บทที่ 14 คุณต้องรับผิดชอบ
บางครั้งหนิงหรานก็คิดว่า การที่จางต้าจู้ถูกเลี้ยงดูมาจนขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ก็เป็เื่ที่น่าทึ่งมาก
ถึงแม้หนิงชิงเฟิ่งจะดูเป็ผู้หญิงที่ก้าวร้าวในหมู่บ้านหนิงสุ่ย แต่พออยู่ต่อหน้าคุณนายจางแม่สามีเธอกลับเชื่องราวกับแมวน้อย
เธอเคยเห็นกับตา
ปีที่แล้วตอนตรุษจีน ครอบครัวจางมาฉลองปีใหม่ที่บ้านของหนิงชิงเฟิ่ง
ทุกวันจะต้องกินผัดเนื้อ ซาลาเปาแป้งขาว ผัดผักใส่น้ำมัน แค่ไม่ถึงสามวันก็กินของไหว้ตรุษจีนที่หนิงชิงเฟิ่งเตรียมไว้สำหรับทั้งเดือนจนหมดเกลี้ยง
ถ้าเป็บ้านอื่นคนพวกนี้คงถูกไล่ออกจากบ้านไปแล้ว
สมัยนี้เงินทองหายากจะตายไป คนรวยมีน้อยมาก
แต่หนิงชิงเฟิ่งกลับทนได้มาหลายปี
ช่างน่าสงสารจริงๆ
แถมคุณนายจางยังเรียกหนิงชิงเฟิ่งไปต่อว่า บอกว่าเธอไม่รู้จักประหยัด ซื้อของไหว้ตรุษจีนมาน้อยนิดอายคนอื่นเขาแย่
ทั้งที่โดนด่าขนาดนั้น หนิงชิงเฟิ่งก็ไม่กล้าเถียงสักคำ
มีคุณนายจางคุมบังเหียน ทำให้คนตระกูลจางยกเว้นจางต้าจู้ ล้วนแต่เป็คนเ้าเล่ห์เพทุบายที่เห็นแก่ได้
ยกตัวอย่างจางชุ่ยเฟินลูกสาวคนรองของตระกูลจาง ถึงจะแต่งงานออกเรือนไปสิบกว่าปีแล้วแต่ก็ยังกลับมาบ้านพ่อแม่เป็ประจำ
แถมยังชอบฉวยโอกาสเอาข้าวของในบ้านไป ไม่ว่าจะเป็คูปองข้าวสาร คูปองเนื้อ ก็เอาไปไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่
มีเวลาว่างก็จะมาหาหนิงชิงเฟิ่ง ที่เป็น้องสะใภ้ดูว่าที่บ้านมีของกินของเล่นอะไรน่าสนใจ ก็จะหยิบติดไม้ติดมือกลับไปให้ลูกโดยไม่ขออนุญาตสักคำ
ไม่รู้จักวางตัวเลยว่าตัวเองเป็แขก
ถึงแม้หนิงชิงเฟิ่งจะโมโหจนทะเลาะด้วย แต่จางชุ่ยเฟินก็ยังปากจัดไม่ยอมใคร
ส่วนลูกชายของเธอหวังเถี่ยหลินก็เป็เด็กหัวรั้น ตัวใหญ่กำยำชอบรังแกเด็กนักเรียนที่โรงเรียน พออยู่บ้านก็เหมือนเ้าชายน้อยถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจจนเคยตัวกลายเป็เด็กเอาแต่ใจไม่เคารพใคร
ตอนนี้หนิงหรานมาเจอพวกเขาก่อเื่ที่โรงพยาบาลก็ไม่แปลกใจเลย
เธอนึกย้อนไป แล้วก็นึกออกว่าทำไมจางชุ่ยเฟินถึงพาหวังเถี่ยหลินมาโรงพยาบาล
หวังเถี่ยหลินมีนิสัยชอบมองเด็กผู้หญิงหน้าตาดี มองเฉยๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่ยังยิ้มแบบลามกอีกไม่โดนตื้บก็แปลกแล้ว
ครั้งนี้หวังเถี่ยหลินไปหมายตาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในห้องเรียนที่หน้าตาดี แถมยังรวยและมีพี่ชายอยู่ม.ปลายอีกสองคน
แต่หวังเถี่ยหลินถูกแม่ปลูกฝังมาว่าไม่ต้องกลัวใคร เลยไม่รู้จักกาลเทศะไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วย แถมยังพาเพื่อนอันธพาลไปดักรอเด็กผู้หญิงคนนั้นที่ตรอกเล็กๆ แล้วลวนลามเธอจนร้องไห้
วันรุ่งขึ้นเด็กผู้หญิงไม่ยอมไปโรงเรียน ครอบครัวเค้นถามอยู่นานกว่าจะรู้ความจริง
ครอบครัวของเด็กผู้หญิงคนนั้นโกรธมากพี่ชายทั้งสองคนของเด็กผู้หญิงก็ใจร้อน ทนไม่ได้ที่น้องสาวต้องมาเจอเื่แบบนี้ จึงพาพวกไปเอาเื่หวังเถี่ยหลินจนสลบไป
จางชุ่ยเฟินไม่มีทางเลือก เื่แบบนี้จะไปเรียกร้องค่ารักษาพยาบาลกับอีกฝ่ายไม่ได้ แต่หวังเถี่ยหลินก็รอไม่ได้ จึงต้องรีบส่งตัวมารักษาที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ
หนิงหรานมาเจอจางชุ่ยเฟินวันที่พาหวังเถี่ยหลินมาโรงพยาบาลพอดี
พอนึกออกเธอก็อดขำไม่ได้
กรรมตามสนองไวจริงๆ
แต่เื่แบบนี้หนิงหรานเองก็ไม่ได้อยากยุ่ง
เธอกำลังจะหันหลังกลับขึ้นไปข้างบน แต่เสียงพูดคุยของผู้คนที่อยู่แถวนั้นทำให้เธอต้องหยุดชะงัก
"เวรกรรมจริงๆ อาจารย์เหลียงของเราอุตส่าห์หวังดีช่วยเหลือเด็กคนนี้แต่กลับถูกใส่ร้าย!"
"ใช่! ใครๆ ก็ดูออกว่าเด็กคนนี้าเ็หนักั้แ่แรกอยู่แล้ว!"
"แค่อาจารย์เหลียงต้องดูแลภรรยาก็ลำบากพอแล้ว ทุกคนก็น่าจะรู้จักนิสัยใจคอของเขาดี"
"นี่เห็นได้ชัดๆ เลยว่าผู้หญิงคนนี้หาเื่อาจารย์เหลียง หวังจะรีดไถเงิน!"
"ไม่กลัวบาปกรรมบ้างหรือไง กล้าใส่ร้ายอาจารย์เหลียงของเราแบบนี้น่ะ"
"ฉันบอกเลยนะ เมื่อสองสามวันก่อน อาจารย์เหลียงยังรักษาอาการปวดเอวให้แม่ฉันหายเลย ความรู้ความสามารถของเขามากขนาดนั้นต้องเป็หมอเก่งๆ แน่!"
"ไม่กลัวกรรมตามทันบ้างรึไง!"
ดูเหมือนจางชุ่ยเฟินจะทนคำพูดถากถางของคนแถวนั้นไม่ไหว ก็โกรธจนหัวฟูแล้วะโว่า
"พวกแกไม่รู้เื่อะไรสักอย่าง! อาจารย์เหลียงอะไรนั่น ที่แท้ก็เป็แค่ไอ้ขยะ! ถ้าเก่งจริงลูกฉันจะเ็ปจนตัวเกร็งแบบนี้เหรอ! ถ้าเมื่อกี้ไม่ห้ามให้ลูกฉันกินยาตามที่หมอสั่ง ตอนนี้ลูกฉันคงฟื้นแล้ว!"
"ไร้ความสามารถแบบนี้รีบกลับบ้านไปเถอะ จะได้ไม่ต้องมาทำร้ายคนอื่นอีก!"
"แก่ปูนนี้แล้วยังไม่รู้ว่าเด็กกินยาอะไรได้บ้าง ตาคงมัวจนมองไม่เห็นแล้วล่ะ มิน่าถึงไม่มีลูกไม่มีเมีย มีแต่เมียป่วยๆ คอยเป็ภาระ!"
คำพูดนี้รุนแรงเกินไปแล้ว
มีผู้ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี ผมหงอกใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นจากความเหนื่อยยากยืนอยู่ตรงหน้าจางชุ่ยเฟิน แต่แต่งตัวสะอาดสะอ้าน สวมแว่นตาดำ แววตาแจ่มใสดูเป็ปัญญาชน
เขาโกรธจนหน้าแดงก่ำ นิ้วสั่นเทาชี้หน้าจางชุ่ยเฟินดูเหมือนโกรธจนพูดไม่ออก
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้โวยวายอะไร
เหมือนไม่ถนัดทะเลาะกับคนอื่น เขาเงียบอยู่นานถึงจะพูดออกมาได้ว่า "เธอช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!"
จางชุ่ยเฟินคลั่งไปแล้ว เบิกตากว้างจ้องมองผู้ชายคนนั้นอย่างโกรธเคือง แล้วถ่มน้ำลายใส่เขา
"ฉันไม่สน วันนี้ลูกฉันกินยาของแกแล้วเกิดเื่ ดูสิ ตอนนี้ลูกฉันยังตัวสั่นอยู่เลย แกต้องรับผิดชอบ! และต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลูกฉันด้วย!"
เธอคิดในใจว่า นี่เป็โอกาสทองชัดๆ ถึงได้มาเจอคนที่จะรีดไถเอาค่ารักษาลูกพอดี เพราะตอนนี้เธอเองก็ไม่มีเงินรักษาลูกอยู่แล้ว!
138
