“บึ้ม!!!”
เสียงะเิดังกึกก้องทั่วบริเวณ กลิ่นไหม้คลุ้ง เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ลูเซียน่ายืนอยู่บนกำแพง เธอมองภาพเบื้องล่าง “ชิ เบาไปหน่อย…”
เธอมองไปที่คริมสันเดรกที่ร่วงลงไปอยู่นอกกำแพง “มันแทบไม่เจ็บไม่คันเลยซักนิด”
“ฉันต้องรีบจัดการกับมันก่อนที่มันจะพังกำแพง” เธอสบถกำหมัดแน่น ลูเซียน่าค่อยๆ ร่วงลงมาจากท้องฟ้า ใบหน้าของเธอเรียบเฉย
“เอเม็ธ!!! จัดกลุ่ม!” เธอะโเรียกผู้ช่วยของเธอ "รีบหน่อย!!!”
“ครับ หัวหน้า!” เอเม็ธพยักหน้า เขารีบวิ่งไปที่กลุ่มของนักรบ
"ทุกคน!!! ตั้งใจฟัง!!!" เสียงะโดังขึ้น "หัวหน้าลูเซียสั่งให้พวกนายทุกคน รีบมารวมตัวกันที่นี่ เร็ว!!!"
“ใครที่พลังเส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 2 และ 3 ทุกคน ออกมาหน้าแถว”
ลูเซียน่ารีบแบ่งกลุ่มต่อสู้ “ฉัน เอเม็ธ โซเฟีย จิน ฮง แล้วก็โนวาน”
เธอเลือกคนที่แข็งแกร่งที่สุด
“นักรบขั้นที่ 3 เอา 5 คน”
“และนักรบ ขั้นที่ 2 อีก 20 คน” เธอชี้เลือกไปที่ทหารกลุ่มหนึ่ง
“รวมทั้งหมด 31 คน!”
ลูเซียน่ายืนหันหลังมองกลุ่มสมาชิกที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ
“พวกเราจะไปจัดการมัน! คริมสันเดรก”
“ส่วนคนที่เหลือ!” ลูเซียน่า มองไปที่นักรบคนอื่นๆ บนกำแพง
"คอยกันพวกสัตว์ร้ายตัวอื่น ไม่ให้มายุ่งกับพวกเรา"
“เข้าใจนะ!!!”
“ครับ!!!” เสียงขานรับดังขึ้น
"ไปกันเถอะ!" ลูเซียน่าออกคำสั่ง
กลุ่มของลูเซีย พุ่งเข้าใส่คริมสันเดรก พร้อมกับนักรบอีก 25 คน
"ทุกคน! ระวังตัวด้วย!!"
พวกเขาะโลงจากกำแพงสูงเกือบ 100 เมตร โดยใช้อุปกรณ์ของพวกนักวิจัยมารองรับพวกเขาที่พื้น
"อึก!" โนวากระแทกกับอุปกรณ์รองรับ เขารีบลุกขึ้นมองไปที่ลูเซียน่า ที่กำลังวิ่งนำหน้าพวกเขาไป ‘เธอต่างจากตอนที่เจอกันตอนนั้นมาก…!’
‘ผมสีเงินยาวสะบัด ชุดรัดรูปสีดำ เน้นให้เห็นสัดส่วน…แต่แววตามุ่งมั่น ไร้ความกลัว”
ลูเซียน่าเป็คนแรกที่เข้าปะทะกับคริมสันเดรก เธอะโหลบกรงเล็บของคริมสันเดรกที่มันฟาดลงมา "พรึ่บ!" เฉียดตัวเธอไปเพียงนิดเดียว
"บึ้ม!!!" ฝุ่นควันกระจาย
"เร็ว... แข็งแกร่ง" เธอพึมพำ ลูเซียน่าพยายามจะใช้จังหวะนี้ััร่างกายของคริมสันเดรก
เธอมองคริมสันเดรกที่ยืนคำรามอยู่เบื้องหน้า ‘ใหญ่มาก…น่าเกรงขาม…' ลูเซียน่ากลืนน้ำลาย
"แย่แล้ว…" พลังงานร้อนระอุ แผ่ออกมาจากร่างกายของมัน
‘อันตราย!’
ลูเซียน่ารีบะโถอยหลังก่อนที่กรงเล็บของคริมสันเดรกจะฟาดลงมา
เธอะโถอยหลังหมุนตัวกลางอากาศ มือขวายกขึ้น
‘ต้องรีบ ฉันมีเวลาไม่มาก…’
ลูเซียน่าใช้ผลึกประกายแสงที่ติดอยู่บนถุงมือขยายพลังงาน แสงสีส้มเจิดจ้าเปล่งประกายออกมาจากกำปั้น “บึ้ม!!!”
ลูเซียน่าชกใส่คริมสันเดรกอย่างรุนแรง
“กรรรรรรร!!!” คริมสันเดรกคำราม
“มันเจ็บ…” ลูเซียน่าคิด “แต่ว่าไม่ะเืเลย” เธอมองกำปั้นของตัวเองที่สั่นอยู่
‘ถ้าเกิดััมันตรง ๆ มือฉันน่าจะละลายก่อน’
ลูเซียสูดลมหายใจลึกพยายามสงบสติอารมณ์ ‘ต้องวิเคราะห์ข้อมูลก่อน’
“วิเคราะห์เร่งด่วน…” เธอเพ่งสมาธิไปที่คริมสันเดรก
‘พลังของฉันยังไม่พอ’
‘ฉันต้องััร่างกายมันมากกว่านี้’
ลูเซียมองคริมสันเดรกที่กำลังยืนคำรามอยู่เบื้องหน้า “แต่มันเร็วเกินไป”
‘ต้องมี… คนถ่วงเวลาให้ฉัน…’ ลูเซียมองนักรบคนอื่นๆ ที่กำลังวิ่งเข้ามา
ข้อมูลไหลเข้ามาในสมอง “ข้อมูลจาก ‘ััเรืองรอง’ ก่อนหน้า…”
จุดแข็ง…
พละกำลัง ความเร็ว ความทนทาน…
‘พวกมันสูงมาก…’
ลมหายใจพิษ… ‘อันตราย…’
“เกล็ดของมันสะท้อนพลังอารมณ์ได้…”
จุดอ่อน ‘ยัง… ไม่รู้’
‘ฉันต้องััร่างกายของมันมากกว่านี้’
“ทุกคน!”
“โจมตี!!! อย่าหยุด!” ลูเซียน่าะโ “เปิดโอกาสให้ฉัน! ฉันจะหาจุดอ่อน… ของมัน!”
คริมสันเดรกเริ่มตั้งหลักได้ มันคำราม ‘เ้า…พวกสารเลว!’
“กรรรรรรรรร!!!”
เปลวไฟสีดำลุกโชนรอบตัว “ระวัง! ทุกคน!”
“โซเฟีย! โล่!” เอเม็ธะโ
“เข้าใจแล้ว!” โซเฟียตอบ
เอเม็ธวิ่งเข้าไปหาคริมสันเดรก พร้อมกับจินและฮง
‘ฉันต้อง…’ ลูเซียน่ากัดฟัน ‘ใช้โอกาสนี้’
“พวกเขากำลังรุมโจมตีคริมสันเดรก” ลูเซียน่ามองพวกเขาที่กำลังดึงความสนใจ
โนวายืนอยู่ไม่ไกล เขาควบแน่นพลังงานแสงสีส้มไว้ที่มือขวา
“ทุกคนระวังด้วย…” เขาพึมพำ
ลูเซียน่ากำหมัดแน่น
“ต้องทำอะไรซักอย่าง…ฉันต้องรู้จุดอ่อนของมัน” ลูเซียน่าสูดลมหายใจลึก เธอหลับตาลง
‘เอาล่ะใจเย็นๆ ลูเซีย คิด… วางแผน…’
“พลังขั้นที่ 4 รัศมีกระตุ้น” เธอพึมพำ แสงสว่างสีส้มเจิดจ้าแผ่ขยายออกมาจากร่างกายของเธอ คลื่นพลังสีส้มแผ่ไปยังทุกคนราวกับดวงอาทิตย์
เอเม็ธที่กำลังถือขวานั์ยืนเผชิญหน้ากับคริมสันเดรกยิ้มออกมา “พลังเพิ่มขึ้น…ร่างกายเบาขึ้น…”
ฮงที่ยืนอยู่ข้างๆ เอเม็ธเหวี่ยงหอกเหล็กในมือเล่น “เร็วกว่าเดิม…” เขาพึมพำ
โซเฟียที่ยืนอยู่หลังเอเม็ธเล็กน้อยกำดาบแน่น “พลังของเธอมันสุดยอด…”
ทุกคนรับรู้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้น
“50 เปอร์เซ็นต์…” ลูเซียน่าคำนวณอย่างรวดเร็ว ‘พลังของพวกเขาเพิ่มขึ้น 50 เปอร์เซ็นต์’
‘น่าจะเพียงพอสำหรับตอนนี้…’
เธอคำนวณพลังของคริมสันเดรกที่ตอนนี้มันกำลังสะบัดหัวและเงยหน้ามองมาที่เธอ
‘พลังของมันเส้นทางโลหิตอัคคี ขั้นที่ 5 ระดับ 1 ดาว’
‘รุนแรง… อันตราย…’
“ทุกคน!” ลูเซียน่าะโ
“โจมตี!!! อย่าหยุด!!!”
“เบี่ยงเบนความสนใจของมัน!”
“ฉันจะวิเคราะห์มัน ต้องหาจุดอ่อนของมันให้เจอ!”
“เร็วเข้า!!!”
นักรบทั้ง 25 คนพุ่งเข้าใส่คริมสันเดรก พวกเขาเหวี่ยงดาบ แทงหอก และฟาดขวาน
“ฉัวะ!”
“ฉึก!”
“ครืด!”
พลังเส้นทางพันธสัญญา หลากหลายระดับเปล่งประกายออกมา แสงสีเขียวอ่อนสว่างวาบ ดาบ หอก ขวาน ส่องประกาย คริมสันเดรกสะบัดหัวไปมา มันหลบการโจมตีของนักรบ
“อ๊ากกก!!!” มันใช้กรงเล็บขนาดใหญ่ฟาดนักรบ 3 คนกระเด็น
“ครืดด!”
“โครม!”
นักรบ 3 คนกระเด็นไปชนต้นไม้ กระดูกหัก เสียงดัง “กร๊อบ” พวกเขาหมดสติไป
“กรรรรร!!!” คริมสันเดรกคำราม
มันอ้าปาก
“ทุกคนระวัง! มันจะพ่นลมหายใจ!”
“โซเฟีย! โล่!” เอเม็ธะโ
“เข้าใจแล้ว!”
โซเฟียรีบสร้างโล่แห่งเมตตา ขนาดใหญ่ป้องกันกลุ่มนักรบเอาไว้
“เปรี้ยง!” พลังงานสีเขียวอ่อนปะทะกับเปลวไฟสีดำ เกิดะเิขนาดเล็ก
“อ๊าาาาา!!!” เสียงร้องดังขึ้น มีบางคนอยู่นอกวงของโล่แห่งเมตตาของโซเฟีย
“บัดซบ! เกราะของมันแข็งเกินไป!” จินสบถ เขามองคมดาบของตนเองบิ่นไปเล็กน้อย หลังจากพยายามเข้าไปโจมตีคริมสันเดรก
“ต้องโจมตีจุดอ่อน” จินพูดพลางมองร่างกายของคริมสันเดรก ส่วนโนวาก็วิ่งหลบเปลวไฟสีดำที่คริมสันเดรกพ่นออกมา
ระหว่างที่คนอื่นกำลังล่อคริมสันเดรก ลูเซียน่าก็แอบะโขึ้นไปบนหลังของมันได้สำเร็จ
“คราวนี้…” เธอตั้งใจจะััอีกครั้ง “ฉันต้องรู้จุดอ่อนของมัน!”
“ััเรืองรอง” เธอกระซิบ ลูเซียน่ายกมือขึ้น มือข้างขวาของเธอเริ่มส่องประกายแสงสีส้ม
“หลบ!!!” เอเม็ธะโ “มันมาแล้ว!!”
“กรรรรรรร!!!” คริมสันเดรกกำลังพุ่งตัวไปหาโนวา
“โนวาน!!!” เอเม็ธรีบวิ่งเข้าไปช่วยโนวา
“หลบเร็ว!” เขาคว้าหางของคริมสันเดรกและดึงมันเอาไว้
“กรรรรร!!!” คริมสันเดรกคำราม
‘บังอาจ!!!’ มันพยายามสะบัดหาง
‘เ้าพวก…ตัวเล็ก…’ มันคิด ‘ทำอะไรข้า…ไม่ได้หรอก!!!’
แต่มันสายไป…
เอเม็ธแข็งแกร่ง เขาใช้มือทั้งสองข้างดึงหางคริมสันเดรกเอาไว้ “ฉันช่วยถ่วงเวลาคริมสันเดรกให้”
“กรรรรรรร!!!”
คริมสันเดรกพยายามสะบัดหาง แต่มันขยับไม่ได้
‘ปล่อยข้า! เ้าพวกตัวเล็ก!’ มันคำราม
“อย่ามัวแต่โวยวายสิ เ้าสัตว์เดรัจฉาน!” เอเม็ธหัวเราะ "นายคำรามไปฉันก็ไม่เข้าใจหรอกนะ"
“ฮง มาช่วยฉันเร็ว!!” เอเม็ธะโเรียก “หอกของนาย แทงมันซะ!”
ฮงวิ่งเข้ามาช่วย “เอาล่ะ ถึงตาฉันแล้วสินะ!” เขาเล็งเป้าหมาย
“นี่… รับไปเลย!!” เขาเหวี่ยงหอกเหล็กเข้าใส่ขาคริมสันเดรก
“ฉึก!!!”
“เอ๋!?” ฮงเบิกตากว้าง เกล็ดของคริมสันเดรกแข็งแกร่งเกินไป…
“บัดซบ!!! เจาะไม่เข้า…” ฮงสบถ
บนหลังของคริมสันเดรก ลูเซียน่ากำลังใช้แสงสว่างสีส้มััเกล็ดของคริมสันเดรก
“วิเคราะห์เร่งด่วน” !
‘เร็วๆ เร็วกว่านี้’
ข้อมูลมากมายไหลเข้ามาในสมอง…
“เกล็ด: แข็งแกร่ง…”
“โครงสร้าง: ซับซ้อน…”
“พลังงาน: สูง…”
‘จุดอ่อน…เจอแล้ว…”
‘จุดอ่อนของมัน’
“ใต้ท้อง…ความเย็น”
“ทุกคน!”
“โจมตีใต้ท้อง!!!”
ลูเซียน่าะโลงจากหลังคริมสันเดรก
“เอเม็ธ!!!” ลูเซียน่ารีบะโ
“ช่วยฉันหาทาง!” เธอหันไปมอง
“มันต้องมีทาง… พยายามทำให้มันหงายท้อง!!!” ลูเซียน่าะโบอกเอเม็ธ
“หงายท้องมันงั้นเหรอ…” เอเม็ธพูดพลางกัดฟัน เขามองคริมสันเดรกอย่างพิจารณา มันกำลังยืนคำรามอย่างบ้าคลั่ง
“ต้องหาทาง…” เอเม็ธคิด
‘มันเคลื่อนไหว… เร็วเกินไป’
‘ต้องมี… จังหวะ…’
โนวาเห็นเอเม็ธกำลังพิจารณาคริมสันเดรก
“ต้องทำให้มันหงายท้อง”
“ทุกคน!”
“เบี่ยงเบนความสนใจมันที”
“ผมจะเข้าไปใต้ท้องของมัน! แล้วหาทางทำให้มันหงายท้อง!”
” ถ้ามันหงายท้องพวกเราก็จะ… โจมตีจุดอ่อนได้!”
“ทุกคนระวัง!” ลูเซียน่าะโเตือน
“กรรรรรรร!!!” คริมสันเดรกพุ่งโจมตีเอเม็ธ
“บึ้ม!!!”
เอเม็ธกระเด็น “แขนหัก…” เขาพึมพำ
“โนวาน! ไปช่วยเอเม็ธ! เร็ว!” ฮงะโ
โนวารีบวิ่งไปช่วยประคองเอเม็ธ
นักรบ 5 คนโดนกรงเล็บของคริมสันเดรก ร่างกายฉีกกระชาก เืสีแดงพุ่งกระฉูด
“อ๊าาาาา!”
หลังจากจัดการนักรบ 5 คนไป คริมสันเดรกมันอ้าปากจะพ่นพิษเพลิงใส่โนวาและเอเม็ธ
“บัดซบ!!! ไม่ทันแล้ว!!!” ฮงสบถ เขาพยายามวิ่งไปช่วยแต่อยู่ห่างเกินไป
“โซเฟีย!!!” ลูเซียน่าะโ “สร้างโล่ปกป้องทั้งสองคนเร็ว!!!”
โซเฟียกัดฟันแน่น “พลังของฉันใกล้หมดแล้ว!”
“ช้าเกินไป…” โนวาคิด “ครั้งนี้…”
‘ฉันต้องตายแน่’
คริมสันเดรกพุ่งเข้าหาโนวา พร้อมกำลังจะใช้พิษเพลิง
โซเฟียพยายามสร้างโล่สีเขียวอ่อน
“เปรี้ยง!!!”
โล่แตกกระจาย แต่โชคดีที่กันพิษเพลิงไว้ได้ก่อน โนวาและเอเม็ธรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
“ติ๊ง!”
หน้าต่างโปร่งแสง ปรากฏขึ้น “ระบบ…?”
“สถานะ: บทที่ 14”
“จำนวนผู้อ่านรวม: 189 คน”
“ค่าความชอบ: 15”
“แสดงรายการสินค้า”
“ในที่สุด!” โนวารีบเลื่อนหาสิ่งที่มีประโยชน์อย่างรวดเร็ว
“ระบบแลกเปลี่ยนหมายเลข 17: ทัณฑ์สายฟ้า”
“ราคา: 10 ค่าความชอบ”
ส่งสายฟ้าขนาดเล็กเข้าสู่สมองเป้าหมาย ทำให้มึนงง ชะงัก และเสียการควบคุมชั่วคราว ใช้ได้หนึ่งครั้ง
ข้อดี: ใช้ได้ผลกับเป้าหมายขั้นที่ 1-5
ข้อเสีย: ต้องััตัวโดยตรง
โนวาไม่ลังเล “ตกลง!”
“แลกเลย!!!”
…
“วูบบ”
พลังงานสีฟ้าไหลเข้าสู่ร่างกาย…มือซ้ายของเขาชา สั่น ‘พลังงานสายฟ้า…ต้องได้ผลแน่’ เขาพึมพำ
“กรรรรรรร!!!” คริมสันเดรกคำราม มันก้มลงมองตัวเอง ‘พวกมัน…’ มันเพ่งมองกลุ่มนักรบ
‘พวกมันรู้จุดอ่อนของข้า!!’ มันััได้ถึงสายตาของพวกเขาที่มองไปที่จุดเดียว
ใต้ท้อง…
คริมสันเดรกเริ่มระวัง “พวกมันกำลังเล็งมาที่ใต้ท้อง” มันเริ่มระวังตัวขึ้น
โนวายืนอยู่ข้างๆ เขาเห็นทุกอย่าง ‘ต้องทำยังไง… ถึงจะทำให้มันหงายท้อง…’ โนวานึกถึงแผนที่เขาเคยอ่านในหนังสือ ‘พวกสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ มันเคลื่อนไหวเร็ว แข็งแกร่ง และว่องไวมาก…’
‘มีจุดอ่อนอยู่ใต้ท้อง…’
“พวกเรารู้ว่าจุดอ่อนมันอยู่ตรงไหน แต่เราหาโอกาสเข้าไปไม่ได้…”
“บ้าเอ๊ย!” โนวากัดฟัน ‘ถ้าฉันจะเข้าไป…มีหวังโดนเหยียบตายก่อนแน่’
“ทุกคน!” โนวาะโเสียงดัง
“ช่วย…เบี่ยงเบนความสนใจมันที!”
“ผม…จะเข้าไปใต้ท้องมัน!”
คริมสันเดรกคำราม “กรรรรรรร!!!” มันมองผู้คนรอบข้าง เปลวไฟสีดำลุกโชนรอบตัว มันกำลังเตรียมพร้อมที่จะโจมตี
“โอกาสของนายแล้ว โนวาน!!!” จินะโ
เอเม็ธพุ่งเข้าใส่ ใช้ขวานั์ป้องกันกรงเล็บ “ฉึก!” ขวานของเอเม็ธส่องประกายแสงสีส้ม
“ถึงตาพวกเรา!” จินและฮงะโเข้าโจมตีพร้อมๆ กัน
โซเฟียแทงดาบใส่ดวงตาของมัน “โดนดาบฉันไปซะ!!!”
คริมสันเดรกคำราม “กรรรรรรร!!!” มันสะบัดร่างกายฟาดหาง พ่นพิษเพลิง
ทุกคนหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด
“โนวาน!”
จินะโ “รีบเข้าไป! มันกำลังเผลอ”
โนวารวบรวมสมาธิ เขามองคริมสันเดรกที่มัวแต่สนใจโซเฟีย เอเม็ธ จิน และฮง ‘ต้องตอนนี้…’
‘ตอนนี้… แหละ!’ โนวาไม่รอช้า เขาะโไปด้านหลัง วิ่งอ้อมไปทางข้างๆ พุ่งเข้าไปใต้ท้องคริมสันเดรก
“ครืดดดดดด!!!” โนวากลิ้งตัวหลบกรงเล็บของคริมสันเดรก
“เปรี้ยง!!!”
เปลวไฟสีดำเฉียดผ่านหัว
“ร้อน! เกือบไปแล้ว…”
“พลั่ก!!!”
โนวาชนเข้ากับท้องของคริมสันเดรก เขากระแทกเข้ากับเกล็ดแข็งๆ ของมัน
“อึก!”
โนวายกมือซ้ายขึ้น ปลดปล่อยพลังสายฟ้าเข้าใส่ท้องของคริมสันเดรก
“เปรี๊ยงงงง!!!”
“อ๊าาาา!!!” คริมสันเดรกคำรามลั่น
‘ตัวข้ามัน…ชา…ไปทั้งตัว!’
…
คริมสันเดรกเซถอยหลัง ขาของมันสั่น ร่างกายมหึมาล้มลงกับพื้น... “ตึง!!!”
“สำเร็จ!!!” โนวาะโ
"ตอนนี้แหละ!" ลูเซียน่าะโ "โจมตีจุดอ่อนมัน!”
“ทุกคน!” จินหันไปสั่งนักรบ “เล็งไปที่ท้องของมัน โจมตี!!!"
ทุกคนระดมโจมตีคริมสันเดรกที่นอนหงายท้องอยู่
“ดาบ! หอก! แทงมันเลย!”
‘กรรรรรรรรร!!! เ้าพวกสารเลว!!!’ คริมสันเดรกรู้ตัวว่ากำลังจะโดนโจมตีจุดสำคัญ มันดิ้นอย่างรุนแรง พยายามพลิกตัวกลับมา
“นายหลบไปก่อนโนวาน! มันกำลังจะลุกขึ้นแล้ว!" จินะโบอกโนวา
“ฉันรู้แล้ว” โนวารีบกลิ้งตัวออกมาจากใต้ท้องคริมสันเดรก
“โครม!!! บึ้ม!!!” หางของมันฟาดไปมา นักรบหลายคนโดนหางฟาดกระเด็นไปหลายเมตร
“อ๊าาาาา!!!”
“เอเม็ธ! จับมันไว้! อย่าให้มันลุกขึ้นมาได้!” ลูเซียน่าะโ
“เข้าใจแล้ว!”
เอเม็ธะโเข้าใส่ “ฉันจะจับมันเอาไว้!”
เขาใช้พลังเส้นทางประกายแสง เสริมพลังเข้าไปในขวานั์ และฟันเข้าที่เขาข้างหนึ่งของคริมสันเดรก ก่อนจะใช้ ขาข้างหนึ่งยันไว้ที่หัวมัน และดันมันไว้สุดกำลัง
“กรรรรรรร!!!” คริมสันเดรกคำราม
โซเฟียรีบวิ่งเข้าไปหาเอเม็ธ เธอสร้างโล่แห่งเมตตาขนาดใหญ่ขึ้น
"ฉันจะถ่วงเวลาให้เอง! พวกนายจัดการมัน!"
“ฆ่ามันให้ได้!!! อย่าปล่อยให้มันพลิกตัว!"
“รับไปซะ!!!”
“บึ้ม!!!”
จินและฮงพุ่งเข้าไป จินะโขึ้นไปบนหลังคริมสันเดรก เขาใช้ดาบในมือแทงไปที่คอของมัน
"บ้าเอ๊ย! มันแข็งเกินไป!” จินบถ
"โครม!!!”
ฮงะโตามมาถึงตัวคริมสันเดรก เขาเหวี่ยงหอกเหล็กเข้าใส่
“ฉัวะ!!!"
เกล็ดของคริมสันเดรก แตกออก…เืสีดำไหลทะลัก
"สำเร็จ!!"
“ลูเซีย! คราวนี้โอกาสของเธอแล้ว!!!” เอเม็ธะโบอก "ฉันจะตรึงมันเอาไว้ อีกไม่นาน!"
ลูเซียน่าไม่รอช้า เธอมองเห็นาแที่ฮงสร้างเอาไว้ ‘จุดนั้น…ต้องเป็จุดสำคัญแน่' เธอไม่รอช้า ลูเซียน่าควบแน่นพลังงานประกายแสง
แสงสีส้มเจิดจ้าปรากฏขึ้นบนมือข้างขวา และหมัดของลูเซียน่าก็พุ่งเข้าหาจุดอ่อนใต้ท้อง… ‘ฉันต้องทำ… ให้ได้…!’ เธอเหวี่ยงหมัดเข้าใส่จุดสำคัญ
“บึ้ม!!!”
คริมสันเดรกคำรามด้วยความเ็ป
"โฮกกกก!!!"
คริมสันเดรกคำรามด้วยความเ็ป เืสีดำ ไหลทะลักออกมาจากาแ เปรอะเปื้อนพื้นทราย มันพยายามลุกขึ้น ขาหลังสั่นเทา’ กรรรรรรร!!!’ มันคำราม
‘เจ็บ…!!!’ มันพยายามข่มความเ็ป แต่ยิ่งข่ม… มันก็ยิ่งเ็ปขึ้น
‘พวกแก!!!’ คริมสันเดรกคำราม’ เ้าพวกสารเลว…บังอาจทำกับข้าได้ถึงเพียงนี้…’
‘ต้องฆ่า ต้องฆ่า ต้องฆ่า…’ มันพึมพำ ความเ็ป ความโกรธ และความบ้าคลั่ง เริ่มกัดกร่อนจิตใจของคริมสันเดรก
ทันใดนั้น ร่างกายของมันสั่นะเื
‘เกิดอะไรขึ้น…?’
เกล็ดของมันเปล่งประกายสีแดง ‘พลัง…’ ลูเซียน่าเบิกตากว้าง
“บ้าไปแล้ว!!!”
“มันจะะเิพลัง!” เอเม็ธะโ “ถอย!!!”
“ทุกคนถอย!!!” โซเฟียะโ “รีบออกไปจากตรงนั้น เร็ว!!!”
จินและฮงรีบะโออกมาจากตัวคริมสันเดรก
"โนวานออกมา!!!" ฮงะโ
โนวามองคริมสันเดรกที่กำลังบ้าคลั่ง ดวงตาของมัน…เป็สีแดงเพลิงราวกับดวงอาทิตย์
'บ้าเอ๊ย... คริมสันเดรก’ โนวารีบวิ่งออกห่างจากคริมสันเดรก
"กรรรร!” คริมสันเดรกหันหน้าไปทางกำแพงที่ทุกคนกำลังป้องกัน
“มันจะทำลายกำแพงงั้นเหรอ!” ลูเซียน่ามองคริมสันเดรก "แย่แล้ว พวกเราต้องฆ่ามัน ก่อนที่มันจะทำลายกำแพง!!!"
เอเม็ธยืนอยู่ไม่ห่างจากคริมสันเดรก เขาใช้มือป้องกันแสงและความร้อนจากเปลวเพลิง
“ทุกคนถอยไป!” เขาะโ “มันกำลังบ้าคลั่ง!” เขามองคริมสันเดรกที่กำลังพ่นไฟ ทำลายทุกสิ่งรอบตัว
‘ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง ต้องหยุดมันให้ได้…’ เอเม็ธมองคริมสันเดรก “โอกาสสุดท้ายแล้ว ฉันต้องเสี่ยง…”
เขานึกถึงผลึกเร่งปฏิกิริยาที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ “ต้องทำให้มันได้ผล”
เอเม็ธรอจังหวะ เขาเพ่งสมาธิไปที่คริมสันเดรก ที่กำลังคำรามและสะบัดหัวไปมา ‘จังหวะ… ที่คริมสันเดรกเผลอ’
‘ตอนนี้แหละ!!!’
เอเม็ธพุ่งเข้าไปหาคริมสันเดรก เขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของคริมสันเดรก ‘มันมองมาทางนี้แล้ว!’
“ฮ่าาาา!!! มานี่!!!” เอเม็ธะโลั่น เขาวิ่งตรงไปหาคริมสันเดรก
’อย่ามาขวางทางข้า! เ้า…!!!’ คริมสันเดรกอ้าปากพยายามจะใช้พิษเพลิง
“แกร๊ก!!!” เอเม็ธเปิดฝาขวดยา “กินนี่ซะ!!!”
คริมสันเดรกชะงัก มันกำลังจะพ่นไฟใส่เอเม็ธ
“เร็วเข้า…เร็วเข้า…”
“ะเิ!!!” เอเม็ธที่ยืนดูอยู่ะโ
“บึ้ม!!!”
“โครมมม!!!!”
“วูบบบบ!!!” กลุ่มควันและฝุ่นปกคลุมบริเวณ
“ครืด…ครืด…” เสียงคริมสันเดรกดังขึ้น
เอเม็ธค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “แฮกๆ ๆ” เขามองคริมสันเดรกผ่านกลุ่มควัน
“ตายแล้วเหรอ?”
“ไม่…ยัง!” เขาััได้ พลังของคริมสันเดรกยังอยู่ ‘มันยังไม่ตาย’
“ทุกคน!!!” ลูเซียน่าะโ “อย่าเพิ่ง…ดีใจ!!!”
กลุ่มควันค่อยๆ จางหายไป ทุกคนจ้องมอง…
“คริมสันเดรก…” โนวามองร่างกายของมันอย่างละเอียด
“มัน…”
ขากรรไกรล่างของคริมสันเดรกหายไป… เืสีดำ…ไหลทะลัก
“กรรรรรรร!!!” คริมสันเดรกร้องโหยหวนด้วยความเ็ป
มันพยายามจะลุกขึ้น
’ไม่! ข้าจะไม่…ข้าจะไม่ยอมแพ้!!!’ ขาหลังของมันหัก
“กร๊อบ” เกล็ดของมันหลุดออกมา
“นี่เป็โอกาสของเรา พวกเราใกล้จะฆ่ามันได้สำเร็จแล้ว…” ทุกคนโจมตีคริมสันเดรกอย่างไม่ยั้ง
คริมสันเดรกคำราม’ พวกแก!!!’
’พวกแกไม่มีทางฆ่าข้าได้!!!’ มันสะบัดร่างกาย
“บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!”
เปลวไฟสีดำแผดเผาทุกสิ่ง พื้นดินสั่นะเื ต้นไม้ล้มระเนระนาด
“ไม่…!”
“บ้าเอ๊ย! กำแพง!”
กำแพงกำลังจะพัง ‘อีกไม่กี่นาทีม่านพลังก็จะปิดแล้วแท้…’
‘ต้องจัดการมัน…ให้ได้!’
ลูเซียน่ารีบวิเคราะห์ ‘มันกำลังจะตาย’ เธอรู้สึกถึงพลังงานของคริมสันเดรกที่อ่อนลง
“ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!” เสียงกลองไทโกะเร่งจังหวะ ปลุกความฮึกเหิม
‘ต้องตอนนี้…!!!’ ลูเซียน่าคว้าขวานใหญ่ของเอเม็ธ “อึก หนัก…”
เธอพุ่งเข้าหาคริมสันเดรก “ต้องตอนนี้!!!”
’ข้า…’
’ไม่…’
“กรรรรร!!!”
“ฉัวะ!!!”
หัวของคริมสันเดรก…หลุดลงมา…
ทุกอย่างเงียบลงชั่วขณะ…
“มัน…มันตายแล้ว?”
ควันและฝุ่นปกคลุม… โนวามองคริมสันเดรกผ่านกลุ่มควัน ร่างของมันแน่นิ่ง เกล็ดหลุดออกมามากมาย…
‘สำเร็จแล้วเหรอ?’
‘…’
‘ในที่สุด…’
“พวกเราทำได้!” นักรบคนหนึ่งะโ
“ฮูเร่!!!!!”
“ฮูเร่!!!!!”
“ฮูเร่!!!!!”
“ชนะแล้ว!!!” เสียงของผู้คนมากมายดังก้องไปทั่ว
“พวกเราชนะแล้ว!!!”
คริมสันเดรกตายแล้ว…พลังชีวิต เลือนหาย…
ลูเซียน่ามองคริมสันเดรก “ทุกคน…” เธอพูด
“าใกล้จบแล้ว ใกล้รุ่งสางแล้ว” เธอมองท้องฟ้า
‘อีก…ครึ่งชั่วโมง’
‘ม่านพลังก็จะปิดลง…’
‘ใกล้จบแล้ว…’
“พวกมันกำลังถอย!!!” นักรบบนกำแพงะโ
“พวกเรากำลังจะชนะ!!!”
“ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!”
เสียงกลองดังขึ้นอีกครั้ง
“ตึงๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!”
แต่คราวนี้จังหวะนั้นช้าลง…เบาลง เหมือนการเฉลิมฉลอง
แสงอาทิตย์สาดส่องลงมา อากาศสดชื่น ท้องฟ้าเป็สีครามสดใส ไร้เมฆหมอก
โนวายืนมองซากคริมสันเดรก “ใหญ่มาก…” เขามองร่างไร้ิญญาที่นอนแน่นิ่ง เืสีดำแห้งกรัง
‘ถ้ามันไม่บ้าคลั่ง’ เขาคิด ‘พวกเราคงไม่ตายกันเยอะขนาดนี้…’
“เอาศพพวกเขาไปฝังให้ดี!” ทหารคนหนึ่งะโ “ส่วนพวกสัตว์ร้าย เอาเกล็ด เขี้ยว เืของคริมสันเดรก เอาไปใช้ประโยชน์ซะ พวกมันมีค่ามาก”
โนวามองไปรอบๆ สนามรบพื้นดินเต็มไปด้วยหลุม รอยแยก ต้นไม้ล้มระเนระนาด…
…
‘เป็การต่อสู้ที่โหดร้าย…’
‘ผลของาคือความตาย…ความสูญเสีย…’
‘และความสิ้นหวัง…’
โนวาเดินผ่านศพของทหารคนหนึ่ง ร่างถูกฉีกกระชากเืไหลนอง…
โนวานิ่ง เขารู้สึกขอบคุณ ‘ขอบคุณ…ที่ฉันยังมีชีวิต…’
“โนวาน” โซเฟียเดินเข้ามาหาเขา “ทำได้ดีมาก สำหรับครั้งแรก” เธอมองรอยแผลบนตัวโนวา
“แผลพวกนี้น่าเกลียดจริงๆ” โซเฟียพูด “แต่… นายทำได้ดี สำหรับาครั้งแรก นายกล้าหาญมาก ไปหาหมอก่อนเถอะ”
โนวาพยักหน้า เขาเดินไปยังเต็นท์ของสมาคมพ่อค้า ระหว่างเดินไปมองเห็นเอเม็ธยืนอยู่บนแท่นประกาศ
ผู้คนมากมายกำลังฟังเขา ‘เขา…คงกำลังประกาศชัยชนะ…’
“เขาดูเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลับดูสดใส”
‘า…’ โนวาคิด ‘ถึงพวกเราจะชนะ...แต่ก็สูญเสียไปเยอะเหมือนกัน’
ร่างของโนวานอนอยู่บนเตียงในห้องพักของสมาคมนักรบ ภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจแ่เบาของเขา
หลังจากเก็บกวาดาจนเสร็จเกือบเย็น เขาก็กลับมานอนที่ห้องพักอย่างเหนื่อยล้า เสื้อผ้าเปื้อนเืถูกถอดออก ร่างกายสะอาดสะอ้าน าแถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว
‘า…’ โนวานึกถึงเื่ราวที่ผ่านมา เขาหลับตาลง ‘ฉัน…’
‘ฉันเหนื่อย…’
…
เขาลืมตาขึ้น มองเพดานห้อง
‘หลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ…’ เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง
‘ปวด…’
เขารู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย แต่ก็ไม่มากเท่ากับตอนที่โดนคริมสันเดรกเล่นงาน
โนวาขยับตัวบนเตียง นุ่ม… สบาย…
เขาหลับตาลงอีกครั้ง
‘อยากพัก…’
…
“ก๊อก ๆ ๆ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ
“อืม ใคร…”
“โนวาน ตื่นได้แล้ว!” เสียงของโซเฟียดังมาจากข้างนอก “การประชุมใกล้เริ่มแล้ว…”
โซเฟียยืนรออยู่หน้าประตูห้อง
“ทำไม…” เขาถามพลางมองชุดเกราะของเธอที่เต็มไปด้วยรอยเื
"อย่าบอกนะว่านายลืมน่ะ" โซเฟียขัดจังหวะ
“ไปเร็ว!” เธอผลักโนวาให้เดินออกจากห้อง
ณ ปราสาทใจกลางเมือง
“ตึก… ตึก…”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นในทางเดินที่เงียบเชียบ โนวาเดินตามโซเฟียมาจนถึงหน้าประตูห้องประชุมใหญ่
เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย…หัวใจเต้นแรง ‘ลืมไปเลยว่ามีประชุมด้วย...’
โซเฟียหยุดอยู่หน้าประตู “เอาล่ะ ถึงแล้ว” เธอมองโนวาแววตาจริงจัง
“จำไว้ที่ฉันบอกนะ โนวาน”
“พร้อมรึยัง?”
“พร้อม…” โนวาตอบ เขาสูดลมหายใจลึก
‘ฉันต้องทำ’
‘เพื่อเอาชีวิตรอด’
‘…’
โนวายืนนิ่ง เขาหันไปมองโซเฟีย
‘เธอ…’
เขาหันกลับมา ยกมือขึ้น จับลูกบิดประตู
“กึก…”
บทที่ 14 "ไม่ได้พักจริงๆ ด้วย"
ค่าความชอบปัจจุบัน: 5
ค่าความชอบ: 15
*หมายเหตุ: ค่าความชอบ คือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่าน ทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราว ค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1 บท จะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
529
![เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699848595_49028333.webp)