วันศุกร์สุดสัปดาห์ของวันทำงาน วรารี มาถึงบริษัทในตอนเช้า ซึ่งเหลือเวลาในการทานอาหารเช้า 30 นาที จึงเอากระเป๋าเก็บเข้าลิ้นชักแล้วเดินลงไปทานอาหารเช้ายังชั้น 10 ซึ่งเป็ศูนย์อาหารสำหรับขายอาหารให้พนักงานรับประทาน ราคาก็จะถูกกว่าร้านอาหารทั่วๆ ไป
เมื่อ วรารี ได้อาหารที่จะรับประทานแล้ว ก็เลือกที่นั่งทานตรงมุมห้อง ซึ่งผนังห้องเป็กระจกพอมองออกไปข้างนอกก็จะเห็นวิวสูงของกรุงเทพ
“หวัดดีครับ นั่งด้วยคนนะครับ น้องนุ่น” เอกชัย กล่าวพลางวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ตรงข้ามที่ วรารี นั่ง
“หวัดดีค่ะ พี่เอก นั่งได้เลยค่ะ” วรารี กล่าวทักตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้
เอกชัย เมื่อวางกระเป๋าเสร็จก็เดินไปซื้อหาอาหารมานั่งทาน และไม่ลืมซื้อน้ำมาเผื่อ วรารี ด้วย
“น้ำครับ น้องนุ่น” เอกชัย วางน้ำเปล่าไว้ข้างๆ วรารี
“ขอบคุณค่ะ เท่าไรค่ะพี่เอก” วรารี กล่าวอย่างเกรงใจ
“ไม่เป็ไรหรอก แค่นี้เอง ให้พี่จ่ายมากกว่านี้สำหรับ น้องนุ่น พี่ก็ยังไหว” เอกชัย ส่งยิ้มหวานมาให้หญิงสาว และกล่าวอย่างให้รู้ความในว่าสนใจหญิงสาวมากกว่าเพื่อนร่วมงานกัน
“แล้วเผื่อแผ่มาทาง รุ้ง ด้วยคนได้ไหมคะ ไม่กินจุหรอก” รุ้งฤดี พูดขึ้นส่งยิ้มล้อเลียนทั้งสองคน และวางจานอาหารพร้อมกับนั่งลงข้างๆ วรารี
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เอกชัย กล่าวพลางหันไปมองคนมาใหม่
“รุ้ง พูดเล่น แต่เอาจริงนะค่ะ” รุ้งฤดี หัวเราะ
“ถึงจะพูดเล่นหรือจริงพี่ก็เลี้ยงทั้งสองคนได้เสมอครับ” เอกชัย ยิ้มและส่งสายตาหวานเยิ้มให้ วรารี
“โอ้ย มดมาจากไหนไม่รู้เนี่ย” รุ้งฤดี กล่าวล้อๆ วรารี หันไปค้อนให้ รุ้งฤดี จอมพูดมาก
“รีบกินเถอะ จะได้เวลาทำงานแล้ว” วรารี กล่าวเตือน
“อืม!” รุ้งฤดี หยุดการพูดคุยนั้น แล้วเร่งทานข้าวตรงหน้าโดยทันที
เมื่อเสร็จจากการรับประทานอาหารเช้า ทั้ง 3 ก็เดินไปขึ้นลิฟต์พร้อมกัน เมื่อลิฟต์เปิดออกผู้โดยสารที่ขึ้นมาในลิฟต์นั้นมี ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด และอัครวุฒิ รวมกับผู้โดยสารท่านอื่นด้วย ทั้งสามคนจึงกล่าวทักทายท่านประธานหนุ่มและ อัครวุฒิ ท่านประธานหนุ่มพยักหน้ารับทักทาย
ทั้ง 3 คนเดินเข้าในลิฟต์ก็เต็มพอดี และพนักงานทุกคนก็พร้อมใจกันเว้นช่องว่างที่เหลือไว้ให้ห่างจากท่านประธานหนุ่ม จึงทำให้ วรารี ต้องเข้าไปยืมอยู่ตรงนั้น ซึ่งมีระยะห่างจากท่านประทานหนุ่มไม่ถึงคืบ วรารี ััได้ถึงกลิ่นน้ำหอม และไออุ่นจากตัวท่านประทานหนุ่ม ทำให้รู้สึกวาบหวาม ยังไงบอกไม่ถูก
พอลิฟต์เปิดที่ชั้น 18 เอกชัย ก็หันมากล่าวลา วรารี พร้อมกับส่งยิ้มมาให้
“แล้วเจอกันนะ น้องนุ่น” เอกชัย พูดจบก็เดินออกจากลิฟต์ไป วรารี ยิ้มตอบ รุ้งฤดี กล่าวเบาๆ กับ วรารี พร้อมโบกมือให้
“ไปนะ” วรารี ขานรับ ยิ้มๆ
“จ้า..^_^” วรารี ขยับตัวมาตรงที่ว่างด้านข้างท่านประธานหนุ่มทันที
และเมื่อถึงชั้นที่ 19 ประตูลิฟต์เปิด ท่านประธานหนุ่มก็ก้าวออกจากลิฟต์เป็คนแรก และเดินเข้าห้องทำงานของเขาไป วรารี จึงเดินไปชงกาแฟให้ท่านประทานหนุ่มที่ห้องครัว ซึ่งอยู่ถัดจากห้องทำงานของท่านประธานหนุ่ม
“ก๊อกๆๆ”
วรารี เคาะประตูเพื่อเป็การขออนุญาตเข้าห้องก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ในมือถือถาดใส่กาแฟ หญิงสาวนำกาแฟไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของท่านประธานหนุ่ม แล้วหยุดยืนอยู่ตรงข้างโต๊ะ เธอล่วงเอามือถือขึ้นมาจากกระเป๋ากระโปรง เพื่อที่จะแจ้งเกี่ยวกับตารางนัดหมายในวันนี้ให้ชายหนุ่มได้รับทราบ
“วันนี้ คุณลอฟ ไม่มีนัดประชุมค่ะ แต่ตอนเย็นมีงานเลี้ยงวันเกิดของ คุณประภาส อรัญกาญ ประธานบริษัทอรัญกาญ เทรดดิ้ง กรุ๊ป ค่ะ” ท่านประธานหนุ่มมองหน้า วรารี แล้วพยักหน้ารับทราบ
“ตอนเย็น คุณไปงานกับผมด้วยนะ ชุดไปงานจะมีร้านเสื้อจัดส่งมาให้ และจะมีช่างแต่งหน้ามาแต่งหน้าให้คุณด้วย นี่เบอร์ร้านและเบอร์ช่างแต่งหน้า” ท่านประธานหนุ่มพูดจบก็ยื่นนามบัตรของร้านเสื้อและของช่างแต่งหน้าให้หญิงสาว
“ส่วนเื่แต่งตัวในตอนเย็น คุณก็แต่งที่เพ้นท์เฮาส์ของผมที่อยู่ชั้น 20 ก็แล้วกัน” ท่านประธานหนุ่มว่าพลางยกมือขึ้นกอดอก สายตายังคงมองหน้าหวานอยู่อย่างนั้น
“ค่ะ” วรารี ขานรับและกำลังจะเดินออกไป ท่านประธานหนุ่มก็กล่าวขึ้นอีก
“คุณสนิทสนมกับ เอกชัย มากน้อยขนาดไหน?”
“!!..!!” วรารี หันไปมองหน้าท่านประธานหนุ่มก่อนจะเอ่ยออกไป
“ก็ไม่ได้สนิทเท่าไรค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ??” วรารี ถามด้วยความสงสัยว่าทำไมท่านประธานหนุ่มถึงได้ถามเช่นนั้น
“เปล่า ไม่มีอะไร” วรารี ขมวดคิ้วยังคงสงสัยอยู่เช่นเดิม
“ไม่มีอะไรแล้ว..นุ่น ขอตัวก่อนนะคะ” ท่านประธานหนุ่มพยักหน้า “เชิญครับ”
่บ่าย วรารี ก็ได้รับชุดที่จะต้องใส่ไปร่วมงานกับท่านประธานหนุ่ม ซึ่งเป็ชุดราตรียาวสีฟ้าน้ำทะเล ตัวเสื้อเป็ลวดลายลูกไม้ ผ้าเฉียงไปด้านซ้ายประดับด้วยดอกกุหลาบผ้าสีเดียวกัน เปิดไหล่ขวา ตรงเอวด้านซ้ายตกแต่งด้วยโบว์ผ้าสีเดียวกันไม่ใหญ่มาก กระโปรงเป็ผ้าชีฟองยาวถึงท้าว ดูแล้วสวยงาม เริ่ดหรู เป็ยิ่งนักจนทำให้ วรารี แทบไม่อยากใส่ เพราะกลัวจะทำให้ชุดเสียหาย
“คงจะแพงน่าดูเลย ถ้าทำให้ชุดเสียหายจะไม่ต้องชดใช้บานเลยเหรอเนี่ย” วรารี กล่าวพึมพำกับตัวเอง
วรารี แจ้งเื่ชุดของตนให้กับท่านประธานหนุ่มรับทราบ
“ขออนุญาตค่ะ ทางร้านนำชุดมาส่งแล้วค่ะ” ท่านประธานหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิเตอร์ที่ตนทำงานอยู่ แล้วลุกขึ้นเดินมายัง วรารี
“งั้น! เดี๋ยวตามผมมาจะพาเอาไปไว้ที่เพ้นท์เฮาส์ก่อน”
หญิงสาวนิ่งไปนิดหนึ่ง
‘ทำไมต้องพาไปเองด้วยล่ะ?’ วรารี คิดในใจ
“เอ่อ!!.. ให้ นุ่น ไปกับแม่บ้านก็ได้นะคะ” หญิงสาวกล่าวขึ้น รู้สึกว่าตนเองจะเป็ภาระของชายหนุ่มมากเกินไป
“ไม่เป็ไร ผมจะพาไปเอง” แล้วท่านประธานหนุ่มก็เดินนำหน้า วรารี ไปยังลิฟต์
“ใช้บันไดหนีไฟดีกว่าคะ แค่ชั้นเดียวเอง จะได้ประหยัดพลังงานโลกไปด้วย และแถมยังได้ออกกำลังกายอีกด้วย” วรารี กล่าวขึ้น ท่านประธานหนุ่มหันมามอง วรารี นึกชมกับความคิดของ วรารี อยู่ในใจ
“โอเค งั้นเราเดินขึ้นบันไดหนีไฟไปก็แล้วกัน” ท่านประธานหนุ่มว่าพรางดึงเอาชุดที่ วรารี ถืออยู่มาถือไว้เอง แล้วเดินนำขึ้นไป
ท่านประธานหนุ่มเปิดประตูห้องเข้าไปในเพ้นท์เฮาส์ วางชุดไว้ที่โซฟารับแขก
วรารี ยืนตกลึงกับความคลาสสิคของห้อง ‘สวยจัง’ วรารี คิดพร้อมมองดูรอบๆ ห้อง แล้วมาหยุดอยู่ที่รูปภาพที่ติดไว้บนผนังห้อง จึงไม่ทันได้รับรู้ว่าท่านประทานหนุ่มได้มายืนเกือบชิดซ้อนอยู่ด้านหลัง
“ชอบเหรอ?” ท่านประธานหนุ่มกล่าวถามใกล้ๆ จนทำให้ วรารี ขนลุกซู่ รู้สึกได้ถึงลมหายใจของชายหนุ่ม ใหันกลับมาชนเข้ากับอกหนาแน่นบึกบึนนั้น
ท่านประธานหนุ่มยกแขนขึ้นโอบกอดหญิงสาวไว้ไม่ให้ล้ม
“อุ้ย! ขอโทษค่ะ” วรารี ว่าพรางยกมือขึ้นยันหน้าอกท่านประธานหนุ่มไว้ ไม่ให้แนบชิดจนเกินไป กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นโคโลนผู้ชายโชยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้รู้สึกวาบหวาม ใจสั่นหวิวคลายจะเป็ลม ใบหน้าร้อนเผ่า ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองหน้าท่านประธานหนุ่ม
ท่านประธานหนุ่มปล่อยแขนจากการโอบกอดร่างบางอย่างเสียไม่ได้ ซึ่งขัดกับใจตัวเองยิ่งนัก แต่ก็ยังไม่ยอมถอยออกห่างจากสาวเ้า วรารี จึงต้องถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง
“คุณชอบรูปนี้เหรอ” ท่านประธานหนุ่มถามซ้ำอีกครั้ง
“ชอบค่ะ สวยดี ทั้งรูปทั้งห้องเลย” หญิงสาวตอบออกมาทั้งที่ยังก้มหน้า
“นี้คีย์การ์ด หากช่างแต่งหน้ามา คุณก็พาขึ้นมาแต่งหน้าที่นี้ได้เลย” ท่านประธานหนุ่มยื่นคีย์การ์ดเพ้นท์เฮาส์ส่งให้
“ค่ะ” วรารี รับมาถือไว้
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
748
