จอมยุทธออนไลน์

"สวัสดีครับคุณไมเคิิล" ชายที่สวมฃุดเครื่องแบบสีฟ้าทักทายไมเคิล เขามาพร้อมกับลูกน้องอีก5คน"สวัสดีครับ คุณมีเวล ไม่เจอกันนานน่ะครับ"ไมเคิลทักทายเอเวลอย่างเป็นมิตร"555นั้นสิครับ 3เดือนที่ปิดเทอมฤดูร้อนถือว่านานอยู่น่ะครับ"เอเวลยิ้มจากนั้นเขาหันไปทักทายคนอื่น "สวัสดีครับ คุณโคน่า คุณมิสะ คุณซอลลี "เอเวลยิ้มให้กับทุกคน "สวัสดีค่ะ คุณมีเวล"มิสะยิ้มรับ "สวัสดี!!"โคน่าพูดห้วนๆ อย่างตอบปัดไปที"สวัสดี"ซอลลีตอบด้วยเสียงที่เบารางกับยุ่ง"เอ่อออ"มีเวลตกใจเมื่อเห็นเฉินเฟิง เขาถึงกับติดสตั้นเมื่อเห็นชายคนนี้ "แค่กๆ"ไมเคิลไอเตือนสติเอเวลเอเวลที่ได้สติ เขาได้แต่เขินอายแล้วพูดว่า"มะไม่ทราบว่าคุณคือ?""เฉินเฟิง!"เฉินเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"อ่าคุณเฉินเฟิง คุณคงมาที่มหาลัยของเราครั้งแรกสิน่ะครับ ผมขอให้คุณมีความสุุขและสนุกกับมันน่ะครับ"มีเวลโค้งคำนับจากนั้นเขาถอยเรือของพวกเขาออกไป "แปลกแหะ ทำไหมเอเวลรีบไปจัง?"โคน่าแปลกใจกับปฏิกิริยาของเอเวล ทางด้านไมเคิล ตาของเขากระตุก เขาพอเข้าใจความคิดของเอเวลได้ เขาเหลือบมองเฉินเฟิงแล้วถอนหายใจ "ไปกันเถอะ เราจะต้องรีบพาเฉินเฟิงไปหาผู้อำนวยการก่อน!!"ไมเคิลสตาร์ทเรือแล้วขับเรือตรงเข้าสู่ประตูทางเข้า ประตูที่ทำจากเหล็กกล้าเปิดออกอย่างช้าๆ คลื่นน้ำกระแทกเรือของพวกเขาออกไปนิดหน่อย จากนั้นเรือก็ตรงเข้าสู่่ประตูทันที มันเป็นท่อขนาดใหญ่ที่มืดมาก พวกเขาขับเรือไปอย่างช้าๆ เเสงจากปลายทางเริ่มมีให้เห็น แสงเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเมื่อพวกเขาเข้าใกล้ วิ้ง!!! แสงแดดกระทบกับดวงตาของพวกเขาทำให้พวกเขาต้องหลับตาลง เนื่องจากดวงตาปรับตัวตามไม่ทัน เมื่อพวกเขาลืมตาขึ้น เห็นกับตัวอาคารน้อยใหญ่สไตล์ตะวันตก ผู้คนเดินขวักไขว่กันไปมา พวกเขาขับเรือไปเรื่อยๆ ผ่านอาคารต่างๆหมากหมาย จนมาถึงสุดทางของทางน้ำ มันเป็นอู่ขนาดใหญ่ที่มีคนงานกำลังวิ่งวุ่นกันไปมา ไมเคิลจอดเรือข้างทางพูดขึ้นว่า"พวกเธอพาเฉินเฟิงไปหาผู้อำนวยการก่อนเลย เดี่ยวฉันเอาเรือไปเก็วแล้วจะตามไป" "โอเคร ไว้เจอกันไมเคิล"มิสะโบกมือให้กับไมเคิล "บาย"ซอลลีพูดสั้นๆ"หึ!!!"โคน่าเหลือบมองไมเคิลจากนั้นก็สบัดหน้าแล้วเดินนำไปก่อน"เห้อออ ยายนี้ไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ เอาล่ะ เฉินเฟงนายไปก่อนเลย!! ไว้เจอกัน" ไมเคิลพยักหน้าให้กับเฉินเฟิงจากนั้นเขาจับเรือเข้าไปในอู่ ภายในอู่เมื่อเห็นเรือของไมเคิลผู้คนต่างหยุดงานแล้วโค้งคำนับให้เขาจากนั้นผู้คนต่างไปทำงานต่อ เฉินเฟิงมองไมเคิลแวบหนึ่งจากนั้นเขาหลับตาลง เริ่มแผร่จิตสำผัสของเจาออกไปทั่วทิศทาง ภาพผู้คนมากหน้าหลายตาปรากฏขึ้น เสียงหัวเราะ ร้องไห้ ปรากฏให้เห็นในทุกๆที่ "อิอิ อย่างเคยเลยน่ะโคน่า ไปกันเถอะเฉินเฟิง เราไปหาผู้อำนวยการก่อน"มิสะมองไปยังเฉินเฟิงที่กำลังหลัยตาราวกับเขากำลังนึกอะไรอยู่ มิสะใข้จังหวะนี้มีหน้าเฉินเฟิงอย่างชัดๆ ใบหน้าราวกับเทพพระบุตรของเขา สีหน้าเรียบเฉย ทำให้เขาดูสูงส่งอย่างบอกไม่ถูก "ไปกันเถอะ"เฉินเฟิงลืมตาแล้วเดินตามโคน่าไป "อ่่า!! รอฉันด้วย"มิสะได้สติแล้วรีบตามไป ซอลลีที่อยู่หลังสุด เธอเขาผ้าคลุมขึ้นมาปิดและเดินตามไปอย่างเงียบๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่8 เมืองกลางทะเล

นิยายแนะนำ

จอมยุทธออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่8 เมืองกลางทะเล

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้