"ข้าลู่อันซี.. นับเเต่เเต่งกับท่านเจอเื่ราวร้ายๆ มามาก เเต่ก็ไม่นึกตำหนิโทษท่าน ไม่เสียใจที่เลือกรักท่าน" อันซีนางยิ้มนางเกาะกุมมือเยียนสุนไว้เช่นกัน
"ข้าผิดต่อเ้าอันซี"เยียนสุนถูไถใบหน้าของตนไปกับมือน้อยๆ ของนาง
“แต่”
คำนี้ของลู่อันซีทำให้เยียนสุนชงัก.... เขาเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าที่เยือกเย็นของนางในเวลานี้ เขาหวาดกลัวยิ่งนัก นางมิเคยเป็เช่นนี้ เขาทำให้นางทนทุกข์เพียงนั้น นางรับรู้มาโดยตลอด.... แต่ไม่แม้นจะตำหนิ ยังหน้าชื่นดื่มยานั้นลงไป ยาที่พรากบุตรของนาง
ลู่อันซีค่อยๆ ดึงมือของนางออก นางไม่แม้นแต่เหลือบตามองเยียนสุน
“ข้าลู่อันซี.. วันนี้นึกเสียใจเเล้ว" อันซีเเกะมือของเยียนสุนออกก่อนที่จะเดินจากไป.... นางเดินจากไป เดินออกไปจากตำหนักนั้น ......
“ขอให้สิ้น.... จบสิ้นกันเพียงเท่านี้ ท่านก็อย่าได้ฝืนใจตนอีกเลย” อันซีหันมายิ้มน้อยๆ ให้กับเยียนสุน
หากแต่ก่อนที่นางจะก้าวเดินต่อไปนั้น เมื่อกายนางัักับแสงแดด นางกลับอ่อนแรงลงอย่างกระทันหัน !! นางเป็ลมล้มลงไปกับพื้น หน้าตำหนักเจียวฝาน อันเป็ที่ดำรงอยู่ของหงสาคู่บัลลังก์ ตำแหน่งที่ทำให้นางจะอยู่ก็ไม่ได้ จะตายก็ไม่ได้ เพียงแต่ทำได้นั้นคืออยู่ก็เหมือนตาย ตายทั้งที่หายใจ!!
.
.
.
.
.
หลายชั่วยามต่อมา
อันซีร่างของนางได้ถูกหมอหลวงมากฝีมือตรวจดูอย่างละเอียดก็กลับมิพบความผิดปกติใดๆ ทำได้เพียงสันนิฐานว่าอาจจะเป็เพราะพิษที่ยังคงหลงเหลือในกายของนางยังขจัดออกไปไม่หมด.... ดังนั้นในระยะขออย่าให้พระนางออกไปที่ใด และรักษากายตัวในตำหนัก และขออย่าได้มีเื่กระทบกระเทือนจิตใจใดๆ อีก
หลายวันต่อมา
อาการของลู่อันซีดีขึ้นมาก..... แต่ที่นางรู้สึก้าหาได้เป็ยาวิเศษแขนงใด มีเพียงของจากจวนเสนาบดีสกุลลู่ก็เพียงเท่านั้น
นางกำนัลได้นำกล่องไม้ที่ถูกปิดผนึกอย่างดีมามอบให้กับนาง อันซีนางให้นางกำนัลรับใช้ทุกนางออกไป เหลือให้แต่นางอยู่ลำพัง จากนั้นนางก็ได้เปิดเอาสิ่งของที่อยู่ภายในนั้น
เป็เืสดๆ ของเสวี่ยเฉิง..... นางรับรู้ได้ก็เพราะว่ามีแต่เืนี้เท่านั้นที่สามารถเสริมพลังให้นางได้ อันซีนางดื่มกลิ่นลงไป นางกินลงไปทั้งน้ำตา กิน..... ดื่มกินลงไปอย่างห้ามไม่ได้
ด้านเยียนสุนหลายวันมานี้เลี่ยงพบนางตามที่หมอหลวงแนะนำเขามิอยากให้นาวกังวลใจใดๆ มิอยากให้นางต้องเจ็บช้ำเพราะพบหน้าเขาอีก แต่เขาก็ยังคงใช้เวลาหมดไปกับการสืบหาที่มาและต้นตอของผู้ที่วางยาพิษนั้น.....
หากแต่ที่มิอาจเอ่ยปากได้เพราะผู้นั้น ผู้ที่ลงมือคือมารดาของเขาเอง ไทเฮา.... “เฮ่อเต๋อหลาน”
หนึ่งหรือก็มารดา หนึ่งหรือก็สตรีที่รัก.... กตัญญูเช่นนั้นหรือต้องยึดถือเช่นนั้นหรือโทษฐานปลงพระชนน์มารดาแผ่นดิน มีแต่ตายถานเดียว หรือจะให้เขาสังหารมารดาตน หรือก็ทำมิได้ แต่อันซีสตรีที่เขารักยิ่งก็เกือบสิ้นชีวิตไปเช่นกัน นางเ็าต่อเขาเพียงนั้น หากหาผู้กระทำผิดมิได้ นำไปขออภัยนางมิได้ ชาตินนี้เขากับนางอย่าหวังว่าจะได้สานต่อชะตาวาสนาใดๆ กันอีก
1K
