*เมื่อกาลต้องเผชิญกับเควสใหม่ที่ท้าทายที่สุด... “ออกกำลังกายตอนเช้า”**
ในขณะที่กาลเพิ่งจัดการงานต่าง ๆ เสร็จและกำลังคิดจะพักผ่อน ระบบ ก็ดันปล่อยเควสใหม่เข้ามา!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง:
“ เควสใหม่! **ตื่นเช้าและออกกำลังกาย** - เวลาเริ่ม: 6.00 น.”
กาลที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับถอนหายใจยาว…
กาลที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับถอนหายใจยาว…
“ไม่ไหวแล้วนะ! จะให้ทำอะไรนักหนาเนี่ย!”
ระบบกลับตอบกลับด้วยเสียงเรียบ ๆ:
“เควสนี้จำเป็ต้องทำเพื่อปลดล็อคโบนัสพิเศษ... และสุขภาพที่ดี ”
แต่เพื่อเพิ่มความกวนของระบบ มันดันใส่คำเตือนพิเศษไว้ด้วย:
“หากไม่ทำเควสนี้ภายใน 3 วัน อาจพบผลข้างเคียง เช่น ความี้เีสะสมและพลังงานต่ำ!”
กาลพยายามโต้เถียง:
“ก็เควสเมื่อวานยังไม่เสร็จเลย จะให้มาออกกำลังกายตอนเช้าอีกเหรอ!”
ระบบตอบกลับด้วยความราบเรียบ (แต่เหมือนจะแอบยิ้มเยาะ):
“กาลทำได้! **คิดบวกเข้าไว้**! ฉันจะส่งเพลงปลุกพลังงานให้ทุกเช้าเองนะ!”
**เช้าวันแรก**
เสียงเพลงอันสดใสดังขึ้นจากโทรศัพท์ของกาลในเวลา 5.45 น. พร้อมกับข้อความกำลังใจว่า:
“วันนี้เป็วันเริ่มต้นใหม่ของคุณ ออกไปเผชิญโลกด้วยความสดใส! ”
กาลนั่งงัวเงียพร้อมพูดกับตัวเองว่า:
“ฉันจะต้องผ่านเควสนี้ให้ได้! และจะไม่ให้ระบบมันหัวเราะเยาะฉันแน่!”
พอออกไปวิ่งรอบสวนสาธารณะ กาลเริ่มรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับคิดว่า…
“เออ มันก็ไม่แย่แฮะ…”
แต่ระหว่างนั้น ระบบดันแจ้งเตือนอีกครั้ง:
“ เควสเสริม: ลองทำท่าโยคะห่านฟ้า! (ระดับยาก) เวลาที่เหลือ: 2 ชั่วโมง”
กาลถึงกับะโเสียงดัง:
“ปั่นกันเกินไปแล้ว!!!”
**เช้าวันแรก – การฝึกโยคะห่านฟ้า**
กาลหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ส่งข้อความแจ้งเตือนมาอีกครั้ง เขาถอนหายใจยาวและบ่นออกมา “ไม่ไหวแล้วนะ... มันต้องเป็แบบนี้จริงๆ เหรอ?"
หลังจากที่กาลพยายามฝึกออกกำลังกายตามเควสเช้าแล้ว ความรู้สึกของเขาก็เริ่มดีขึ้น แต่เขาก็ยังต้องเผชิญกับภารกิจอีกหลายขั้นตอนของระบบที่ไม่หยุดยั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง
**เควส ฝึกเ้าแมวเหมียว 5 อย่างเหลือเวลาอีก 12 ชั่วโมง**
กาลถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง “อีกแล้วเหรอ?! ทำไมวันนี้มันมีแต่เควสฟุ่มเฟือยแบบนี้! ระบบอ่ะทำไมไม่หยุดบ้าง!”
แต่ระบบไม่ได้สนใจคำบ่นของเขาเลย ระบบตอบกลับด้วยเสียงที่เหมือนจะยิ้มเยาะ
“ฝึกเ้าแมวเหมียว 5 อย่างเพื่อลุ้นรางวัลพิเศษ! **ไม่ทำก็ไม่สามารถลุ้นโบนัสพิเศษ** ได้”
กาลสะบัดหัวไปมาคิดว่าทำไมเขาถึงต้องเจออะไรแบบนี้ “ทำไปเถอะ... จะได้ปิดเควสให้เสร็จ”
เ้าแมวเหมียวของกาล หรือที่ชื่อว่า "ไปหน่อย" ยังคงนอนอยู่บนโซฟาเหมือนเคย มันจ้องมองกาลอย่างไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเ้าของมันถึงต้องทำสิ่งที่แปลกประหลาดในทุกเช้า
**ท่าแรก: “วิ่งตามปลายไม้”**
กาลหยิบไม้ขึ้นมาและเริ่มส่ายไปมาข้างหน้าเ้าแมวเหมียว “ไปหน่อย! มาแล้ว!” เขาเริ่มขยับไม้เหมือนจะล่อให้ไปหน่อยวิ่งตาม แต่เ้าแมวเหมียวกลับนอนนิ่งๆ ไม่ยอมขยับตัวไปไหน
“ไปหน่อย! ทำไมวันนี้คุณี้เีแบบนี้!” กาลพูดออกมา ก่อนที่ไปหน่อยจะลุกขึ้นมาแค่เล็กน้อย และตบไม้ของกาลอย่างช้าๆ แล้วก็นอนต่อ
กาลถอนหายใจ “เป็แมวที่แปลกจริงๆ”
**ท่าที่สอง: “ท่ายืดแมว”**
“โอเค... ต่อไปท่ายืดแมว!” กาลสั่งเสียงเครียดและยกขาของเขาขึ้นไปเหมือนกับจะทำท่ายืดตัว แต่เ้าแมวเหมียวกลับทำเหมือนรู้ทันและขยับตัวตาม
“เอ้า! ท่ายืดจริงๆ เลยนะ ไม่ใช่ี้เีอย่างนั้น!” กาลสั่ง แต่น่าแปลกที่ไปหน่อยยืดขาตรงๆ แล้วฟุบลงไปนอนเหมือนเดิม
“ไปหน่อย... คุณจะทำให้ฉันเครียดจนหมดแรง!” กาลพูด
**ท่าที่สาม: “ะโขึ้นไปบนที่สูง”**
ตอนนี้กาลคิดว่าไปหน่อยคงไม่ยอมทำอะไรตามคำสั่งแล้ว แต่เขาก็ลองให้มันะโขึ้นไปบนโต๊ะพิเศษที่ตั้งอยู่
“ไปหน่อย! ะโขึ้นไปบนโต๊ะ!” กาลสั่งด้วยความตั้งใจ
ไปหน่อยจ้องมองโต๊ะเหมือนจะพิจารณาก่อนที่จะะโขึ้นไปอย่างช้าๆ แล้วมานั่งอยู่บนโต๊ะนิ่งๆ
“เฮ้! ดีแล้ว!” กาลพูดพลางยิ้ม แต่ไปหน่อยกลับเดินลงมาอย่างไม่ใส่ใจแล้วนั่งท่ามกลางกล่องกระดาษ
**ท่าที่สี่: “รอบเดินเก็บของ”**
“โอเค! เรามาเริ่มรอบเดินเก็บของกันเถอะ!” กาลสั่งอย่างเด็ดขาด
กาลเริ่มวางของเล่นของไปหน่อยไว้ทั่วห้องและสั่งให้มันเดินไปรับของต่างๆ มา ซึ่งไปหน่อยก็เริ่มเดินไปเก็บทีละชิ้น แต่... เหมือนมันจะต้องนั่งแช่ทุกที่ที่มันเดินไป
“ไปหน่อย! นั่นไม่ได้หมายความว่าหยุดนั่งกลางทาง!” กาลเริ่มหงุดหงิด แต่ก็พยายามให้มันเก็บของให้ครบ
**ท่าสุดท้าย: “ท่าสวิงแมว”**
ท่าสุดท้ายที่กาล้าให้ไปหน่อยทำคือการสวิงตัวเหมือนแมวห้อยตัวลงมาแบบท่ามือจับของเล่น แต่ดูเหมือนว่ามันจะรู้ว่าเ้าไปหน่อยไม่สามารถทำท่านี้ได้
“ไปหน่อย! ท่านี้แหละ!” กาลพูดอย่างกระตือรือร้น แต่ไปหน่อยกลับนั่งมองดูเขาอย่างไร้การตอบสนอง
“เอาล่ะ... สรุปว่าไปหน่อยเป็แมวที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งจริงๆ” กาลพูดไปพร้อมกับยิ้มให้กับแมวของตัวเอง
สุดท้ายกาลก็ได้ทำภารกิจฝึกเ้าแมวเหมียว 5 อย่างจบลงไปพร้อมความหงุดหงิดบ้างและความรู้สึกที่ค่อยๆ สะสมความพยายามในการฝึกมากขึ้น "อย่างน้อยก็เสร็จแล้ว... แต่ไปหน่อยก็คือ... แบบนี้จริงๆ"
หลังจากเสร็จจากการฝึกเ้าแมวเหมียว กาลก็กลับมานั่งบนโซฟาและเปิดหนังสือเรียนที่เตรียมไว้สำหรับการเปิดเทอมของโรงเรียนซูชิอินในอีกไม่กี่วันข้างหน้า การติวหนังสือเป็เื่ที่เขาคุ้นเคยและทำได้ดีพอสมควร แต่วันนี้มันรู้สึกหนักหน่วงกว่าปกติ
"เหลือเวลาอีกแค่ 5 วัน... เวลามันผ่านไปเร็วจริงๆ" กาลบ่นกับตัวเองขณะพลิกหน้าหนังสืออย่างเหนื่อยหน่าย เขากำลังพยายามจะติวหนังสือให้เข้าใจลึกซึ้งเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเปิดเทอมที่กำลังจะมาถึง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล
“แค่ห้าวัน… แต่จะต้องเจอตัวละครหลักที่โรงเรียนซูชิอิน! ฉันต้องทำตัวยังไงดี?” กาลพูดเบาๆ ขณะที่เขานั่งคิดถึงการที่ต้องเข้าไปเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ ที่เต็มไปด้วยลูกหลานของเศรษฐีและคนที่มีฐานะ เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนแปลกหน้าในโลกนี้
แต่ที่ทำให้เขาหนักใจก็คือการที่เขาจะต้องพบกับตัวละครหลักของเื่—คนที่อาจจะกลายเป็เพื่อน หรืออาจจะเป็คู่แข่งที่ท้าทายการพัฒนาในโรงเรียนซูชิอิน ใน่เวลานี้ เขาก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าเขาควรทำตัวอย่างไรดี
“ทำยังไงดีนะ... ถ้าฉันต้องไปเจอใครสักคนที่อาจจะเป็ตัวละครหลักในอนาคต? เขาคนนั้นคงจะเก่งมากแน่ๆ…” กาลบ่นกับตัวเองในใจ พร้อมกับยิ้มขมๆ เขายังคงวาดฝันว่าการเข้าเรียนในโรงเรียนซูชิอินจะเหมือนกับการเข้าเรียนในโลกอนิเมะ—ที่เขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แต่ความกังวลก็ไม่หายไป
“ก็ได้… ฉันจะทำให้มันเป็วันที่ดีที่สุด! เจอตัวละครหลักยังไงก็ต้องทำให้ดีที่สุด! ฉันจะไม่ยอมให้ระบบมันหัวเราะเยาะฉันแน่!” กาลพยายามบอกกับตัวเองให้มีกำลังใจขึ้น
เขาตั้งใจติวหนังสือให้เสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง นึกถึงแผนการที่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันเปิดเทอม
“ต้องเตรียมตัวให้ดีๆ ให้เหมือนตัวละครในโลกอนิเมะจริงๆ!” กาลคิดในใจ ขณะที่เขาหลับตาและฝันถึงการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโรงเรียนซูชิอิน
7K
