใจใส่มากเกินไปได้ ไม่เช่นนั้นคงจะต้องฝืนใจทำเพื่อพวกเขาอยู่ตลอด”

หลังจากนี้นางจะถอนพิษให้ฉีสือเยี่ยนทุก ๆ สามวัน

“นี่คือความรักอันยิ่งใหญ่ของมนุษย์สินะ”

โครกคราก

ครั้งนี้เหนื่อยและใช้พลังงานมากเกินไป อาหารเมื่อตอนเย็นท่านแม่ก็มอบให้เพื่อนบ้านไปหมดแล้ว

ถ้านางแอบไปกินมัน พรุ่งนี้เช้าทั้งหมู่บ้านจะตามจับโจรหรือเปล่านะ

“หิวจัง” มังกรทองตัวน้อยเดินเตร่จากท้ายหมู่บ้านไปยังห้องโถงบรรพบุรุษที่หน้าหมู่บ้าน

นางเดาะลิ้นหนึ่งที “วันนี้เหมือนหลี่เจิ้งจะเอาไก่ป่าไปหนึ่งตัวนี่นา”

หลังจากผ่านประตูเข้าไป ท่านเจ้าที่สองตนคุกเข่าแทบไม่ทัน

ทันทีที่มังกรทองตัวน้อยเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ นางก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อ นางจ้องมองไปที่ไก่และน้ำลายไหล “มีใครอยู่หรือไม่”

แน่นอนว่ากลางดึกเช่นนี้ไม่มีใครอยู่ที่นั่น แต่สุดท้ายนี่ก็เป็นของเซ่นไหว้ของผู้อื่น นางเขินอายเกินกว่าจะกินมันโดยไม่ถามเจ้าของ

บรรพบุรุษส่วนใหญ่บนแผ่นจารึกออกมา เมื่อเทพผู้ชอบธรรมมาถึง พวกเขาก็ไม่สามารถทนต่อแรงกดดันได้

“คารวะซ่างเสิน*[1]”

มังกรทองตัวน้อยหน้าบาน เมื่อเห็นความเอิกเกริกนี้ นางรีบนั่งลง “ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ” 

แม้จะพูดเช่นนั้นแต่ดวงตากลับจับจ้องไปที่ไก่ตุ๋นตัวนั้น ไม่สามารถถอนสายตากลับมาได้เลยสักนิด ถึงจะพยายามมากเพียงใด ก็ไม่อาจทำได้

“ซ่างเสิน วันนี้ลูกหลานของข้าถวายไก่ย่างหนึ่งตัว พวกเราอยากจะเชิญท่านมาร่วมรับประทานด้วยกัน” บรรพบุรุษที่เห็นความแน่วแน่ในสายตาของเทพมังกรน้อยจึงเอ่ยเชื้อเชิญ 

นางอยากจะปฏิเสธแต่… มันยากจริง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นเปิ่นเสินไม่เกรงใจแล้ว พรุ่งนี้ให้หลี่เจิ้งส่งให้พวกเจ้าอีกแล้วกัน” หลังจากที่มังกรทองตัวน้อยพูดจบ นางก็เริ่มลงมือ

บรรพบุรุษปรนนิบัตินางเป็นอย่างดี บางคนยื่นขาไก่ให้ บางคนรินชาให้ และบางคนก็คอยเช็ดปากให้นาง

พวกเขาล้วนไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นจะไม่ดูแลเด็กคนนี้อย่างดีได้อย่างไร

อย่างน้อยตอนนี้เทพมังกรน้อยก็พอใจเป็นอย่างมาก

“เอิ๊ก!” นางยังจำคำพูดของท่านแม่ได้ว่า ข้าวเย็นต้องกินให้น้อยหน่อย

ดังนั้นนางจึงกินเพียงเจ็ดในสิบส่วนของกระเพาะเท่านั้น

“เชิญซ่างเสินโปรดมาบ่อย ๆ”

“การที่ท่านมาเยือนเป็นเกียรติกับพวกเรานัก”

มังกรทองตัวน้อยโบกอุ้งเท้า “ลาก่อน ลาก่อน ไว้จะมาเยี่ยมบ่อย ๆ”

นางเดินย่องกลับอย่างกับพวกโจร ถ้าไม่พูดถึงว่าระหว่างทางที่นางกระโดดโลดเต้นบนเนินหลุมศพและแย่งกระดาษเงินของผีสองตัวที่กำลังเล่นไพ่นกกระจอกกัน นางก็นับว่าเป็นเด็กดีจริง ๆ

วันรุ่งขึ้น

เป็นเวลารุ่งสาง ประตูหน้าบ้านสกุลเซียวก็ถูกเคาะ

“ใคร ทำไมถึงรีบร้อนมาเช้าขนาดนี้” เซียวหย่งฝูสวมเสื้อผ้าของเขาและเดินออกไปด้วยความงุนงง

เมื่อเปิดประตูออกไปก็พบชายชราคนหนึ่งที่ไม่รู้จักและมีห่อผ้าวางอยู่แทบเท้า 

“เจ้ามาหาใคร”

“ข้าน้อย ฟางเยี่ยนซู มีความรู้ด้านการแพทย์อยู่บ้าง”

เซียวหย่งฝูที่ยังไม่ตื่นเต็มตาก็ตกใจกับคำพูดมีมารยาท จ้องมองชายชราตาโต

จนกระทั่งหลินซื่อรีบเข้าไปกระซิบข้างหู “พี่เยี่ยน พี่เยี่ยน”

จากนั้นเซียวหย่งฝูก็ถึงรู้ว่าคนผู้นี้คือหมอที่เจี่ยงอี๋โม่พูดถึงเมื่อครั้งที่แล้ว

“ท่านหมอฟาง ต้องขอโทษจริง ๆ ข้ายังไม่ตื่นดี ข้าจะพาท่านไปพบหลี่เจิ้งทางโน้นก่อน” เซียวหย่งฝูลูบหน้าผากตนเองด้วยสีหน้าอับอาย

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” หมอฟางไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าขายหน้าอะไร

หลี่เจิ้งดีใจมากที่รู้ว่ามีหมอมาอยู่ในหมู่บ้าน และแสดงการต้อนรับทันที

“ข้าขอถามท่าน ไม่ทราบว่าท่านเก่งในด้านใดหรือ”

“ข้าสามารถรักษาอาการปวดหัวตัวร้อน บาดแผลรอยฟกช้ำสามารถรักษาได้หมด มีความรู้เรื่องแม่และเด็กอีกเล็กน้อย ถึงตอนนั้นย่อมสามารถตอบแทนพวกชาวบ้านได้บ้าง”

คำพูดที่ดูเรียบง่ายของฟางเยี่ยนซู กลับทำให้หลี่เจิ้งแอบประหลาดใจ พวกเขาพบสมบัติเข้าให้แล้ว ด้วยนี่คือหมอรักษาคน!

แต่จากสิ่งที่คนผู้นี้พูด ดูเหมือนเขาจะเป็นเพียงหมอพเนจรเท่านั้น

ไหนจะท่าทางที่ดูสงบของฟางเยี่ยนซู ที่แสดงให้เห็นว่าเขาได้ผ่านโลกมามากมายแล้ว

หลี่เจิ้งนึกถึงเด็กที่มาอยู่บ้านของเซียวหย่งฝูทันที ซึ่งดูแล้วไม่น่าใช่คนธรรมดาเช่นกัน

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาคิดว่าทั้งสองคนมีความเกี่ยวข้องกัน

ในเวลานั้นเขาจึงจัดเตรียมที่พักให้ชายชราอยู่ใกล้บ้านของเซียวหย่งฝู

หลังจากกลับไป หานเหนียงและเหล่าองครักษ์ก็ไปทำความสะอาดบ้านให้ท่านหมอฟาง

ส่วนฟางเยี่ยนซูก็กำลังจับชีพจรของฉีสือเยี่ยนภายในห้อง

“ฝ่าบาท เมื่อเร็ว ๆ มานี้ท่านได้ไปพบแพทย์คนอื่นมาบ้างหรือไม่”

ฟานเยี่ยนซูมองฉีสือเยี่ยนด้วยแววตาตื่นเต้น

ฉีสือเยี่ยนส่ายหัว “ไม่เลย แต่ช่วงนี้ร่างกายของข้ารู้สึกดีขึ้นมาก”

เมื่อก่อนเขามักจะเจ็บปวดทุก ๆ เที่ยงคืน อวัยวะภายในบีบรัดจนแทบทนไม่ไหว

แต่ช่วงนี้เขานอนหลับสนิทจนถึงเช้า

“มีอะไรผิดปกติหรือ”

ฟางเยี่ยนซูสงบนิ่ง แต่เขารู้สึกประหลาดใจ “ไม่มีอะไรผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ แต่พิษในร่างกายของฝ่าบาทดูเหมือนจะจางกว่าทุกครั้ง”

ฉีสือเยี่ยนหายใจเข้า “จางอย่างนั้นหรือ” 

เจ้าก้อนแป้งที่กำลังเล่นโคลนอยู่ในสนามหญ้า : จะไม่จางได้อย่างไร ข้าทุ่มพลังขจัดพิษขนาดนั้น เป็นเปิ่นเสินนี่เหนื่อยจริง ๆ

นางคงเป็นคนแรกที่ทำความดีโดยไม่ทิ้งชื่อไว้!

เนื่องจากไม่ทราบสาเหตุ ฟางเยี่ยนซูจึงไม่คิดถึงมันอีกต่อไป อย่างไรก็ตามเขาได้มาอยู่ที่นี่แล้ว หากมีใครมารักษาฝ่าบาทเขาจะต้องได้พบแน่

ถ้าเจ้าก้อนแป้งรู้ความคิดของเขา คงจะต้องพูดว่า ท่านคิดเยอะเกินไปแล้ว

เมื่อหมอฟางเดินออกไป ชายชราก็เหลือบไปเห็นโสมและใบปี่แป่ในสวน

โสมถูกเอามาล้างอย่างระมัดระวัง ขนที่อยู่บนใบและสิ่งสกปรกบนใบปี่แป่ถูกทำความสะอาดเกลี้ยง

หรือว่ามีคนใช้โสมนี้ถอนพิษให้ฝ่าบาท?

ฟางเยี่ยนชูเห็นเด็กชายที่กำลังเล่นโคลนกับเด็กหญิงอายุเพียงขวบกว่าในสวน

เขาก้าวไปข้างหน้าและสอบถาม “นายน้อย อยากจะถามหน่อยว่าคนปรุงยาอยู่ที่ไหนหรือ”

[1] ซ่างเสิน (上神) คือ เทพชั้นสูง หนึ่งในลำดับขั้นของเทพเซียน