“คุณแพรครับ”
แพรดาวรีบกลืนแซนด์วิชที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ ในปาก ดึงกระดาษทิชชูเช็ดมุมปากที่เปื้อนซอส เมื่ออยู่ ๆกันตพลก็เดินมาหาที่โต๊ะทำงานและพูดจาด้วยท่าทีรีบร้อน สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“...คะ?”
“รบกวนมาผมที่ห้องทำงานหน่อยครับ”
“ค่ะ”ในฐานะลูกน้องเธอรีบตอบรับคำสั่ง แต่ก็คิดไม่ออกว่าไปทำอะไรให้เ้านายไม่ชอบใจ เมื่อเห็นเจตรินส่งยิ้มเยาะเย้ยก็เริ่มเคลือบแคลงใจว่าแผนงานอาจถูกปัดทิ้งเพราะเมื่อวานตอนเย็นกันตพลคุยกับคู่แข่งนานสองนานแถมเจตรินยังเดินหน้าบานออกมาจากห้องทำงานเขาด้วย
ระหว่างทางเดินไปหากันตพลแพรดาวได้รับกำลังใจจากเพื่อนร่วมงานเพราะทุกคนรู้ว่าท่าทีของผู้บริหารแบบเมื่อครู่ นาน ๆ จะเกิดขึ้นและไม่ใช่เื่ดีแน่ที่เขาเรียกไปพบก่อนเวลาเริ่มงานหญิงสาวที่หวาดหวั่นกับชะตาชีวิตตัวเองเลยไม่กล้ายกมือขึ้นเคาะประตูแต่คนข้างในก็เปิดประตูต้อนรับ หมดข้ออ้างในการถ่วงเวลา
“ทำไม...ทำหน้าแบบนี้ล่ะครับ ไม่สบายเหรอ?” เขามองแพรดาวที่หน้าซีดกว่าปกติจะว่าลิปสติกลดน้อยลงเพราะแซนด์วิชเมื่อครู่ก็ไม่น่าใช่
“ส...สบายดีค่ะ งานที่แพรเอามาส่งเมื่อวานมีปัญหาเหรอคะ” เธอคิดว่าต้องเป็เื่นี้แน่
การต่อสู้กับทีมของเจตรินจนได้ข้อสรุปในห้องประชุมว่ากันตพลจะเลือกพรีเซนเตอร์ระหว่างวงเจพีเควงไอดอลชื่อดังจากประเทศเกาหลีใต้กับคู่จิ้นซีรีส์วายชื่อดังในประเทศไทยแผนงานของแต่ละทีมก็ต้องแก้แล้วแก้อีก เพื่อให้มีกลเม็ดเด็ดมาพิชิตใจผู้บริหาร
“ไม่ใช่เื่งานครับ”
“แล้ว...”
“ผมขอโทษครับ”
“เื่...อะไรคะ?” แพรดาวสับสน จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเขาให้มาหาทำไม มีเื่อะไรแล้วอยู่ดี ๆ จะขอโทษทำไมเนี่ย
“ผมมีเื่อื่นจะคุยด้วยขอโทษที่เดินเข้าไปหาแบบนั้นนะครับ ผมใจร้อนไปหน่อยเลยไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง”
“ไม่...ไม่เป็ไร... ไม่เป็ไรค่ะ” เธอพยักหน้าหงึก ๆ ความสงสัยในใจเริ่มหายไปบ้างแต่ก็ยังมีอีกเื่ค้างคา
“แล้วคุณกันต์มีเื่อะไรจะคุยกับแพรเหรอคะ”
“เื่เมื่อคืนครับ”เขาตอบเสียงดังฟังชัด ก่อนเงียบไปหลายวินาทีแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดต่อ
“เมื่อคืนที่คุณรีบวางสายไปเพราะแฟนคุณมาหาใช่ไหมครับ”
“เปล่าค่ะแค่โทรมาเฉย ๆ ทำไมเหรอคะ”
“เมื่อกี้แฟนคุณเขามาหาผมที่ลานจอดรถครับ”
“มาหาเหรอคะ?”
“ครับ”
“เขาไปหาคุณกันต์ทำไมคะ”
“เขากลัวว่าผมจะแย่งคุณแพรไปจากเขาครับ”
“อะไรนะคะ!”
“ก็...อย่างที่ผมพูดไปครับ” กันตพลถอนหายใจ ไม่อยากมองหน้าแพรดาวเพราะกลัวตัวเองเผลอยิ้มแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ เลยต้องทำหน้าเข้มในขณะที่อีกฝ่ายยกยิ้มมุมปาก
“ขอโทษแทนเขาด้วยนะคะั้แ่รู้ว่าเขานอกใจ แพรก็พยายามเลี่ยงที่จะเจอเขา เลี่ยงที่จะคุย เขาเลยคิดว่าแพรอาจจะมีคนอื่นแต่การที่เขาคิดว่าคนคนนั้นเป็คุณกันต์มันเพ้อเจ้อมากเลยค่ะ ขอโทษจริง ๆค่ะที่ทำให้คุณกันต์ต้องปวดหัวกับเื่ไม่จริงแต่เช้าเลยแล้วเขาพูดอะไรอีกหรือเปล่าคะ แพรจะไปจัดการให้ค่ะ”
“ก็พูดเยอะครับแต่จำไม่ได้ทุกคำ” เขาพยายามหุบยิ้ม ไม่เคยเห็นเธอหัวเสียขนาดนี้มาก่อน การได้เห็นเธอโกรธขนาดนี้เป็ครั้งแรกถือเป็การเรียนรู้ตัวตนของเธออีกขั้น
“สรุปก็พอค่ะรบกวนด้วยนะคะ”
“เขาบอกผมว่าเขาจะไม่มีทางเลิกกับคุณแพรผมเลยคิดว่าเขาคงทำแบบเดียวกับที่คุณทำ วางแผนหาหลักฐานเพื่อให้ได้เงินก้อนนั้นมาเป็ของตัวเองครับ”
“โอ้โห...”
กันตพลฟังเฉยๆ สายตาจับจ้องคนที่กำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ อยากพูดอะไรบางอย่างแต่รู้ว่าไม่ควรและหากพูดออกไปทุกวินาทีต่อจากนั้นจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม
“คุณกันต์คะไหน ๆ ก็ไหนแล้ว แพรขอปรึกษาได้ไหมคะว่าจะเอายังไงต่อดี แพรรู้ว่ามันไม่ใช่เื่งานแต่พูดตามตรงเลยนะคะ ไม่มีใครรู้เื่เงินก้อนนั้นเลยค่ะ”
“คุณแพรไม่มีเพื่อนสนิทเหรอครับ”
“เอ่อ...”แพรดาวเม้มปากพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ อยู่ดี ๆ ก็จุกกับคำถาม
“ขอโทษครับผมแค่คิดว่าเื่แบบนี้น่าจะบอกคนสนิทได้ครับ” กันตพลรีบอธิบายเบื่อตัวเองเหมือนกันที่บางครั้งเลือกใช้คำพูดได้ผิดที่ผิดที่เวลา
“อ๋อแพรมีเพื่อนสนิทค่ะแต่เพื่อนเคยเตือนว่าอย่าเปิดบัญชีฝากเงินกับแฟนเพราะอาจจะมีปัญหาในอนาคตเลยไม่กล้าเล่าให้เพื่อนฟังค่ะ”
“ตอนรักก็รักไม่มีใครคิดว่าจะเลิกกัน ผมเข้าใจครับ แต่ผมคงให้คำปรึกษาไม่ได้หรอกนะครับ”
“ทำไมล่ะคะ...”
“อีกสิบนาทีจะถึงเวลาเริ่มงานผมต้องเตรียมตัวครับ”
แพรดาวมองเ้านายที่อยู่ๆ ก็จริงจังกับแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ตั้งใจฟังทุกคำพูดแต่พอคิดได้ว่าตัวเองคงทำตัวน่ารำคาญเลยขอตัวออกไปเตรียมตัวทำงานเหมือนกัน ทว่าก่อนประตูจะเปิดเขาก็เรียกให้หันกลับมา
“เดี๋ยวครับคุณแพร”
“คะ?”
“รบกวนตามคุณเจตมาหาผมด้วยนะครับคนอื่นจะได้เข้าใจว่าเมื่อกี้คุณกับผมคุยเื่งานกัน”
“ค่ะ...”เธอคลี่ยิ้มส่งกลับไป ดีใจที่กันตพลใส่ใจในเื่ที่ไม่ต้องใส่ใจก็ได้ตอนเดินไปหาเจตรินเลยยิ้มแบบเดียวกับที่คู่แข่งเคยยิ้มให้ กดดันให้เขารู้ว่าตัวเองก็ซวยเหมือนกันนั่นแหละ
และเมื่อก้นแตะลงบนเก้าอี้แพรดาวก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้พูดคำที่ควรพูดออกไปเลยเลยหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์ข้อความว่า...‘ขอบคุณนะคะ’ แล้วส่งไปหากันตพล แต่พอส่งไปปุ๊บเขาก็อ่านปั๊บแถมยังตอบกลับมาภายในเสี้ยววินาทีว่า... “คืนนี้ผมโทรไปหาได้ไหมครับ”
659
![[มี E-book] เมื่อข้าทะลุมิติมารับบทนางร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736689956_99774369.webp)
