หลังจากที่ทอม หรือทอมมี่ พาหญิงสาวไปหาหมอ แล้วก็พากลับมาส่งที่บ้านสวนของคุณยาย…ริก้า ชวนทอมให้นอนค้างที่บ้านสวน,,,ทั้งสองศรีพี่น้องนอนคุยกันแล้วก็ถามสารทุกข์สุกดิบกันตามปกติ…
"นี่ริก้า.....พี่ถามหน่อย ถ้าเป็แบบนี้ แล้วเธอจะเอายังไงต่อดีหล่ะ หากเื่ที่เธอได้ยินมามันเป็เื่จริง...” ชายหนุ่ม หัวใจหญิงโพล่งถามหญิงสาว ด้วยความเป็ห่วง อนาคต แล้วก็ความรู้สึกของน้องสาวที่รักของเขา เมื่อหล่อนรู้เื่ที่อาลัล มีเมีย มีลูกอยู่แล้ว…..
“ยังไม่รู้เลยค่ะ…ตอนนี้ริก้ายังคิดอะไรไม่ออก…ริก้าอยากพักสมอง...แล้วก็ไปให้ไกลที่สุดจากเื่ตรงนี้” ริก้า พูดจริงตามความรู้สึก...เพื่อที่เธอ จะได้ไม่ต้องรับรู้เื่ของเขาอีก….
“เอ่อ...แต่พี่ก็นึกสงสัย แล้วภาพพวกนั้นส่งมาหาแกได้ยังไงกัน ...เพราะปกติ เวลาแกเที่ยวต่างประเทศกับเขาตั้งนานสองนาน พวกพี่อยู่ไทยยังไม่รู้เลย..นี่ถ้าวันนั้นคุณอาลัล ไม่หึงแก ประกาศว่าแกมีเ้าของแล้ว พวกชั้นก็ไม่มีวันรู้หรอก...เขาหน่ะอิทธิพลจะตายไป...........” . มันเป็คำถามเดียวที่ริก้า ยังนึกไม่ถึง แล้วก็ยังไม่นึกสงสัย...เพราะหล่อนมัวแต่ปวดร้าวหัวใจอยู่ในตอนนี้....
“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ..แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เขาอยู่ด้วยกันจริง แล้วก็คงมีลูกด้วยกันจริง แล้วก็คงรักกันจริงอีกมั๊งคะ” ริก้า พูดไปก็ปาดน้ำตาไป....
"โอ๋ๆ ๆ ริก้าน้องพี่ ไม่ร้องสิแก แกต้องเข้มแข็ง เรายังไม่ได้ฟังความจริงจากปากคุณอาลัลเลย."....ทอมพูดปลอบใจน้องสาว
“แต่ริก้ายังไม่พร้อมที่จะฟังตอนนี้ค่ะ ริก้ารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดใจตายเสียให้ได้ ...อยู่ๆ มันก็เกิดขึ้น..ซึ่งเร็วมากเลย...” เสียงของหญิงสาวที่เปล่งออกมานั้น มันทำให้ทอม ไม่อยากที่จะเสวนาต่อ... โดยชายหนุ่มทำได้แต่เพียง ตะกองหญิงสาวเข้ามากอดปลอบใจ..
“เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้พี่กับแมนจะบินไปพักผ่อนที่นิวยอร์ก แกเก็บกระเป๋าแล้วไปพร้อมพี่เลย...สักสองอาทิตย์ แกสั่งแคลเซิ้ลงานได้เลย..” ....ชายหนุ่มออกปากชวนหญิงสาว เพื่อที่หล่อนจะได้ไม่อยู่คนเดียวแล้วก็จมอยู่กับเื่บ้าๆ นี้.....
ริก้านอนมองนาฬิกา หัวเตียง บ่งบอก เวลา เกือบตีสองแล้ว...หญิงสาวยังนอนไม่หลับ...พอข่มตาลงก็มีแต่ภาพนั้น ภาพครอบครัวสุขสันต์ ภาพที่เบอร์นิรนามส่งมายังมือถือของหล่อน...รอยยิ้มที่แสนจะมีความสุข ของทุกคน มันทำให้หล่อนรู้สึกว่า เหมือนก้อนเนื้อส่วนนี้ มันถูกแทงด้วยมีดปลายแหลม หล่อนคิดไปพลางเอื้มมือเรียวกุมหน้าอกข้างซ้ายของหล่อนไป ไม่นานนักมันหมือนมีก้อน อะไรมันดันขึ้นมาจากลำคอ...ดันขึ้นเลื่อยๆ จนน้ำใสๆ มันค่อยๆ ไหลออกมาอาบแก้มนวลนั้น...ริก้าไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน..ว่าน้ำตาที่มันไหลๆ ออกมาเนี้ย..มันไม่รู้จักหมดรึไง...ไหลออกมาอยู่ได้......
ทางด้านอาลัล ตอนนี้หัวใจเขาแทบลุกเป็ไฟ เมื่อรูปที่เห็นเป็รูปนางร้ายหวานใจของเขาถูกอุ้มขึ้นรถ...ในรูปไม่รู้ไอ้หน้าไหนเหมือนกันเห็นไม่ชัด...ดูเหมือนจะออเซาะกันเหลือเกิน...นี่แค่เขาไม่ได้ติดต่อเธอแค่อาทิตย์กว่าๆ เธอเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ ก็มือถือเ้ากรรมของเขานะซิ ทีแรกคิดว่าแบตเตอร์รี่หมด..สุดท้ายแม่งพัง....อีกอย่างมือถือของเขาระบบสัญญาน มันจะถูกตัด.เพื่อความปลอดภัย..ถ้าเข้ามาในอาณาเขตของแกรนด์เดร์สัน...ไม่เป็แม้แต่ของเขา
ส่วนเควิ่นก็ไม่มีเบอร์ของเธอด้วย...ให้มันได้อย่างนี้ซิ.....ไอ้ลูกน้องที่เขาให้คอยดูแลหล่อนมันก็หายหัวไปไหนไม่รู้...ั้แ่ที่ส่งข่าวมายังเควิ่นว่าหล่อนตะเพิดพวกมันกลับ..มันก็เลยไม่กล้าเสนอหน้าให้เห็น....ยังมีหน้ามาบอกอีกว่าริก้าสั่งห้าม....ถ้ามันขัดใจเธอ เธอจะฟ้องเขา....นี่พวกมันกินหญ้าแทนกินข้าวแน่ๆ กลับไปแม่งจะไล่ให้ไปทำนา...!!! ชิ๊ตต...chit!!!! .
นี่ถ้า ยูริ ทาคาดะ ไม่เอารูปหล่อนมาให้เขาดู เขาก็ยังไม่รู้ว่าเมียเขากำลังมีชู้ หึ...เขาแค่มาทำธุระสำคัญให้ยูริ สาวลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น เราเจอกันสมัยเรียนไฮสคูล เขาเคยชอบหล่อน เหมือนจะเคยรักกัน และเป็รักแรกของเขาสมัยวัยรุ่น แต่เ้าหล่อนก็แอบไปลักลอบคบกับลูกพี่ลูกน้อง (ลูกของลุงพี่ชายของแด๊ด) ซึ่งหล่อนก็ถือว่าเป็สะใภ้ ** “แกรนด์เดร์สัน” **เช่นกัน ทั้งสองคนแอบมีลูกด้วยกัน แต่พี่ชายของเขานี้ซิ กลับไม่รับผิดชอบ ทิ้งกว้างเธอกับลูก จนวันหนึ่งที่หล่อนคลอด “เคียวเงะ” หล่อนจึงมาขอร้อง เขาให้มารับบทเป็พ่อแทน.....
แล้วนี่เขาก็เพิ่งเคลียร์ทุกอย่างให้มันจบ...เขาพาหล่อนเข้ามาในตระกูลเขา...แล้วให้มีเจอกับพี่ชายเขา..ทั้งสองคงคุยกันเองแหละ...แต่เื่ของเขานี่สิ...เกิดอะไรขึ้นกับริก้า...พรุ่งนี้เขาต้องบินด่วน เพื่อไปคุยกันให้รู้เื่...ว่ารูปที่เขาเห็นมันเป็จริงหรือไม่..โว้ยย!!!! เขาจะบ้าตาย...
.ซึ่งรูปที่ยูริ ให้เขาดู เขาถามว่าหล่อนเอามาจากไหน...ยูริ ตอบเพียงว่า..เพื่อนในไทยส่งมาให้...เขาเห็นว่าเป็ดารา...หล่อนไม่รู้อะไรมาก...นี่เขาสั่งให้เควิ่นส่งลูกน้องไปดู...ป่านนี้แล้วไม่เห็นได้เื่อะไรเลย....แม่งห่วยแตกมาก....คอยดูพ่อจะสั่งโละยกชุด...เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ
ภายในห้องทำงานที่คฤหาสน์ แกรนด์เดร์สัน ที่อเมริกา....ทั้งห้องเต็มไปด้วยข้าวของ เอกสาร ทุกอย่างกระจุยกระจายเต็มไปหมด บนเก้าอี้โต๊ะทำงานนั้น มีชายหนุ่มหน้าตาดี แต่ตอนนี้บอกบุญไม่รับนั่งกุมมือที่ชุ่มเหงื่ออยู่....แววตาเคืองขุ่นทั้งสองข้างมองมายังประตูห้องอย่างไร้โฟกัส....เควิ่นเข้ามานานแล้ว และก็เรียกเขานานแล้วว่ามาดามมาหา....แต่จิตใจเ้านายเขาตอนนี้...ไม่รับรู้อะไรเลย...
“ว้ายยย...ตายแล้ว อาลัลลูกรัก,,,,เกิดอะไรขึ้นเนี๊ยลูก” เสียงสูงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้น ตามความใกับสภาพของลูกชายตอนนี้...เหมือนลูกชายเขายืนต้ายพายุลูกโตที่มันเพิ่งพัดผ่านไป...ข้าวของในห้องถึงกระจัดกระจายอย่างนี้....
“เกิดอะไรขึ้นเควิ่น” เมื่อไม่ได้รับคำตอบมาดามจึงเปลี่ยนมาหาคำตอบจากเพื่อนของลูกชายแทน..... “.เอ่อ....เอ่อ,,,,” ยังไม่ทันที่เควิ่น จะตอบมาดามเสียงผู้ชายเ้าอารมณ์ก็โพล่งตอบออกมาแทน
“ว่าที่สะใภ้ของมาดามซิครับเป็ต้นเหตุ” อาลัล ตอบมาดามของเขาไปได้แค่นั้น...มาดามก็พยักหน้าแล้วก็รีบดึง เควิ่นออกไป...ถามไถ่กันสองคน...ก็ลูกชายของเขาตอนนี้คงพูดหรือบอกอะไรให้เขารู้ไม่ได้มากเท่าไหร่หรอก..ขนาดควบคุมอารมณ์ตอบหล่อนยังไม่มีสติเลย....เฮ้อออ...บทจะเ้าอารมณ์หรือเอาแต่ใจ...ใครก็อย่าไปขวางเขาเลยลูกคนนี้....มาดามรู้นิสัยลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาดี,,,,
ณ ประเทศไทย
ปิ๊บๆ ๆ!!! เสียงแตรรถยนต์ ดังขึ้นถี่จากหน้าบ้านสวน ของคุณยายริก้า ใครมาหล่ะแม่อุ่นไปดูหน่อยซิ....คุณยายนึกสงสัย ยายริก้าก็ไม่อยู่ แล้วใครมีธุระอะไรอีกหละ....คุณยายนึกในใจ
สวัสดีครับคุณยาย...ยังไม่ทันที่คุณยายจะวางมือจากขนมหวานตรงหน้า เสียงทุ้มของชายหนุ่มผู้ที่เข้าออกบ้านเธออยู่เป็ประจำ..จะเป็ใครไปไม่ได้ ก็คนที่กล้าเข้ามาขอคบกับหลานสาวแสนรักแสนหวง อาลัล แกรนด์เดร์สัน.....คุณยายหันกลับไปยิ้มอบอุ่นพร้อมกับยกมือกระพุมรับไหว้ชายหนุ่มตรงหน้า....
“เอ่อ...มีอะไรหรือจ๊ะหลานชายฝรั่ง...” คุณยายถามด้วยความสงสัยและเรียกสรรพนามชายหนุ่มตามที่หล่อนชินปาก...
“เอ่อ...ผมมาหาริก้านะครับ...ริก้าอยู่รึเปล่าครับ...” อาลัล รีบถามคุณยายอย่าง้าคำตอบโดยเร็ว
“เอ้า.....ยายริก้าไม่ได้บอกพ่อหลานชายฝรั่ง รึยังไงว่าหล่อนไปเที่ยวต่างประเทศกับเพื่อน” คุณยายตอบตามตรง แบบว่าไม่รู้เื่อะไรมาก่อน
“อ๋อ...บังเอิญผมเพิ่งกลับมาจากบ้านของมาดามที่ต่างประเทศนะครับ” เขาแสร้งทำเป็ไม่รู้เื่อะไร....เพื่อไม่ให้คุณยายผิดสังเกตุ เื่ของเขากับริก้า
หึ...ริก้าเธอจะมากไปแล้วนะ...แอบไปเที่ยวนิวยอร์ก..ไม่มีบอกเขาสักคำ...โทรศัพท์ก็ไม่รับสายเขาอีก...นี่ถ้าเขาไม่ขออนุญาตคุณยาย เข้าห้องเธอเพื่อจะได้หาสิ่งของหรือเอกสาร เผื่อจะรู้ว่าเ้าหล่อนไปประเทศอะไร มันเร็วกว่าเขาจะขอเช็คเที่ยวบินเป็ไหนๆ
และอีกอย่างเขาจะไม่รู้เลยว่าหล่อนถอดหัวใจของเขาเอาไว้ที่นี่......อาลัลนึกในใจแล้วก้มลงมองสร้อยเพชรที่เขาให้หล่อนสวมไว้แทนหัวใจเขา...สั่งให้ติดตัวตลอดเวลา...แต่นี่...หล่อนถอดมันไว้....เขาต้องพูดกับเ้าหล่อนให้รู้เื่.........
อาลัล...แทบอยากจะไปนั่งเป็กัปตันเสียเอง...นี่เขานั่งเครื่องบินส่วนตัวมาพักหนึ่งแล้ว...ยังไม่ถึงที่หมายเลย...ป่านนี้เธอกับมันทำอะไรกันอยู่นะ..นี่ถ้ารู้มาก่อนว่าหล่อนอยู่นิวยอร์ก..เขาไม่ต้องบินถ่อกลับไทยไปก่อนหรอก...แต่เขาได้ขอให้เพื่อนเขาที่อยู่ที่นู้นตามหาตัวเธอแล้ว...อีกไม่นานเราได้เจอกันแน่...ริก้า.อาลัล สบทเสียงทุ้มเข้มบอกกับตัวเอง .....แววตาเหมือนมีเปลวไฟ.....>>>>>>>
2K
