"ท่านพูดจริงหรือ" เฉินหยุนหยิงไม่กล้าเชื่อหูของเธอ
"แน่นอน มันเป็เื่จริง!" ฟางจงหยวนอย่างนุ่มนวล "มิฉะนั้นแล้วทำไมคนจากสาขาหลักจึง้าย้ายท่านไปยังเมืองฉางอัน และทำไมประธานธนาคารจางถึงมาที่นี่"
คำพูดของเขาทำให้โกรธประธานจางโกรธมาก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงใบหน้าที่แท้จริง เขาไม่ได้ใส่ใจเช็ดน้ำมูกที่ไหลเข้าไปในปากของเขาอีกต่อไป เขารออย่างกระวนกระวายสำหรับคำตอบของเฉินหยุนหยิง
ถ้านางไม่ยอมกลับไปที่ธนาคาร การลงโทษที่เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานจะยิ่งใหญ่กว่านี้มาก
เฉินหยุนหยิงไม่ได้ให้ความสนใจแม้แต่น้อยกับประธานจางผู้ซึ่งคุกเข่าบนพื้น แม้ว่าเธอจะไม่ยอมระบายความโกรธของเธอในงานปาร์ตี้ที่ไร้สาระนั้น แต่เธอก็ไม่ได้เป็ผู้ที่น่าสนใจนัก
"กรุณากลับไปเถอะ ผู้จัดการฟาง ท่านด้วย ประธานธนาคารจาง ข้าอยากพักผ่อนที่บ้านก่อน"
ขณะที่เธอพูด เฉินหยุนหยิงดึงตัวหลิวตงเอ๋อซึ่งกำลังเชียร์อย่างดีใจมาด้วย พวกเขาสองคนเข้าไปข้างในโดยไม่หันกลับมามอง
"นายหญิงหลิว! ข้ามีทั้งสมาชิกในครอบครัวและเด็กเล็กที่รออยู่ที่บ้านนะ!" ประธานธนาคารจางสับขาไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อในท่าคุกเข่า เขาขอร้องเธอ
ไม่มีใครห้ามเขา พวกเขาอนุญาตให้เขาคุกเข่าข้างนอกประตู พร้อมน้ำตาและน้ำมูกที่ไหลผ่านใบหน้าของเขาเป็เวลาสองชั่วโมง ในท้ายที่สุด เฉินหยุนหยิงตกลงที่จะกลับไป เพื่อหยุดยั้งผู้คนไม่ให้เบียดกันดูภายในนอกบ้าน
เมื่อเื่นี้ได้รับการพิจารณาตัดสินประธานจางถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างไรก็ตามข่าวความอัปยศในที่สาธารณะของเขา และสถานการณ์ของหลิวหยุนหยางได้แพร่กระจายไปทั่วทุกมุมของเมืองตงลูแล้ว
"ข้าอยากให้หลิวหยุนหยางเป็ลูกชายของข้า!" พ่อทุกคนในเมืองตงลูพูดอย่างเศร้าโศก
เป็ผลให้เมื่อหลิวหยุนหยางเดินเข้ามาในเมืองตงลูอีกครั้ง เกือบทุกคนที่ทักทายเขาอย่างอบอุ่น
มีแม้กระทั่งบางคนที่วิ่งไปที่บ้านของเขา และแบ่งปันข่าวสารกับเฉินหยุนหยิงเกี่ยวกับการกลับมาของเขา มีผู้คนทุกประเภทปรากฏตัวที่ลานบ้าน
ไม่ว่าพวกเขาจะคิดอะไรพวกเขามีเพียงแรงจูงใจเดียวเท่านั้น พวกเขา้าตรวจสอบสถานะของตนเองโดยไปที่บ้านของครอบครัว
คืนนั้นหลิวหยุนหยาง เฉินหยุนหยิงและเพื่อนที่ดีคนอื่น ๆ รวมตัวกันที่ร้านเหล้าในเมือง เมื่อพวกเขาไป หลิวหยุนหยางก็กลับไปที่ห้องฝึกซ้อมที่โรงเรียน
ยังมีเวลามากกว่า 10 วันก่อนที่เขาจะเริ่มฝึกกับชนชั้นสูง ดังนั้นเขาจึง้าเตรียมการฝึกฝนพิมพ์เขียวัวานรอย่างเหมาะสมใน่เวลานี้
ความสำเร็จที่รวดเร็วของหลิวหยุนหยางได้สร้างความคลั่งไคล้ในการฝึกฝนพิมพ์เขียวของัวานร อย่างไรก็ตามหลังจากที่นักเรียนบางคนได้รับาเ็เล็กน้อย ความบ้าคลั่งก็ตายลงในที่สุด
คนเดียวที่เรียนพิมพ์เขียวของัวานรต่อได้คือหลิวหยุนหยาง
อาจารย์ใหญ่ลีสั่งให้นักเรียนทุกคนอย่ารบกวนเขา
หลิวหยุนหยางได้ฝึกฝนแผนภาพที่สามของพิมพ์เขียวัวานร แล้วเขาเหลืออีกเพียงสามภาพเท่านั้น เขาไม่ได้ลองฝึกฝนแผนภาพต่อไปในทันที หลังจากสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาก็เริ่มฝึกฝนแผนภาพทั้งสามที่เขาได้เรียนรู้มาแล้ว การเคลื่อนไหวการแยกโลกของปีศาจวานร ัขดตัว และพายุัแกว่งหาง!
ต้องขอบคุณการบำรุงรักษาขวดยาปลอมร่างกายสองขวดที่เขาใช้ไป ร่างกายของหลิวหยุนหยางอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์อยู่แล้ว
เมื่อเขาแสดงท่าเคลื่อนไหวการแยกโลกปีศาจวานร กล้ามเนื้อทั้งหมด 609 แห่งในร่างกายของเขาดูเหมือนจะเกร็งไปด้วยพลัง เส้นใยกล้ามเนื้อทุกเส้นก็เหมือนลวดเหล็กที่รัดแน่น
ตามที่นักวิทยาศาสตร์บอกมนุษย์มีกล้ามเนื้อทั้งหมด 639 เมื่อหลิวหยุนหยางใช้ท่าเคลื่อนไหวการแยกโลกปีศาจวานร ในตอนแรกกล้ามเนื้อที่เขาใช้มีเพียง 609 เท่านั้น
นั่นเป็ความผิดพลาดของเขาเอง จะมีปัญหากับพิมพ์เขียวของัวานรได้อย่างไร?
ในขณะที่เขาพิจารณาสิ่งนี้หลิวหยุนหยางได้ทำการปรับเปลี่ยนบางอย่างและเปลี่ยนคะแนนคุณสมบัติทั้งหมดของเขาไปยังคุณสมบัติจิตใจของเขา
เมื่อจิตใจของเขาเกิน 20 คะแนน การรับรู้ของหลิวหยุนหยางก็เพิ่มขึ้นสู่ระดับใหม่ทั้งหมด วานรั์ที่น่ารำคาญดูเหมือนจะเข้าใจได้ง่ายขึ้นอย่างน้อยสองเท่า
กล้ามเนื้อที่เขาไม่ได้ใช้นั้นเป็กล้ามเนื้อที่อยู่ในหัวของปีศาจวานร ใต้คอ ใต้ฝ่าเท้า ...
หลิวหยุนหยางมองหาข้อบกพร่องของตัวเองอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง แต่ท้ายที่สุดก็กลายเป็งงมากขึ้นกว่าเดิม
เขาใช้กล้ามเนื้อไป 633 ตอนนี้!
เขายังคงมีหกกล้ามเนื้อที่สั้น ไม่ใช่ว่าหลิวหยุนหยางหาไม่พบ พวกเขาไม่ได้อยู่ในแผนภาพ!
สิ่งนี้ทำโดยจงใจ หรือคุณภาพของแผนภาพแย่เกินไปหรือเปล่า?
ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อทั้ง 633 ของเขานั้นไม่เลวจริง ๆ ภายใต้สถานการณ์ปกติหลิวหยุนหยางจะยอมรับสิ่งนี้ อย่างไรก็ตามคราวนี้เขา้าหากล้ามเนื้อที่เหลืออีกหกตัว
หลิวหยุนหยางยังคงย้อนการเคลื่อนไหวการแยกโลกของปีศาจวานรอยู่ในหัวของเขา ทุกครั้งที่เขาผ่านการเคลื่อนไหว จิตใจของเขาก็จะกระฉับกระเฉงมากยิ่งขึ้น
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ...
หลังจากที่ไม่ใครรู้ว่านานแค่ไหน ดวงตาของหลิวหยุนหยางก็สว่างขึ้น เขา้าที่จะยืนขึ้นทันที แต่เขาก็ตระหนักว่าร่างกายของเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
คะแนนคุณสมบัติร่างกาย และพลังทั้งหมดของเขาถูกโอนไปยังจิตใจของเขา
เมื่อรู้แจ้งแล้ว หลิวหยุนหยางปรับเปลี่ยนคุณสมบัติของเขาอย่างรวดเร็วและเพิ่มร่างกายของเขาเป็ 18
คะแนนที่เหลืออยู่สองสามคะแนนถูกแบ่งออกเป็สองส่วนเท่า ๆ กันระหว่างจิตใจ พลังและความเร็วของเขา
"ปีศาจวานรแยกโลก!"
ในขณะที่เขาติดตามการเคลื่อนไหวที่เขามองเห็นในหัวของเขา หลิวหยุนหยางะโขึ้นไปบนอากาศ กล้ามเนื้อทุกชิ้นในร่างกายของเขาเริ่มสั่นะเืและกล้ามเนื้อทุกเส้นก็ตึงขึ้น
ตู้ม!
กำปั้นของเขากระทบอากาศ แต่ก็ได้ยินเสียงดังขึ้น
มันเป็เสียงตู้ม!
...
ทุกคนในเมืองตงลู จ้องไปที่ห้องเรียนที่ปิดผนึกด้วยความเคารพและความชื่นชม
ปัจจุบันมีบุคคลในตำนานฝึกฝนอยู่ข้างใน
หลิวหยุนหยาง.. ความภาคภูมิใจที่แท้จริงของเมืองตงลู
เขาเป็สมาชิกของชนชั้นสูงของกองทัพัตื่น และเป็ชนชั้นสูงระดับ บี ที่ย้ายแม่ของเขาไปยังเมืองที่ปลอดภัยที่ฉางอัน
ในอดีตหลิวหยุนหยางได้พบกับคู่ของเขาในหลาย ๆ คน แต่ตอนนี้โชคของเขาเปลี่ยนไปเขาเป็เหมือนดวงอาทิตย์ส่องแสงบนท้องฟ้า นั่นคือสิ่งที่เขาโดดเด่นจากมวลชน
ผู้คนรู้สึกถึงพลังของเขา แต่พวกเขาก็จ้องมองเขาจากที่ไกลๆ
เฉินยู่หลางเป็คนเดียวที่สามารถเข้าห้องเรียนได้ สิทธิพิเศษนี้ไม่ได้รับจากครูใหญ่ แต่เป็หลิวหยุนหยางเอง เฉินยู่หลางยิ้มให้กับความคิด ฮิฮิ... นี่หมายความว่าเขาและเฉินยู่หลาง กำลังมีความสุขที่ดีกว่าคนอื่น!
"คุณพระช่วย!"
เมื่อเฉินยู่หลางเดินเข้าไปในห้องเรียนรู้สึกพอใจกับตัวเองที่เขาเห็นหลิวหยุนหยางกำลังลอยขึ้นไปในอากาศ เฉินลู่หยางคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวนี้มากเกินไป มันคือการเคลื่อนไหวการแยกโลกของปีศาจวานร!
เด็กนักเรียนหลายคนรวมถึงเฉินยู่หลางพยายามฝึกฝนสิ่งนี้ในอดีต อย่างไรก็ตาม เฉินยู่หลางจำได้ว่าเมื่อพวกเขาแสดงท่านี้พวกเขาดูเหมือนลิงที่ะโกระเด้งไปทั่ว
เมื่อหลิวหยุนหยางลงมาจากการะโของเขา เฉินยู่หลางรู้สึกราวกับว่าเขากำลังดูปีศาจวานร โบราณพุ่งลงมาอย่างดุเดือด
เมื่อหลิวหยุนหยางกวัดแกว่งหมัดของเขา เสียงตู้มก็ดังขึ้นในอากาศรอบตัวพวกเขา
แม้ว่าเขาจะเสร็จสิ้นการเคลื่อนไหว หลิวหยุนหยางก็ไม่หยุดแม้แต่น้อย เมื่อมือของเขาพุ่งออกมา
หลิวหยุนหยางดูเหมือนเป็วงกลมที่บวม ทุก ๆ นิ้วของผิวของเขาที่ถูกเปิดมานั้นดูเหมือนจะอ้วนขึ้นมาก
"หยุนหยาง! ใส่ใจหน่อย!" สองสามครั้งที่ผ่านมาที่เฉินยู่หลางเฝ้าดูหลิวหยุนหยางฝึกฝน เขา้าทดสอบความทนทานของผิวเมื่อมันพองตัวออกมา
แม้ว่าเขาจะไม่กล้าจนถึงตอนนี้
เวลานี้สิ่งที่แตกต่าง หลิวหยุนหยางกำลังจะจากไปในไม่ช้า ดังนั้นเขาจะไม่ได้รับโอกาสอีกต่อไป
เฉินยู่หลางหยิบแท่งไม้หนาเท่าแขน และทุบอย่างแรงไปที่ร่างกายของหลิวหยุนหยาง
มันเหมือนหนังเก่าที่น่าประทับใจ เฉินยู่หลางรู้สึกว่ามือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อตีแท่งไม้ไป ร่างกายของหลิวหยุนหยางทำเสียงดังกังวาน
หลิวหยุนหยางไม่แสดงอาการเ็ปใด ๆ ในขณะที่เขายืนอยู่ หัวของเขากำลังคว่ำลง และขาของเขาหงายขึ้นเหมือนัที่ลอยอยู่ในอากาศ
มันคือพายุัแกว่งหาง!
นี่เป็แผนภาพที่สามของพิมพ์เขียวัวานร ซึ่งควรจะฝึกกล้ามเนื้อ แม้ว่าดูเหมือนจะไม่ได้มีความแตกต่างมากนัก แต่เมื่อมีคนแสดงท่านี้มันทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับว่ามีัยืนอยู่ตรงนั้น
หลิวหยุนหยางลอยลงมาเบา ๆ และพุ่งขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ในขณะที่เขาอยู่ในอากาศได้ยินเสียงกร๊อบแกร๊บจากข้อต่อในร่างกายของเขา
กระดูกของเขาสั่นะเืหมด!
มันเป็การเคลื่อนไหวของวานรที่มีความรุนแรงบนท้องฟ้า!
หลิวหยุนหยางไม่ได้ลองท่านี้นานนัก แต่หลังจากการฝึกฝนครั้งนี้กระดูกของเขาก็จะแข็งและเข้มข้นขึ้น
การสั่นะเืของกระดูกของเขาคือจุดเริ่มต้นของการปรับแต่งของพวกเขา
เมื่อมีการสั่นะเืที่ก่อให้เสียงกึกก้องคล้ายฟ้าผ่า เขาจะรู้ว่าเขาเชี่ยวชาญในทักษะนี้
หลิวหยุนหยางลอยขึ้นไปในอากาศ ในทันใดที่เขาลงจอดเขารู้สึกเหมือนเหล็กถูกเปลี่ยนรูปร่างเป็ร่างมนุษย์และ
กระแทกอย่างแรงกับพื้น
ขึ้นอยู่กับจังหวะก่อนหน้าของเขา เขาควรจะทำการเคลื่อนไหวต่อไปของเขาทันที แต่หลิวหยุนยหางยังคงเงียบขรึมประมาณ 10 นาทีก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหวอีกครั้ง
คราวนี้มือซ้ายของเขาเร็วเท่ากับฟ้าผ่า ในขณะที่มือขวาของเขาหนักเหมือนูเา
แม้ว่านี่จะเป็การเคลื่อนไหวครั้งเดียว แต่จริงๆแล้วมันรวมสองแผนภาพสุดท้าย พวกเขามีชื่อเดียว พวกเขาถูกเรียกว่าท่าผสานัวานร!
การรวมกันระหว่างัวานรอาจดูเรียบง่าย แต่จริง ๆ แล้วมันฝึกฝนอวัยวะภายในห้าอวัยวะของร่างกายมนุษย์
ทุกครั้งที่หลิวหยุนหยางแสดงออกมา เขาจะดูดซับและปล่อยพลังงานจำนวนมาก ทุกครั้งที่เขาพุ่งออกมาอวัยวะภายในทั้งห้าของเขาจะแข็งแกร่งขึ้น
นักสู้ธรรมดาพบแผนภาพสุดท้ายยากที่จะเข้าใจ ปล่อยให้อยู่คนเดียวใช้เป็ข้ออ้างในการฝึกอบรมอวัยวะภายในของพวกเขา
หลิวหยุนหยางได้พึ่งพาคะแนนจิตใจมากกว่า 20 คะแนนเพื่อเข้าใจเทคนิคนี้
หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ เขาก็หันมามองเฉินยู่หลาง
"เ้าเตรียมทุกอย่างแล้วเหรอ?"
"ทุกอย่างพร้อมแล้ว ถ้าทุกอย่างเป็ไปด้วยดี อีกสามวันข้าจะเริ่มเข้าเรียนที่โรงเรียนต่อสู้ชีเทียน" เฉินยู่หลางรู้สึกยินดีมากจริงๆ " ขอบคุณนะ หยุนหยาง!"
"มันไม่เป็ไรหรอก!" หลิวหยุนหยางโบกมือของเขาไปรอบ ๆ "ฐานการฝึกฝนของเ้าดีแล้ว ตราบใดที่เ้าฝึกฝนอย่างถูกต้องที่โรงเรียนต่อสู้ชีเทียน เ้าจะประสบความสำเร็จ"
เฉินยู่หลางลังเลเล็กน้อยก่อนที่เขาจะถามว่า "ตระกูลเหลียนจะทำให้เ้าเดือดร้อนไหม?"
หลิวหยุนหยางได้รับการแนะนำแล้วเหลียนชานฟางได้ใช้ความพยายามอย่างมากในการได้มา เมื่อได้รับการยืนยันว่าหลิวหยุนหยางเข้าสู่กองทัพัตื่น และไม่้าแนะนำนั้นอีกต่อไปตระกูลเหลียนก็ต้องประหลาดใจอย่างน่ายินดี
การแนะนำนี้มีค่ามาก อย่างไรก็ตาม หลิวหยุนหยงผู้กลับมาจากเมืองฉางอัน ได้มอบหมายจุดนั้นให้กับเฉินยู่หลาง
ไม่มีใครกล้าคัดค้านการมอบหมายนี้
หลิวหยุนหยางยักไหล่ "สิ่งที่ตั้งใจจะเป็ หรือไม่ มันไม่ใช่เื่ของเ้าน่า! นอกจากนี้ข้าก็ไม่ได้ทำให้ตระกูลเหลียนเป็ปัญหา พวกเขาสามารถโทษตัวเองสำหรับทุกสิ่ง!"
"โอ้ ข้าลืมไปแล้ว หลิวชางได้เริ่มทำงานกับธนาคารแล้วนะ นางขอให้ข้าขอบคุณในนามของนาง" เฉินยู่หลางยิ้มอย่างมีเลศนัย "หลิวชางเป็ผู้หญิงที่ดีนะ!"
หลิวหยุนหยางยิ้มเบา ๆ แต่ไม่ได้ออกความเห็นอะไร
1K
