สถานะซ่อนรัก ธาดา​+นารา

"สวัสดี....พิมพ์นารา"

น้ำเสียงทุ้มที่พิมพ์กำลังหวาดระแวงในยามนี้เอ่ยขี้นทักทายเธอ

ในที่สุดสิ่งที่เธอคิดก็เป็๲เ๱ื่๵๹จริง ประธานคนใหม่เ๽้านายของเธอก็คือ ธาดา นั่นเอง!!!

พิมพ์นารายื่นนิ่งราวกับคนถูกสาป คนที่เธอไม่อยากเจออีกเลยในชีวิตนี้ได้หวนกลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้งในฐานะเ๯้านาย หญิงสาวต้องเผชิญหน้าเ๯้านายหมาดๆ ของเธอที่กำลังมองหน้าเธอด้วยแววตาที่พิมพ์นาราคิดว่าเขากำลังพยายาม เอาชนะเธออยู่

"................" ไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาจากปากของหญิงสาว

"เอาล่ะ ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็๞ทางการอีกครั้งนะครับ " ธาดาหันมาพูดกับพนักงานทุกคนที่มายืนต้อนรับเขาอยู่

"ผม ธาดา ดิษยโกมล มารับตำแหน่งประธานแห่งเซาน์เทิร์นเอเชีย แอร์ไลน์อย่างเป็๲ทางการวันแรก หลังจากที่ผมได้แฝงตัวเข้ามาเป็๲ลูกค้าและพนักงานระดับล่างลงไป"

"ทำให้ผมได้มองเห็นถึงปัญหาว่าส่วนหนึ่งที่สายการบินของเราถูกลูกค้าคอมเพลนมาอยู่บ่อยๆ นั้นก็คือบุคลากรของเรายังขาดศักยภาพและจิตวิทยาในการสื่อสารให้ลูกค้ารู้สึกประทับใจและอยากใช้บริการอีก"

"และเรามีบุคลากรที่ยังไม่เพียงพอในจุดบริการลูกค้าบางจุด และมีบุคลากรในงานส่วนอื่นที่มากเกินไปจนละเลยลูกค้าที่หวังจะได้การต้อนรับที่ดีจากสายการบินของเรา"

"และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมก่อนหน้านี้ผมถึงได้ปรับโครงสร้างของพนักงานในบางส่วนขึ้น"

"อาทิตย์หน้าผมจะจัดให้มีการอบรมพนักงานในส่วนของการให้บริการจากวิทยากรและผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาจัดออกเป็๲สี่รอบ"

"ผมรบกวนหัวหน้าฝ่ายบุคคลช่วยจัดแบ่งพนักงานที่เข้างานแต่ละกะเพื่อมาอบรมตามความเหมาะสมด้วยนะครับ ผมมีค่าเสียเวลาที่รบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเขาให้"

"ผมอยากให้สายการบินของเราเป็๲ที่ประทับใจของลูกค้าทุกคน อยากให้ทุกคนคิดว่าที่นี่เป็๲ครอบครัว ไม่ว่าจะเป็๲พนักงานระดับไหนทุกคนมีความสำคัญเหมือนกันหมด หากขาดคนใดคนหนึ่งไปนั่นเท่ากับว่าทำให้งานของเราสะดุดลงไปด้วย" ธาดาพูดกับพนักงานทุกคนที่กำลังตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูด

"ทุกคนครับ *'งานของพวกเราคือ การบริหารความรู้สึกของลูกค้า'* ผมขอบคุณทุกคนนะครับที่วันนี้ให้การต้อนรับผมเป็๞อย่างดี ผมรบกวนเวลาของพวกคุณมามากแล้ว เชิญกลับไปทำงานกันต่อเถอะครับ"

หลังจากทุกคนแยกย้ายกลับไปทำงานแล้ว ธาดาก็หันมาพูดกับอินทิราอีกครั้ง

"เอาเอกสารทั้งหมดที่คุณเตรียมไว้เข้าไปในห้องผมด้วย"

ธาดาสั่งพิมนาราด้วยท่ามีจริงจังแล้วเดินเข้าไปยังห้องทำงานของเขา

พิมพ์นารามองตามหลังชายหนุ่มด้วยความหมั่นไส้ แล้วหอบแฟ้มเอกสารตามชายหนุ่มเข้าไปในห้องทำงาน

"อยากกินกาแฟ" จู่ๆ ธาดาก็พูดขึ้น

พิมพ์นาราได้ยินแล้ว แต่ก็แสร้งทำเป็๞ไม่สนใจเพราะเธอกำลังง่วนอยู่กับเรียงเอกสารให้เขาอยู่

"นี่! ยัยแว่น....ได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่า? " ธาดาพูดกับพิมพ์นาราที่ยังคงนิ่งเฉยอยู่ด้วยความขัดใจ

"ได้ยินค่ะ แต่ฉันยังไม่ว่าง" พิมพ์นาราพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

เธอแอบด่าธาดาในใจที่กำลังนั่งอยู่ด้วยท่าทีสบายใจว่าขนาดแฟ้มเอกสารยังไม่มีปัญญาเปิดเองแล้วยังจะมีหน้ามาสั่งให้เธอไปชงกาแฟมาให้อีก นี่ถ้าไม่เคยเห็นว่าเขามีครบ32ประการมาก่อน เธอคงเข้าใจว่าธาดาคงจะพิการทางแขนหรือขาไปแล้ว

"แต่ฉันอยากกินกาแฟตอนนี้นี่นา"

จู่ๆ ธาดาก็เดินดุ่มๆ มากระซิบข้างหูของพิมพ์นาราที่สะดุ้ง๻๠ใ๽เพราะไม่ทันตั้งตัว .

"นี่ท่านประธานจะทำอะไรน่ะ!? " พิมพ์นารา๻๷ใ๯สุดขีดเมื่อชายหนุ่มเข้ามาประชิดตัวเธอ

"ฉันไม่ได้พิศวาสยัยแว่นเฉิ่มๆ แบบเธอหรอกน่า"

ธาดาพูดขึ้นเมื่อเห็นพิมพ์นาราทำท่า๻๷ใ๯จนเกิดเหตุราวกับว่าเขาเป็๞ผีหรืออะไรซักอย่างที่น่ารังเกียจ

"ใครจะไปรู้ล่ะ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ! "

พิมพ์นาราพูดขึ้นแล้วเดินออกไปชงกาแฟให้ชายหนุ่มทันทีด้วยใจที่ขุ่นมัว สิ่งที่เขาเคยทำกับเธอไว้พิมพ์นารายังจำได้ไม่มีวันลืมเลือน แน่นอนว่าเขาคือฝันร้ายสำหรับเธอและยังเป็๞อยู่อย่างนั้นไม่มีวันลบเลือน....

พิมพ์นาราหายไปพักใหญ่ๆ แล้วเดินกลับเข้ามาพร้อมกับกาแฟร้อนมาวางไว้ให้ชายหนุ่มบนโต๊ะทำงานของเขา

"ฉันยังไม่ได้บอกให้เธอไปซะหน่อย" ธาดาพูดขึ้นเมื่อเห็นพิมพ์นาราตั้งท่าจะเดินออกไปจากห้อง

"มีอะไรจะใช้ฉันอีกหรอคะ....ท่านประธาน" พิมพ์นาราถามขึ้นอย่างเซ็งๆ

"เลิกเรียกฉันว่าท่านประธานได้แล้ว มันฟังแล้วดูห่างเหินกันเกินไป" ธาดาพูดขึ้น

"ห่างเหิน? ก็ถูกแล้วนี่คะ" พิมพ์นาราเอ่ยขึ้น

"แต่เธอก็รู้ว่าเราสองคนไม่ได้เป็๞คนอื่นคนไกลที่ไหน....จริงมั้ย? "

ธาดายักคิ้วกวนๆ ให้หญิงสาวพร้อมกับจ้องตาของเธอผ่านแว่นอันหนาเตอะอันน่ารำคาญตาสำหรับเขา บุคลิกของเธอก็ดูปราดเปรียวดีแต่กลับต้องมาติดขัดอยู่ตรงแว่นตาของหล่อนนี่แหละ

พิมพ์นารากำหมัดแน่นใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและเจ็บแค้นชายหนุ่ม นี่เขาจะพูดถึงเ๹ื่๪๫บ้าๆ ในคืนนั้นอีกทำไมกัน!

************************************

​