ย้อนอดีต
อุ๊แว๊อุ๊แว๊ อุ๊แว๊
เสียงร้องไห้ของเด็กทารกแรกเกิดที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืนมีเพียงแสงสว่างของตะเกียงส่องสว่างเล็กน้อยเนื้อตัวทารกน้อยแดงเรื่อเปอะเปื้อนไปด้วยเืของมารดา
ทารกน้อยยังคงส่งเสียงเรียกมารดาด้วยความหิวโหยแขนทั้งสองข้างชูไปมาเพื่อหวังให้มารดาเข้ามาโอบอุ้มตนขาทั้งสองขยับไปมาอย่างเรียกร้องเอาแต่ใจอย่างไม่รู้ความ
แม้ทารกน้อยจะส่งเสียงเรียกร้องมารดาสักแค่ไหนหากแต่ก็ไม่สามารถปลุกมารดาให้ตื่นขึ้นมาได้
หลิวฮวาหญิงสาวชาวบ้านอุ้มท้องทารกน้อยจนครบกำหนดคลอดในวันนี้หลังจากที่คลอดบุตรชายได้สำเร็จตนเองก็ได้ตายไปจากการตกเืหญิงสาวไม่แม้แต่จะได้โอบกอดบุตรชายที่อุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน
ประเทศจีน
ดาวศุกร์สาวโสดจากประเทศไทยที่พึ่งจะอายุครบ 30 ปี ไปหมาดๆ ได้เดินทางมาเที่ยวประเทศจีนเพื่อเก็บข้อมูลไปแต่งนิยายแนวยุคจีนโบราณเื่ใหม่ของเธอ
วันนี้เธอมีนัดกับไกด์นำเที่ยวเพื่อไปเยี่ยมชมพระราชวังต้องห้ามของจีนก่อนมาแม่ของเธอให้พกพระมาด้วย เนื่องจากแม่ของเธอเคยได้ยินมาว่าพระราชวังเก่าจะมีคำสาปเอาไว้หากใครเข้ามาเหยียบจะไม่สามารถกลับมาได้อีกเลย ราวกับมีคนเอาตัวไปจึงต้องใส่สร้อยพระเอาไว้เพื่อป้องกันสิ่งไม่ดีทั้งปวง
แต่ตัวเธอไม่เคยเชื่อในเื่นี้จึงไม่ยอมสวมสร้อยพระมาด้วยและเก็บไว้ที่ห้องพักแทน
“สวัสดีครับ คุณมาเร็วก่อนเวลานัดเลยนะครับ”ไกด์นำเที่ยวชายเอ่ยถามดาวศุกร์ขึ้นด้วยสำเนียงแปล่งๆเนื่องจากตนเองเป็คนจีนโดยกำเนิด
“อ่า ฉันตื่นเต้นหนะค่ะนี่คือครั้งแรกเลยที่จะได้ชมพระราชวังต้องห้าม ที่ผ่านมาเคยเห็นแต่ในละคร”ดาวศุกร์ว่าอย่างเขินๆ ก่อนที่จะส่งยิ้มเป็มิตรให้กับไกด์หนุ่ม
“งั้นพวกเราก็เข้าไปข้างในกันเถอะครับ” ชายหนุ่มบอกกับดาวศุกร์ก่อนที่จะเดินนำหญิงสาวเข้าไปยังพระราชวังต้องห้าม
ตลอดทางไกด์หนุ่มทำหน้าที่ได้ดีมากเพราะไม่ว่าดาวศุกร์จะถามอะไรเขาก็สามารถตอบคำถามของเธอได้ทั้งหมด ทำให้เธอรู้สึกเพลิดเพลินกับการมาเที่ยวครั้งนี้มากแม้เธอจะมาเก็บข้อมูลไปแต่งนิยาย แต่เธอก็มาเที่ยวไปในตัวด้วยเช่นกัน
ขณะที่ไกด์หนุ่มกำลังจะพาดาวศุกร์ไปยังห้องทรงอักษรของจักรพรรดิดาวศุกร์กลับสะดุดตาเข้ากับอะไรบางอย่างในกล้องถ่ายภาพของเธอ หลังจากที่หญิงสาวกดชัดเตอร์ภาพเป็ที่เรียบร้อยแล้วจึงกดกลับไปยังภาพที่ถ่ายเมื่อสักครู่
เมื่อสักครู่เธอจำได้ว่าข้างสระบัวไม่มีรูปปั้นชายแก่สมัยโบราณอยู่ตรงข้างสระแต่สิ่งที่ปรากฎอยู่ในภาพของเธอเป็ชายแก่หนวดยาวยืนถือไม้เท้าและมีเชือกอยู่ในกำมือความสงสัยบังเกิดขึ้นในจิตใจของหญิงสาวดาวศุกร์จึงหันหลังวิ่งกลับไปยังทางที่พึ่งจะเดินมา
บรรยากาศรอบตัวของดาวศุกร์ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปโดยที่เธอไม่รู้ตัวหมอกสีขาวปลกคลุมรอบๆตัวเธอจนแทบจะไม่เห็นสิ่งรอบข้างแต่ดาวศุกร์ก็ยังขยับขาก้าวเดินไปยังที่ตั้งของสระบัวด้วยแรงแห่งความสงสัยที่อยู่ในใจ
ว๊าย ตู้มมมมม!!!!
ร่างของดาวศุกร์ตกลงไปในสระบัวเนื่องจากหมอกปกคลุมบริเวณรอบๆตัวเธอทำให้เธอมองไม่เห็นพื้นเบื้องล่างดาวศุกร์ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำอยู่หลายครั้ง แต่เธอเป็คนที่ว่ายน้ำไม่เป็สุดท้ายร่างของเธอก็ค่อยๆจมลงไปในน้ำที่เย็นเฉียบพร้อมกับลมหายใจของเธอที่หมดลงไปด้วย
“นี่คือชะตาชีวิตของเ้านังหนูถึงเวลาแล้วที่เ้าต้องกลับไปยังที่ที่เ้าจากมา คนผู้นั้นเขารอเ้ามานานมากนัก”จากรูปปั้นผู้เฒ่าจันทราที่อยู่ข้างสระบัว กลับกลายเป็คนแก่สวมชุดสีขาวยืนถือไม้เท้ากับด้ายแดงอยู่ในมือดวงตาสีซีดทอดมองหญิงสาวด้วยความอาทร
“สิ่งที่ข้ามอบให้เ้าทำได้เพียงเท่านี้”มือหนาของผู้เฒ่าจันทราสะบัดครั้งหนึ่งก่อนที่จะมีแสงสีขาวพุ่งเข้าใส่ร่างของดาวศุกร์ที่อยู่ใต้น้ำ
สิ่งที่ผู้เฒ่าจันทราให้กับดาวศุกร์นั้นก็คือพรวิเศษที่สามารถจดจำความทรงจำครั้งหญิงสาวมีชีวิตอยู่ในภพปัจจุบันได้ทั้งหมดทั้งความรู้ ความสามารถ ความทรงจำทั้งหมด และพรพิเศษอีกข้อนั้นก็คือพรพิเศษแห่งความโชคดี
หลังจากที่เฒ่าจันทราให้พรแก่ดาวศุกร์ร่างก็ค่อยๆหายไปกลายเป็ลูกไฟสีขาวลอยขึ้นฟ้า
หลังจากที่ร่างของดาวศุกร์จมน้ำตายก็ร่องลอยเข้ามาอยู่ในร่างของหลิวฮวาตามการชักนำของผู้ที่อยู่เบื้องบน
ิญญาที่หมดวาระในภพหนึ่งแต่ได้ถือกำเนิดใหม่ในยุคอดีตอันไกลโพ้น
อุ๊แว๊ อุ๊แว๊ อุแว๊
เสียงทารกร้องไห้เสียงดังทำให้ดาวศุกร์ที่อยู่ในร่างของหลิวฮวาลืมตาตื่นขึ้นความเ็ปบริเวณหว่างขาที่เป็บ่งบอกความเป็หญิงทำให้ดาวศุกร์เผลอขมวดคิ้ว
ก่อนหน้านี้ฉันจำได้ว่าตัวเองตกลงไปในสระบัวแล้วจมน้ำตายแต่คนที่จมน้ำตายแล้วกลายเป็ผีเขามีความรู้สึกด้วยหรอแล้วไหนจะเสียงเด็กร้องไห้ใกล้ๆนี้อีก หรือตอนนี้ฉันกำลังถูกผีเด็กหลอก
ดาวศุกร์คิดสงสัยท่ามความมืดได้ไม่นานก่อนที่จะหันไปเห็นตะเกียงที่ตั้งอยู่ไม่ไกลหญิงสาวจึงยื่นมือไปหยิบมา เพื่อจะได้มองชัดๆว่าตอนนี้เธอกำลังเผชิญอยู่กับอะไร
ภาพที่อยู่ตรงหน้าแทบจะทำให้เธอล้มทั้งยืนทารกตัวแดงที่ยังไม่ได้ทำความสะอาดร่างกายและตัดสะดือนอนร้องไห้อยู่ตรงหน้าเธอและเธอแทบจะตายไปอีกครั้งเมื่อพบสาเหตุของความเจ็บบริเวณอวัยวะเพศของเธอนั้นก็เพราะิญญาของเธอเข้ามาสิงในร่างของหญิงสาวที่พึ่งจะคลอดบุตรและได้ตายเพราะการตกเื
เพราะสัญชาตญาณของความเป็แม่หรืออะไรก็สุดแต่จะรู้ดาวศุกร์จึงขวานหามีดมาตัดสายสะดือให้กับทารกน้อย และรีบหาผ้ามาเช็ดตัวกับควักเอาน้ำคล้ำออกจากปากและจมูกของทารกน้อยมองๆดูทารกน้อยก็คล้ายคลึงซาลาเปา ตัวขาวๆแก้มกลมๆ
แม้จะเจ็บช่องคลอดอยู่มาจากที่ร่างนี้พึ่งจะคลอดบุตรแต่ดาวศุกร์ก็อุ้มทารกน้อยเข้ามาดื่มนมจากอกอวบของตนชีวิตในชาติก่อนของเธอไม่เคยมีแฟนเลยสักคนเื่อย่างว่าก็ไม่เคยมีเพราะเธอเป็คนหัวโบราณ จึงไม่นิยมวันไนท์สแตน
พอมองรอบๆทำให้รู้ว่าเธอย้อมมาในยุคจีนโบราณเนื่องจากข้าวของเครื่องใช้ที่เธอเห็นผ่านแสงตะเกียงแค่ย้อนอดีตมายังยุคจีนโบราณก็เลวร้ายมากพอแล้ว ์ยังจะซ้ำเติมเธออีก ด้วยการส่งเธอมาเข้าร่างของหญิงสาวที่พึ่งจะคลอดบุตรชายตัวแดงๆคนหนึ่งสาวโสด 2021 อย่างเธอจะมีชีวิตต่อไปได้จริงๆหนะหรือไหนจะต้องเลี้ยงเ้าก้อนแป้งน้อยนี้ให้เติบใหญ่อีกแค่คิดเธอก็แทบอยากจะกั้นหายใจตายไปอีกรอบ แต่พอเห็นดวงตาสีดำกลมโตแสนบริสุทธิ์ของทารกน้อยที่กำลังดื่มนมจากอกของเธอทำให้เธอต้องหยุดความคิดนั้นทันที
สิ่งที่เธอได้พบเจอทำให้เธอยากที่จะยอมรับได้แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะทิ้งทารกน้อยแรกเกิดคนนี้ได้เช่นกันแค่เสียแม่ที่แท้จริงั้แ่เกิดก็เป็เื่ที่เลวร้ายมากพอแล้วหากเธอทิ้งไปอีกคนทารกน้อยคงไม่มีชีวิตอยู่แน่ๆ เพราะไม่มีคนคอยดูแล
“แม่นาง แม่นาง แม่นาง”เสียงเรียกหวานหูทวาเย็นเฉียบตามฉบับผีในละครทำให้ดาวศุกร์ต้องหันไปมองหาที่มาของเสียง
“ธะ เธอ เธอ เป็ใคร ไม่ใช่สิ เธอเป็ผีหรอ”ดาวศุกร์เอ่ยถามิญญาที่อยู่ตรงหน้าด้วยความใ
“แม่นางไม่ต้องกลัวข้า ข้าหลิวฮวาเป็แม่ของทารกที่ท่านกำลังอุ้มอยู่ แต่ตอนนี้หมดหน้าที่ของข้าแล้วต่อจากนี้ทั้งร่างกายและความทรงจำของข้าจะเป็ของท่านทั้งหมด” หลิวฮวาที่อยู่ในรูปลักษณ์ของิญญาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“เธอรู้ไหม ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี้แล้วร่างของเธอจะเป็ของฉันได้ยังไง ถ้าฉันอยู่ในร่างของเธอแล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหนร่างของฉันในยุคปัจจุบันก็คงจะจมน้ำไปแล้ว” ฉันรู้สึกสับสนไปหมดถึงฉันจะเป็นักแต่งนิยายแต่สิ่งที่ได้พบเจออยู่ตอนนี้มันเหลือเชื่อเกินไป
“แม่นางโปรดวางใจทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่นางอยากรู้เมื่อถึงเวลาแม่นางจะรู้เองส่วนเื่ที่ท่านมาอยู่ในร่างของข้าได้อย่างไร แต่เดิมร่างนี้เป็ของท่านข้าเพียงเป็ผู้รักษาร่างของท่านเอาไว้ชั่วคราวขณะรอท่านหวนคืนหลังจากนี้ข้าก็จะไปตามทางของข้าท่านโปรดช่วยดูแลและรักลูกของข้าให้เหมือนกับลูกของท่านได้หรือไม่นี้คือคำขอสุดท้ายของข้า” ร่างโปร่งบางเรืองแสงสีขาวเอ่ยออกมาอย่างร้องขอ
“ได้ ฉันสัญญาว่าจะดูแลเ้าก้อนแป้งนี้ให้เหมือนลูกของตัวเอง”
“ขอบคุณท่านมาก”หลิวฮวาที่อยู่ในร่างของิญญารอยมาใกล้ร่างของดาวศุกร์ที่นั่งอุ้มทารกน้อยเอาไว้มือบางของผีสาวแตะแก้มของทารกน้อยด้วยความเอ็นดู
“ข้าลาก่อน แม่นางโปรดรักษาตัวด้วย”กล่าวเพียงเท่านั้นร่างโปร่งแสงของหลิวฮวาก็หายวับไปกับตา
“เอาวะ เป็ไงเป็กัน ยังไงก็ไม่มีอะไรต้องเสียแล้วถือเสียว่าได้มาทัศนะศึกษาต่างประเทศก็แล้วกันแม้ประเทศที่มาจะเป็ยุคจีนโบราณก็ตาม ลองสักตั้งคงไม่เสียหายไหนๆก็ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้ว” ดาวศุกร์ให้กำลังใจตัวเองก่อนที่จะกล่อมทารกน้อยที่เธออุ้มแนบอกให้นอนหลับพร้อมๆกับตั้งปณิธานในใจเอาไว้แล้วว่าต่อจากนี้ไปเธอจะทำหน้าที่เป็แม่เ้าก้อนแป้งนี้นับจากนี้เป็ต้นไป
720
