หญิงชุดดำกับอนาคตผมที่เปลี่ยนไป

แล้วเธอก็บอกผมอีกว่าพ่อกับแม่เธอรู้แล้วว่าเธอผูกคอตายพ่อกับแม่จะมารับศพไปชาวพนกิจ เธอขอร้องให้ผมไปเป็๲ร่างทรงให้หน่อยเธอไม่อยากให้พ่อแม่เธอเป็๲ห่วงผมได้ยินแค่นี้ก็๻๠ใ๽มากครับผมจะไปยังไงและทำยังไง เธอบอกว่าไม่ต้องเป็๲ห่วงให้ผมทำตามที่เธอบอกก็พอว่าแล้วเธอก็บอกให้ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรเข้าไปเบอร์นี้พ่อผมโทรเข้าไปก็มีเสียงผู้หญิงคนนึงรับสาย แล้วเธอก็บอกผมว่าให้พูดตามเธอผมจะยอมให้ฟังนะครับก็ประมาณว่าผมสื่อสารกับนุ่นได้แล้วนุ่นบอกว่าไม่ต้องเป็๲ห่วงมันมีเหตุผลที่นู่นต้องอยู่กับผม คนในสายก็บอกว่าเดี๋ยวเขาจะขึ้นมาหาผมนุ่นก็บอกว่าให้เขาขึ้นมาได้เลยเดี๋ยวเธอจะเป็๲ คนพูดแล้วให้ผมพูดตาม ผ่านไปไม่ถึง 3 ชั่วโมงพวกเขาก็ขึ้นกันมาที่ห้องผมผมก็จัดการตามที่นุ่นบอกแต่คนเป็๲พ่อเขาไม่ค่อยเชื่อแต่คนเป็๲แม่น้ำตาไหลเชื่อสนิทใจ นุ่นไม่รู้จะทำยังไง เธอตัดสินใจเข้ามาอยู่ในร่างของผมตอนนั้นผมบังคับตัวเองไม่ได้ทำอะไรไม่ถูกได้แค่ดูฟังตอนนี้เธอควบคุมล่างผมแล้วครับผมที่ไม่ใช่ผมพยายามลงจากเตียงเพื่อเข้าไปหาพ่อ ของเธอแต่พ่อของเธอก็เดินเข้ามาเพราะเห็นผมพยายามจะไปหาแล้วผมก็กอดเขาแล้วก็บอกว่าไม่ต้องเป็๲ห่วงตุ้ยนุ้ยนะพ่อเขาได้ยินแบบนี้ก็ร้องไห้โฮอีกคนนึงเพราะว่าคนที่จะเรียกลูกสาวเขา แบบนี้มีแค่เขาคนเดียวผ่านไปประมาณ 10 นาทีพ่อและแม่แล้วก็น้องสาวของนุ่นคุยกับผมจบคนก็ตกลงที่จะพาผมไปด้วยเพราะผมเป็๲คนเดียวที่สามารถคุยกับพวกเขาได้ผมเลยโทรไปบอกพ่อแล้วแม่ให้ทำเ๱ื่๵๹ออกจากโรงพยาบาลพ่อและแม่ผมก็เข้าใจดีเพราะว่าแม่ผมรู้แล้วว่าผมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วอีกอย่างนึงผมก็อยากช่วยนุนด้วยแต่ทางโรงพยาบาลเขาไม่ให้ผมออกไปเพราะว่าถ้าออกไปแล้วการรักษาแผลมันจะยากขึ้นจะทำให้แผลติดเชื้อได้ง่ายผมก็เลยไม่ได้ออกไป ทางญาติของนุ่นก็เข้าใจก็เลยยอมปล่อยผมไปน้าเ๱ื่๵๹วันนี้มันทำให้ผมเหนื่อยมากผมก็ ทิ้งตัวลงนอน แต่ไม่ทันไรผมก็ตื่นมาอีกครั้งตอน 1:00 น เพราะว่านุ่นมาปลุกผม เธอบอกให้ผมลงไปที่รถเข็นเพราะนี่จะถึงเวลาที่คนพวกนั้นกำลังจะออกมา ผมได้ยินแค่นี้ผมก็อยากนอนต่อล่ะครับแต่ทำไงได้เพราะว่าผมต้องเจออะไรแบบนี้อาจจะตลอดชีวิตเลยก็ได้ ผมลงมาที่รถเข็นแล้วก็ขอเวลาเขาดูดบุหรี่ทำใจก่อน ได้สักพักมันก็ 1:30 น ผมเลยตัดสินใจสู้ออกจากห้อง เธอก็ทำเหมือนลุงผมออกจากห้องแต่จริงๆแล้วผมใช้มือ จับรอให้มันหมุนออกไปเอง เธอบอกกับผมว่า มองมันมองหน้ามันมองทุกอย่างแล้วก็เข้าไปในลิฟท์ เชื่อไหมครับวางผมลุ้นไปถึงลิฟท์ก็ใช้เวลาไป 10 กว่านาทีแล้ว ไม่ใช่ว่ารุ่นไม่ไปนะแต่มันกลัวครับต้องไปเจอกับพวกกลุ่มเดิม ผมทำใจดีสู้เสือกดลิฟท์ สภาพที่เห็นมันก็เหมือนเดิมเลยครับ มีคนอยู่ 4 5 คนยืนอยู่ในลิฟท์สภาพเหมือนวันที่ผมเจอเลยผมกัดฟันอั้นเยี่ยวรุ่นเข้าไปทำเป็๲ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพื่อจะลงไปชั้น 1เชื่อไหมครับ 4-5 คนที่อยู่ในลิฟท์มันพยายามกวนตีนผมทั้งมากระซิบข้างหูทั้งมาพูดให้กลัว ผมอันเดียวไม่อยู่เหรอครับ สารภาพเลยละกันอีกรอบครับในลิฟท์แต่โชคดีที่ผมได้ใส่ถุงเยี่ยวไว้แล้วมันเหมือนผ้าอ้อมครับแต่เก็บได้แค่เยี่ยวครับ ผมรุ่นออกมาถึงหน้าโรงพยาบาลพยาบาลที่อยู่ชั้น 1 เขาก็ถามผมว่าจะไปไหนผมเลยบอกเขาว่าจะไปทะเลครับจะไปนั่งเล่น เขาเห็นชุดของผมเขาก็เข้าใจว่าผมเป็๲ผู้ป่วย VIP เพราะว่าชุดจะไม่เหมือนของชาวบ้าน เขาก็เลยอาสาพาผมออกมา ผมลืมเล่าตอนที่ออกมาจากลิฟท์แล้วผมเห็นคนที่ไม่ใช่คนครับเต็มไปหมดเลย ทั้งร้องโอดครวญทั้งเหมือนคอหักทั้งเหมือนถูกแทงเยอะแยะเต็มไปหมดเลยครับ มันเป็๲ภาพที่ผมคงไม่ลืมจนวันตายแน่นอนแต่มีนุนนี้ล่ะครับที่พยายามปลอบใจและอยู่ข้างๆแล้วต่อจากเดิมเลยนะครับพี่พยาบาลเขาก็พาผมมาที่ริมทะเลเป็๲สวนนั่งเล่นครับที่มีที่ออกกำลังกายผมเลยบอกเขาว่าเดี๋ยวผมกลับเองพี่พยาบาลเขาก็เลยยอมกลับไปนุ่นบอกว่าให้ผมลองคุยกับใครสักคนนึงที่ไม่ใช่คนนุ่นบอกว่าผม๻ั้๹แ๻่เกิดมาความดีแทบไม่มีเลยผีพวกนี้มันไม่มาเกาะแกะหรอก ผมได้ยินแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะดีใจดีหรือว่าโกรธดี