ระหว่างที่วิลล์เดินทางกลับที่พัก
เสียงของลีน่าและทารินยังดังก้องอยู่ในหัวอย่างไม่รู้จบเธอพยายามทบทวนทุกคำพูด แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งลังเล ‘จะเริ่มขายอาหารจริง ๆ เหรอ? แล้วจะไปรอดไหม?’ เธอไม่แน่ใจอะไรสักอย่างเลยในตอนนี้แต่แล้ว… เสียง ๆ หนึ่งก็ดังขึ้นอีกครั้งในความทรงจำ
มันคือคำพูดชื่นชมของลีน่าที่สนับสนุนและอยากให้เธอเปิดขายอาหารเอลฟ์อย่างเป็ทางการ
“ลองทำดูก่อนถ้าผลลัพธ์ไม่ดีก็แค่เลิก” กล่าวด้วยท่าทางสบายอารมณ์
เพราะว่ามี่เวลาหนึ่งที่วิลล์ยังอยู่ที่บ้านของลีน่าลีน่าได้ถามหญิงสาวถึงเมนูอาหารเอลฟ์เมนูอื่น ๆว่าเธอนั้นสามารถทำขึ้นมาได้อีกหรือไม่และวิลล์ได้เผลอตอบออกมาโดยที่ไม่ได้หยุดคิดว่า ‘ได้’ จนทำให้แววตาของเอลฟ์ทั้งสองคนเกิดลุกวาวจนเป็ประกาย
วิลล์ติดต่อไปหาลีน่าทันทีเมื่อเธอกลับมาถึงที่พัก
หญิงสาว้าปรึกษาเกี่ยวกับเื่ที่เธอจะขายอาหารเอลฟ์กับทั้งสองคน
และคำตอบที่วิลล์ได้รับจากคู่สามีภรรยาก็ทำให้เธอตัดสินใจที่จะขายอาหารเอลฟ์อย่างจริงจัง
“ขอบคุณพวกเธอทั้งสองคนที่สนับสนุนฉันนะ” วิลล์กล่าว
ทารินหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวออกมาว่า “พวกเราแค่อยากกินของอร่อยๆ ก็เท่านั้นแหละ”
“ใช่ใช่” ลีน่ากล่าวสนับสนุน
‘เราเองก็จำเป็ที่จะต้องหาเงินเหมือนกันไหนจะค่าใช้จ่ายประจำวัน ไหนจะค่าซ่อมยานอีก’ วิลล์กล่าวในใจ
ทั้งสามคนได้นัดแนะที่จะปรึกษาหารือเื่การขายอาหารอีกครั้งใน่สายของวันถัดไป
...
วันต่อมา
ณ บ้านของลีน่าและทาริน
“ก็ใช้บริเวณหน้าบ้านของพวกเราทดลองขายอาหารนี่แหละ” ทารินกล่าว
“ใช่ใช่ ขายที่ชุมชนของพวกเรานี่แหละ ฉันจะได้คอยช่วยเหลือและเป็ลูกมือให้กับเธอด้วย” หลบสายตาเล็กน้อย “ฉันขอเรียนรู้วิธีการทำอาหารใหม่ๆ จากเธอด้วยจะได้ไหม?” ลีน่ายิ้มเขินๆ
“ได้อยู่แล้วเื่แค่นี้”
วิลล์เปิดอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาแล้วบันทึกรายการวัตถุดิบที่ต้องใช้ลงไปโดยที่เอลฟ์ทั้งสองคนได้แยกตัวออกไปทำความสะอาดและจัดเตรียมสถานที่บริเวณหน้าบ้านของพวกเขา
ใบหน้าของวิลล์มีความกังวลเล็กน้อยปรากฏขึ้นเธอกลัวว่าจะมีปัญหาเพราะว่าเธอคืุ์ไม่ใช่เอลฟ์
“ไม่ต้องกลัวหรือกังวลไปหรอกนะ” ลีน่ากล่าวปลอบ “เอลฟ์อย่างพวกเราเป็มิตรและเปิดรับอะไรใหม่ๆ อยู่เสมอ แค่เธอไม่ทำลายกฎเกณฑ์ของเอลฟ์ก็พอ”
“ขอบคุณนะ”
เอลฟ์ในชุมชนแวะเวียนเข้ามาสอบถามทารินเกี่ยวกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่
บริเวณหน้าบ้านถูกเขาทำความสะอาดจนเสร็จ
อุปกรณ์ต่าง ๆ ถูกนำมาจัดเตรียมและติดตั้ง
“ซื้อมาเยอะๆ หน่อยก็ได้นะ ของอร่อยแบบนี้ยังไงก็ขายหมดอยู่แล้วถ้าซื้อมาน้อยเดี๋ยวคนอื่นมาแย่งหมด ฉันก็อดกินไปด้วยน่ะสิ!” ทารินกล่าวอย่างติดตลก
วิลล์และลีน่าเดินทางมาที่ตลาดเพื่อเลือกซื้อวัตถุดิบตามที่บันทึกเอาไว้
“แล้วเราจะขาย่เวลาไหนดี?” วิลล์ถามลีน่าที่กำลังเลือกซื้อวัตถุดิบอยู่ข้างๆ
“ขายั้แ่่เช้าจนถึง่เย็นๆ หรือ่ค่ำ ๆ ไปเลยดีไหม”
วิลล์ใกับคำตอบที่ได้รับ “ไม่นานไปหน่อยเหรอ?” ถามด้วยความสงสัย
“ไม่หรอกยังไงก็ขายหมด เชื่อฉันสิ!” ลีน่ากล่าวยืนยันด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ
หญิงสาวนึกถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาถ้าหากว่าอาหารที่เธอทำเกิดขายดี
‘ของที่เหลือเราสามารถเอากลับมากินหรือเก็บเอาไว้ขายต่อได้สินะ’ วิลล์คิดในใจ
เมื่อกลับมาถึงบ้าน
วัตถุดิบจำนวนมากที่ทั้งสองคนเลือกซื้อไว้ก็ถูกนำมาจัดส่งถึงที่อย่างรวดเร็วและครบถ้วนเพราะว่าซื้อในปริมาณมากทางร้านจึงมีบริการจัดส่งฟรีโดยไม่คิดค่าจัดส่งแม้แต่เฟนีเดียว
วิลล์แยกตัวออกไปที่ห้องครัวพร้อมกับวัตถุดิบสำหรับทำซอสเทอริยากิ
ส่วนลีน่าและทารินมีหน้าที่ล้างทำความสะอาดและจัดเตรียมผักทั้งหมด
บล็อกโคลี่ ข้าวโพด มะเขือม่วง พริกหวานและเห็ดหอมสด คือผักที่วิลล์และลีน่าเลือกนำมาขายในวันพรุ่งนี้
...
อาหารเอลฟ์ฝีมือวิลล์ถูกเปิดขายั้แ่่เวลาเช้า
ซอสเทอริยากิที่เตรียมเอาไว้ถูกทาลงบนผักชุดแรก
ถ่านในเตาส่งเสียงปะทุออกมาเมื่อถูกซอสหยดใส่
“ขายยังไงเหรอค่ะ?” ลูกค้าคนแรกที่ถูกกลิ่นหอมอ่อนๆ ของซอสที่เคลือบอยู่บนผักดึงดูดมากล่าวถาม
“ขายเป็ชุดคะชุดล่ะ 100 เฟนี” วิลล์กล่าว
“มีผักรวมอยู่5 อย่างนะบล็อกโคลี่ ข้าวโพด มะเขือม่วง เห็ดหอมสดและก็พริกหวาน” ลีน่ากล่าวเสริม
“ค่ะ” ลูกค้าคนแรกพยักหน้าตอบรับ “เอาหนึ่งชุดค่ะ”
ผักย่างชุดแรกถูกเสิร์ฟให้กับลูกค้า
“รสชาติเป็ยังไงสามารถติชมได้นะคะ”
วิลล์ลีน่าและทารินมีสีหน้าลุ้นระทึกระหว่างที่รอคำตอบจากเอลฟ์หญิงที่อยู่ตรงหน้า
“อร่อย!” กล่าวชม “มันคือซอสอะไรกันทำไมถึงเข้ากันกับผักย่างแบบนี้” เอ่ยขณะที่กำลังนำผักย่างอีกชิ้นเข้าปาก
เสียงบรรยายรสชาติอาหารจากลูกค้าคนแรกได้ดึงดูดผู้คนที่เดินผ่านไปมาในชุมชน
เอลฟ์คนอื่น ๆ ที่ยังตัดสินใจไม่ได้ในตอนแรกเริ่มทยอยกันมาต่อคิวเพื่อซื้ออาหารเอลฟ์ชนิดใหม่
และเมื่อลูกค้าคนต่อ ๆ ไปได้รับอาหารของพวกเขาเสียงอุทานและเสียงที่พูดถึงรสชาติของอาหารเอลฟ์จานใหม่ก็เริ่มดังจนหนาหู
“อร่อย!”
“กลิ่นหอมนี่มันอะไรกัน!”
“ฉันชอบรสชาติที่ต้องเติมพริกป่นลงไปเล็กน้อย!”
“อยากดื่มขึ้นมาแล้วสิ!”
“นี่แม่ค้า!จะขายถึงกี่โมงล่ะ!”
มีคำชมและคำถามมากมายดังออกมาจากกลุ่มลูกค้า
วิลล์มีสีหน้าร้อนรนเล็กน้อยกับคำถามก่อนที่เธอจะหันไปขอความช่วยเหลือจากลีน่า
“ขายจนกว่าลูกค้าจะหมดค่ะ” ลีน่ายิ้มแล้วตอบออกมาแบบกำกวม
เธอเองก็ไม่รู้เวลาอย่างแน่ชัดว่าปริมาณสินค้าที่เตรียมเอาไว้จะถูกขายหมดเมื่อไหร่ในเมื่อการขายอาหารในครั้งนี้ก็เป็ครั้งแรกของเธอเช่นกัน
เวลาผ่านไปลูกค้าที่ทนกลิ่นหอมไม่ไหวเริ่มทยอยมาต่อแถว
ซอสที่ทาอยู่บนผักค่อย ๆ ถูกเปลวไฟอ่อน ๆเผาไหม้จนส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วชุมชนมันคือตัวช่วยที่ดีในการเรียกให้เอลฟ์จำนวนมากมารวมตัวที่บริเวณหน้าร้าน
ยิ่งคนมากขึ้น ปัญหาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ความล่าช้าในการจัดเตรียมอาหารผสมกับกลิ่นหอมของซอสกลายเป็จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ความวุ่นวายและความไม่พอใจของลูกค้า
“ทำไมทำช้าอย่างนี้กัน!”
“เสียเวลา!”
“ฉันหิวแล้วนะ!”
“มีคนแซงคิว!”
“โอ๊ย!ใครมาเหยียบเท้าฉันเนี่ย!”
เสียงโวยวายและเสียงทะเลาะเบาะแว้งที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณทำให้วิลล์เริ่มมีสีหน้าเป็กังวล
“อย่าไปใส่ใจพวกชอบสร้างปัญหาเลยนะ” ทารินกล่าวกับวิลล์ “เดี๋ยวฉันจัดการเอง!” กล่าวเสียงเข้ม
ทารินเดินหลบฝูงชนและตรงไปยังผู้ที่สร้างปัญหา
“ไหน!ไหนใครมันมาสร้างปัญหาที่ร้านของฉัน!” ทารินในมาดเคร่งขรึมกล่าวอย่างดุดัน
สิ้นเสียงของทาริน เสียงโวยวายก็สงบลง
“คุณทาริน!” เอลฟ์ชายคนหนึ่งเผลออุทานชื่อของทารินออกมา
“ที่นี่คือร้านของคุณทารินเหรอครับ?” เอลฟ์ชายอีกคนพูด
“พวกเราต้องขอโทษด้วยครับ!” เอลฟ์กลุ่มดังกล่าวพูดออกมาอย่างสุภาพ
ทารินและลีน่าค่อนข้างมีชื่อเสียงที่โด่งดังในเื่ของความแข็งแกร่งพวกเขาเป็เอลฟ์กลุ่มหนึ่งที่กล้าหาญและมีฝีมือในการออกปฏิบัติภารกิจในป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายด้วยเหตุนี้ เอลฟ์คนอื่น ๆ จึงมีความเคารพและเกรงกลัวในตัวพวกเขาอย่างเป็ธรรมชาติ
วิลล์ยกนิ้วให้กับทารินที่เดินกลับมาที่ร้าน “แจ๋วไปเลย!” กล่าวพร้อมยิ้ม
ความเงียบสงบกลับคืนสู่หน้าร้านอีกครั้ง
เปลี่ยนจากเสียงโวยวายเป็เสียงที่พูดถึงอาหารเอลฟ์ชนิดใหม่นี้
“บล็อกโคลี่นี่มีกลิ่นไหม้อ่อนๆ ผสมกับัันุ่ม ๆ กรอบ ๆ คือที่สุด!”
“ข้าวโพดเหนียวนุ่มแล้วก็หวานมาก พอกัดแล้วน้ำหวาน ๆ ในข้าวโพดผสมกับซอสนี่ยิ่งเข้ากัน!”
“มะเขือม่วงนุ่มๆ ผสมกับซอสที่ใส่พริกป่นนิด ๆ ทำให้อร่อยขึ้นเยอะเลย!”
“พริกหวานยังกรอบอยู่เลยกินกับเครื่องดื่มนี่น่าจะทำให้เพลินสุด ๆ!”
“เห็ดหอมสดนี่เนื้อแน่นดีมากแต่ก็ยังคงความฉ่ำของซอสอยู่เต็มที่ ไหนจะกลิ่นย่างหอม ๆ กับรสซอสที่เข้มข้นนี่อีกลงตัวจนหยุดกินไม่ได้เลย!”
…
ผักและซอสเทอริยากิที่เตรียมเอาไว้ลดลงไปอย่างรวดเร็ว
‘ดูเหมือนว่าเราจะทาซอสเยอะเกินไปนะ’ วิลล์กล่าวในใจ
วิลล์ที่เห็นว่าผักและซอสที่เหลืออยู่ไม่น่าจะพอต่อจำนวนลูกค้าที่ต่อแถวเธอจึงให้ลีน่าสั่งวัตถุดิบมาเพิ่ม โดยที่เธอจะเข้าไปทำซอสภายในบ้าน
ซอสเทอริยากิหม้อใหม่เสร็จพร้อมกับวัตถุดิบที่ถูกนำมาส่ง
วิลล์ประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นว่าวัตถุดิบทุกชนิดถูกทำความสะอาดและจัดเตรียมจนใกล้จะเสร็จ
เธอสังเกตไปที่หน้าร้านจนพบว่าจุดที่เธอเคยยืนอยู่มีเอลฟ์อีกหลายคนมาแทนที่
ลีน่าที่สังเกตเห็นวิลล์จึงแนะนำคร่าว ๆว่าเอลฟ์ที่มาช่วยเหลือล้วนเป็เพื่อนบ้านในระแวกนี้ทั้งสิ้น
…
ร้านขายผักย่างทาซอสเทอริยากิเปิดขายั้แ่เช้าจนถึงค่ำมืด
เพราะมีเพื่อนบ้านที่ดีการค้าขายในครั้งนี้จึงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่ก็แลกมาด้วยอาการปวดเมื่อยตามร่างกาย
“ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะ” วิลล์กล่าว “ฉันไม่คิดว่ามันจะวุ่นวายขนาดนี้” พูดด้วยความรู้สึกผิด
“ไม่เป็ไรไม่ต้องขอโทษ ฉันว่ามันก็สนุกดีนะ” เอลฟ์ที่เข้ามาช่วยกล่าว
“ไม่ต้องคิดมากหรอกแค่เอลฟ์อย่างพวกเราได้กินอาหารเอลฟ์ชนิดใหม่มันถือว่าดีมากเลยรู้ไหม” เอลฟ์อีกคนกล่าวเสริม
“ขอบคุณทุกคนมากเลยนะ” วิลล์พยักหน้าตอบรับ
เมื่อหักต้นทุนและค่าแรงแล้วกำไรจากการค้าขายในครั้งนี้ทำให้ทุกคนในห้องนั่งเล่นตาโต
“แค่วันเดียวได้กำไรตั้งหมื่นเฟนี” ลีน่าอุทาน
“แต่มันก็ต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยล้าของทุกคนนะ” วิลล์กล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ
กำไรในส่วนของวันนี้ถูกแบ่งให้กับวิลล์ลีน่าและทารินอย่างละเท่า ๆ กัน และในส่วนของเอลฟ์ที่มาช่วยเหลือลีน่าได้จ่ายค่าจ้างที่สมน้ำสมเนื้อให้กับอีกฝ่าย
วิลล์ยังคงนั่งเงียบและใช้ความคิดอยู่ในมุมของเธอ “ต้องหาวิธีอื่นยังมีเอลฟ์อีกจำนวนมากที่ยังไม่ได้ชิมและรับรู้ถึงรสชาติใหม่ ๆ นี้” กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ทำไมเธอไม่ลองสมัครเป็สตรีมเมอร์และเปิดไลฟ์สตรีมทำอาหารดูล่ะเราสามารถรับรู้ถึงรสชาติของอาหารผ่านการกินแบบเสมือนจริงได้นะ” เอลฟ์ที่ชอบดูไลฟ์สตรีมช่องต่างๆ ผ่านทางเครือข่ายดวงดาวกล่าวเสนอแนะ
วิลล์มีสีหน้าที่สงสัยปนความสนใจ “จริงด้วย!ยังมีวิธีแบบนี้อยู่สินะ!” กล่าวพลางพยักหน้าตอบ
ลีน่าและทารินที่เห็นว่านี่เป็เวลาที่ค่ำมืดพวกเขาทั้งสองคนจึงขับรถมาส่งวิลล์ยังที่พัก
“ค่อยๆ ลองศึกษาทำความเข้าใจเกี่ยวกับสตรีมเมอร์และการไลฟ์สตรีมดูนะ” ลีน่ากล่าว
“ฉันสนับสนุนให้เธอเปิดไลฟ์สตรีมทำอาหารจริงๆ เผื่อพวกเอลฟ์จะได้กินอะไรใหม่ ๆ ไม่ต้องมาแย่งกันจนวุ่นวายแบบวันนี้อีก ฮ่า ฮ่า” ทารินกล่าวติดเล่นพร้อมกับชูมือขึ้นเพื่อเป็กำลังใจ
“เข้าใจแล้วล่ะ!ขอบคุณนะ!” วิลล์โบกมือลาแล้วเดินกลับเข้าไปในโรงแรม
628
![ลำปางหนาวมาก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580925244_39552430.webp)
