ั้แ่วันเปิดเทอมวันแรกตอนนี้เวลาก็ได้ผ่านมาอาทิตย์กว่าๆแล้ว เหตุการณ์ต่างๆยังคงดำเนินไปอย่างปกติดูเหมือนราฟจะเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆได้ดีกว่าที่กังวลในตอนแรก ด้วยความที่ราฟเป็เด็กที่มาจากชนบทเขาแอบกังวลในตอนแรกว่าจะเข้ากับเพื่อนใหม่ที่เป็เด็กๆในเมืองได้หรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสนใจหรือดูถูกที่ราฟไม่ใช่เด็กในเมืองเลย ตรงกันข้ามดูเหมือนความซื่อและความไร้เดียงสาของราฟที่ดูผิดจากรูปลักษณ์ที่ดูห่ามบึกบึนของเขานั้น ทำให้ในสายตาเพื่อนร่วมชั้นแล้วรู้สึกว่าราฟเหมือนหมีตัวใหญ่ที่ใจดี อีกเหตุผลที่ทำให้ราฟเป็ที่รักของเพื่อนๆ เพราะเขาชอบที่จะคอยอาสาช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอทั้งเพื่อนและอาจารย์ นั่นจึงทำให้ตอนนี้ราฟนั้นเป็ที่ไว้วางใจสำหรับแทบทุกคนในห้อง อันที่จริงในเื้ัที่ทำให้ราฟเป็ที่รู้จักของเพื่อนในห้องได้รวดเร็วขนาดนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับ แซ็ค ด้วยความที่แซ็คเป็คนที่อัธยาสัยดีชอบที่จะเข้าไปคุยเจ๊าะแจ๊ะกับคนอื่นอยู่เสมอถึงแม้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแซ็คก็สามารถพูดคุยหยอกล้อได้ลื่นไหลราวกับรู้จักกันมานานหลายปี ซึ่งเป็ความสามารถที่ราฟรู้สึกทึ่งและชื่นชมอย่างมาก ถึงแม้จะทำทุกเื่เหมือนเล่นสนุกไปเสียหมดแต่ราฟก็รู้สึกว่าถ้าไม่มีเเซ็คคนนี้ที่คอยเป็ตัวสร้างเสียงหัวเราะให้เพื่อนๆ การมาโรงเรียนก็คงรู้สึกจืดชืดลงมากแน่ๆ แต่ถึงแม้แซ็คจะเป็คนที่ชอบเข้าหาเพื่อนๆคนอื่นแต่ก็มีบางคนที่เขาไม่คิดจะเข้าหาเลย “ชั้นไม่ค่อยชอบเ้าหมอนั่น” แซ็คเคยพูดไว้ครั้งหนึ่งที่พวกเราคุยกันใน่พักกลางวัน คนที่แซ็คหมายถึงคือ สตีฟ เ้าคนที่ส่งเสียงหัวเราะเสียงดังใส่ยูนิในวันเปิดเรียนวันแรก แซ็คเล่าว่าสตีฟเป็นักเรียนเก่าของที่นี่ที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับเื่ชกต่อยั้แ่สมัยอยู่ม.ต้น มีคนมากมายที่ถูกสตีฟใช้กำลังทำร้ายและข่มขู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าฟ้องอาจารย์เพราะกลัวว่าจะถูกรังแกหนักกว่าเดิม ในตอนนี้ดูเหมือนสตีฟจะมีเพื่อนอีกสองคนที่เรียนอยู่ในห้องเดียวกัน นั่นคือแอลกับเบร่อน แอลนั้นรู้จักกับสตีฟั้แ่ม.ต้น ส่วนสมาชิกใหม่คือเบร่อนทั้งสามคนนี้มักไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ และอีกคนที่แซ็คไม่กล้าเข้าไปทำความรู้จักด้วยก็คือ ยูนิ แซ็คเคยบอกว่าไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบยูนิ แต่ไม่กล้าเข้าไปคุยกับยูนิจริงๆ ตามที่บอก เ้าตัวให้เหตุผลว่าแค่คิดว่าจะเข้าไปทักก็ประหม่าแล้วเพราะบรรยากาศรอบตัวของเธอเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นไว้ตลอดเวลาจนไม่รู้ว่าจะคุยอะไรจะเข้าหายังไง แถมในเวลาว่างยูนิยังมักที่จะเอาหนังสือขึ้นมาอ่าน ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปดูเหมือนจะเป็การรบกวนแบบไร้มารยาท ราฟแทบไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำว่ารบกวนแบบไร้มารยาทจากปากของแซ็คผู้นี้ พลางคิดถึงเหตุการณ์ในวันแรกที่ราฟถูกรบกวนโดยปีศาจหน้าตาทะเล้นในขณะที่กำลังเตรียมตัวจะงีบหลับ ดูเหมือนกำแพงเวทย์มนต์รอบๆ ตัวองค์หญิงจะเเข็งแกร่งมากจริงๆ ถึงขนาดทำให้เ้าปีศาจลิงตัวนี้ถึงกับยอมแพ้ได้ แต่ราฟก็เห็นด้วยกับสิ่งที่แซ็คพูดทุกอย่าง เพราะไม่ใช่มีเพียงแต่แซ็คที่ยอมแพ้กับกำแพงเวทย์มนต์นั้น แม้แต่คนอื่นๆ ทั้งนักเรียนเก่านักเรียนใหม่ก็ไม่มีใครเข้าไปพูดคุยกับยูนิเลย โดยเฉพาะการอ่านหนังสือนั่น ในเวลาเรียนปกติยูนิมักดูเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้งดูไม่ใช่วิสัยของเด็กที่ตั้งใจเรียนเลย การเอาหนังสือขึ้นมาอ่านสำหรับยูนิจึงเหมือนการเขียนคำว่า “อย่ามายุ่ง” ไว้ในอากาศเสียมากกว่า ราฟคิดในใจพร้อมแอบชำเลืองมองไปทางยูนิที่ขณะนี้ก็กำลังเหม่อลอยไปนอกหน้าต่างอีกแล้ว
ในวันนี้มีวิชาเรียนในคาบพละซึ่งเป็คาบเรียนที่หลายๆ คนรอคอยมาก เพราะถึงแม้จะเป็คาบเรียนแต่ถ้าจะให้พูดจริงๆ ออกจะเหมือนกับเวลาอิสระมากกว่า เพราะอาจารย์จะสอนใน่แรกของคาบเรียนเพียงเล็กน้อยและหลังจากนั้นต่างคนก็จะเล่นกันอย่างอิสระ ซึ่งในปีแรกนี้คาบเรียนพละจะเป็กีฬาวอลเลย์บอล ซึ่งก็มีหลายคนที่ชอบแล้วฝึกซ้อมกันต่อหลังจากที่อาจารย์สอนเสร็จแต่ก็มีส่วนหนึ่งที่ทำอย่างอื่น ซึ่งในวันนี้ในตอนเริ่มคาบอาจารย์ได้สั่งให้ทุกคนวิ่งรอบสนามเพื่อเป็การวอร์มอัพสามรอบ ซึ่งสำหรับราฟที่ออกกำลังด้วยการวิ่งในตอนเช้าทุกวันแค่นี้เป็เื่ที่สบายมาก การได้เจอถนนเส้นนั้นที่ได้พบกับยูนิเป็ครั้งแรกเป็สถานที่ที่เหมาะกับการวิ่งในตอนเช้ามาก ถึงแม้ว่าหลังจากวันนั้นราฟก็ไม่ได้มีโอกาสได้พบกับยูนิในตอนเช้าเลยสักครั้งถึงแม้ว่าเขาจะแอบหวังเล็กๆ ว่าจะได้เจอเธอ แต่อีกใจหนึ่งก็กังวัลว่าถ้าเจอแล้วจะเข้าไปชวนคุยได้ยังไง ซึ่งราฟก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาถึงหวังที่จะได้พบกับยูนิ ในระหว่างที่วิ่งไปคิดไปเขาก็วิ่งครบ3รอบแล้วโดยที่ยังไม่ทันได้รู้ตัว
แซ็คที่กำลังทำหน้าทุกข์ทรมานเดินมานั่งข้างๆ ราฟพร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าราวกับว่าเป็ปลาที่หายใจพะงาบๆ ตอนถูกจับขึ้นมาจากน้ำ “นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว” แซ็คพูดในขณะที่นั่งหอบไม่หยุด ราฟหันไปแล้วอดที่จะขำกับท่าทางของแซ็คไม่ได้ “ขำอะไรวะราฟ แกมันไม่ใช่คนแล้ว วิ่งขนาดนั้นไม่หอบสักนิด บอกมาแกเป็ตัวอะไรกันแน่” แซ็คหันมาโวยวายใส่ราฟที่หัวเราะเยาะเขา แต่ไม่ทันไรก็มีเสียง ตุ้บ!! ดังมาจากด้านหลังของแซ็ค “แกมาเตะฉันทำไมยัยนีน่า” แซ็คหันไปต่อว่านีน่าที่ใช้กำลังทักทายเขาทันที “แกมันโวยวายหนวกหู ชั้นเหนื่อยอยากนั่งเงียบๆ ” นีน่าตอบพลางหอบหายใจเธอเองก็ดูเหนื่อยมากเช่นกันแต่ไม่ถึงขั้นทำหน้าเหมือนใกล้ขาดใจแบบแซ็ค “กลับเผ่าเข้าป่าบ้านเกิดของเธอไปสิจะได้อยู่เงียบๆ ยัยควีนคอง” พูดเสร็จแซ็คก็พุ่งตัวมาแอบด้านหลังของราฟเพื่อใช้เป็ที่กำบังทันทีราวกับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นีน่าที่กำลังทำท่าจะพุ่งเข้าขย้ำแซ็ค เห็นดังนั้นก็หยุดชะงักทันที “ไวนักนะแก รอชั้นหายเหนื่อยก่อนเถอะ อ๊าาาา หิวน้ำชะมัด” นีน่าพูดพร้อมกับท่าทางเหนื่อยล้า “นั่นสิถ้าได้น้ำมะนาวเย็นๆ สักแก้วตอนนี้ชั้นคงจะฟินสุดๆ เลยหละ” แซ็คกล่าวเห็นด้วยกับนีน่า “งั้นเดี๋ยวชั้นไปซื้อให้ไหมล่ะ” ราฟอาสาเมื่อเห็นเพื่อนรักทั้งสองคนกำลังนั่งหอบอย่างอ่อนล้า “ราฟแต่งงานกับผมเถอะ ผมรักคูณณณ” แซ็คพูดพร้อมกับทำท่ากอดจูบราฟ “เฮ้ย หยุดเลยแซ็ค” ราฟพูดพร้อมกับหยุดแซ็คด้วยการจับหน้าแซ็คด้วยมือข้างเดียวพร้อมกับผลักแซ็คออกจนเเซ็คกลิ้งหงายหลัง “แล้วนีน่าจะเอาด้วยไหม” ราฟหันไปถามนีน่า “ของชั้นขอเป็สตอเบอรี่ละกัน” นีน่าตอบ “งั้นรอแปปนะเดี๋ยวชั้นกลับมา” ราฟพูดพลางลุกขึ้นยืน ส่วนแซ็คตอบกลับราฟด้วยการนอนทำท่าตะเบ๊ะพร้อมยิ้มหน้าเป็
ราฟเดินออกมาได้สักพักในระหว่างทางที่เขากำลังเดินเพื่อที่จะไปซื้อเครื่องดื่มให้กับเพื่อนๆ ทันใดนั้นจากไกลๆ ราฟก็ได้เห็นใครบางคนกำลังเดินอยู่ด้านหน้าเขาซึ่งแม้จะไกลและเห็นจากด้านหลังเขาก็จำได้จากผิวและรูปร่างที่เล็กและผอมบางนั้นคือยูนินั่นเอง ร่างกายของราฟขยับเดินเร็วขึ้นอย่างอัตโนมัติเพื่อจะร่นระยะระหว่างเขาและยูนิ แม้ว่าราฟจะยังไม่รู้เลยว่าถ้าตามทันแล้วจะทำอะไรต่อ จะเดินเข้าไปคุยไหม หรือจะเดินตามห่างๆ ดี แล้วถ้าเกิดต้องคุยล่ะจะเริ่มคุยเื่อะไร สมองของราฟเริ่มทำงานอย่างหนักยิ่งกว่าตอนคิดคำตอบจากโจทย์คณิตศาสตร์เสียอีก แต่ยังไม่ทันที่ความคิดของราฟจะได้ข้อสรุป จู่ๆ ก็มีเด็กนักเรียนที่ใส่ชุดพละเช่นเดียวกับเขาวิ่งเข้ามาฉุดยูนิจากด้านหลัง ราฟเห็นดังนั้นจากที่เดินอยู่เขาก็ออกตัววิ่งตามไปสุดแรงทันที สุดทางที่ราฟเห็นว่ายูนิถูกพาไปนั้นเป็ห้องน้ำที่อยู่แยกจากตัวอาคารเรียน ราฟไม่รอช้าเขารีบวิ่งเข้าไปเพื่อไปดูให้แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ภาพที่ราฟได้เห็นในตอนนี้คือ ยูนิที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นกลัวนั่งอยู่ที่พื้นแขนทั้งสองข้างถูกล็อคและปิดปากอยู่โดยเพื่อนร่วมชั้นที่ราฟจำหน้าได้ในทันที นั่นคือเ้าเบร่อน ขาทั้งสองข้างถูกตรึงไว้ด้วยผู้ชายอีกคนคือแอล ส่วนคนที่ก่อนหน้านี้เหมือนกำลังจะพยายามถอดชุดของยูนิคือสตีฟ และมีอีกคนที่ราฟไม่รู้จักแต่สวมชุดนักเรียนชายกำลังถือโทรศัพท์มือถือราวกับว่ากำลังบันทึกภาพอยู่ ทุกคนที่อยู่ในห้องก่อนหน้านี้พร้อมใจกันหยุดชะงักแล้วหันมามองที่ราฟ “เวรเอ๊ย บอกแล้วให้ดูต้นทางคนนึง” สตีฟคำรามออกมาอย่างฉุนเฉียว “เฮ้ยอย่าเสียงดังดิวะสตีฟ” แอลเริ่มปรามด้วยเสียงที่พยายามจะไม่พูดดังนักแต่ก็แฝงไปด้วยความตื่นตระหนก ตอนนี้ทุกคนลุกยืนขึ้นวางมือจากสิ่งที่ทำก่อนหน้านี้แล้วหันมาที่ราฟ ยกเว้นเเต่เบร่อนที่ตอนนี้ถึงแม้จะหันมาสนใจราฟ แต่มันก็ยังคงล็อคตัวของยูนิอยู่ ไม่ต้องใช้ความคิดมากนักตอนนี้ราฟก็พอจะเข้าใจสถานการณ์พร้อมทั้งสิ่งที่เ้าพวกนี้ตั้งใจจะทำได้ทันที สายตาของราฟหันไปสบตากับยูนิที่ตอนนี้ใบหน้าที่งดงามนั้นเหมือนกำลังเขียนคำว่า”ช่วยด้วย” ในอกของราฟตอนนี้รู้สึกปั่นป่วนไปด้วยความโกรธ แต่ราฟที่มีประสบการณ์ผ่านสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์และความกดดันจากการชกมวยมาอย่างโชกโชนไม่ใช่คนโง่ ถึงเขาจะแข็งแรงก็ไม่มั่นใจว่าจะชนะคนทั้งสี่คนนี้ได้ในที่แคบแบบนี้แล้วยังรับประกันไม่ได้ด้วยว่ายูนิจะไม่ถูกลูกหลง เ้าพวกนั้นคงไม่ปล่อยเธอง่ายๆ แน่ ทันใดนั้นสตีฟก็พูดขึ้น “ไม่เกี่ยวกับแก ถ้ายังไม่อย่างตายรีบไสหัวไป” สตีฟพูดพลางย่างเท้ามาข้างหน้าทำหน้าตาน่ากลัวเพื่อข่มขู่ราฟ ในความคิดของราฟเขาไม่ได้กลัวคำขู่แม้แต่น้อยแต่กลับกันเขาคิดว่า ถ้าตอนนี้ไม่ได้มียูนิที่ถูกจับอยู่เขาคงประเคนหมัดขวาตรงสุดแรงเกิดใส่หน้าชั่วๆ ของไอ้สวะนี่ ที่ตอนนี้อยู่ในระยะเหมาะเจาะพอดีแถมเดินเข้ามาแบบหน้าเปิดโล่งเชื้อเชิญสุดๆ แต่ราฟก็ห้ามใจเอาไว้และแกล้งแสดงตามน้ำ “เอ่อ…ขอโทษทีแค่จะมาเข้าห้องน้ำ อย่าทำชั้นเลยนะ ชั้นช่วยดูต้นทางให้ก็ได้” ราฟแสร้งทำเป็กลัวทำหน้าแหยพร้อมกับชูมือขึ้นทั้งสองข้างเป็สัญญาณว่าไม่มีเจตนามาขัดขวาง “555ที่แท้ก็แกมันก็ไอ้ป๊อดนี่หว่าราฟ 555” สตีฟและพรรคพวกของมันพูดพร้อมกับหัวเราะเยาะราฟอย่างสะใจ สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้ราฟรู้สึกใดๆ แต่สิ่งที่ทำให้ราฟรู้สึกปวดใจอย่างมากในตอนนี้คือดวงตาที่สิ้นหวังของยูนิหลังจากได้ยินสิ่งที่ราฟพูด ดวงตาที่สวยงามคู่นั้นตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาและความเศร้า ทั้งสี่คนตอนนี้กำลังเริ่มลงมืออีกครั้งโดยที่ราฟแสร้งทำเป็ช่วยดูต้นทาง พลางชำเลืองมองเป็ระยะ ดูเหมือนคราวนี้ยูนิจะหมดแรงขัดขืนแล้วจากความหวังที่พึ่งถูกทำลายลง ราฟอดกลั้นอย่างมากเพราะได้ยินเสียงเ้าพวกนั้นพูดชั่วๆ และหัวเราะชั่วๆ ออกมาเป็ระยะ ในที่สุดเวลาที่ราฟรอก็มาถึงในขณะที่พวกมันกำลังจดจ่อกับการพยายามถอดเสื้อผ้าของยูนิ ราฟก็แกล้งหันกลับวิ่งเข้ามาทำหน้าตาตื่น “มีคนมาเป็กลุ่มเลย” ได้ผลอย่างที่ราฟคิดพวกมันลุกลนทันทีพยายามจะหนีเข้าไปพากันซ่อนในห้องน้ำ ราฟไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ เพราะตอนนี้ตัวเขาอยู่ในระยะกลางวงของพวกมันพอดี เป็ระยะที่พอที่จะช่วยยูนิได้แล้ว ไม่รอช้า เขาซัดหมัดขวาใส่หน้าเบร่อนที่กำลังทุลักทุเลอยู่กับการพยายามลากยูนิเข้าไปในห้องน้ำห้องหนึ่งอย่างแม่นยำ เบร่อนหลุดออกจากยูนิทันที ดูเหมือนตอนนี้มันจะหมดสติเเล้วด้วย ราฟรีบคว้าแขนข้างหนึ่งของยูนิ แอลที่อยู่ใกล้ที่สุดดูเหมือนจะไหวตัวได้คนแรกพยายามมาขวางด้านหน้าของราฟไว้ มันอยู่ใกล้เกินที่จะออกอาวุธด้วยหมัด ราฟจึงใช้หัวโหม่งไปที่หน้าของมันแทนแอลกุมหน้าร้องด้วยความเ็ปเเละล้มลง สตีฟพุ่งมากำลังเงื้อหมัดเข้าใส่ราฟ ราฟที่ไวกว่าถีบสวนออกไปด้วยความรวดเร็วทำให้สตีฟถึงกับปลิวร่างกระแทกกับโถปัสสาวะ เเละคนสุดท้ายที่ราฟไม่รู้จักเหมือนจะยังตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันยืนตัวแข็งขวางทางอยู่จึงถูกราฟวาดกำปั้นใส่ ด้วยหลังมือที่กระแทกกับกรามทำให้มันเซล้มลงไปทับร่างของสตีฟที่พยายามลุกขึ้นและพากันล้มลงอีกที
ราฟจูงมือยูนิพากันวิ่งออกมาจากห้องน้ำ จนตอนนี้ทั้งสองคนมาถึงตรงจุดที่ยูนิถูกดึงไปในตอนแรก ดูเหมือนพวกนั้นจะไม่ได้ตามมา ทั้งสองคนหยุดพักเพื่อหอบหายใจจากเหตุการณ์สุดระทึกที่พึ่งผ่านมา “เอายังไงกันต่อดี เราต้องบอกเื่นี้กับอาจารย์” ราฟหันไปถามยูนิที่ตอนนี้กำลังเหนื่อยหอบ พอได้ฟังที่ราฟพูดจบยูนิก็มีสีหน้าใทันที “ขอร้องหละอย่าพึ่งบอกอาจารย์ได้ไหม” ยูนิหันมาพูดกับราฟด้วยใบหน้าร้อนลน “ทำไมล่ะ ถ้าปล่อยไปมันอาจจะมาทำร้ายเธออีกนะ” ยูนิหลบตาราฟและทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ “ขอโทษนะ ชั้นรู้แต่ชั้นยังบอกนายไม่ได้ อย่าพึ่งบอกอาจารย์ได้ไหมราฟ” ยูนิเรียกชื่อของราฟเป็ครั้งแรก ราฟผู้เยือกเย็นถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ในหัวของราฟมีเสียงของตัวเองดังก้อง “เธอเรียกชื่อนายด้วย เธอเรียกชื่อนาย ใช่เธอเรียกชื่อนายนั่นแหละราฟ” ราฟตกอยู่ในภวังค์ความคิดตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะดึงสติกลับมาได้และคิดต่อว่า ให้ตายเถอะนี่เธอเป็ผู้ชายจริงๆ แน่หรอเนี่ย!! “ได้ๆ ไม่บอกก็ได้ แล้วเอายังไงจะให้เดินกลับไปส่งที่คาบเรียนก่อนไหม” ราฟตอบรับคำขอร้องของยูนิพร้อมกับถามต่อ “คือตอนนี้ชั้นหิวน้ำมากเลยน่ะ พอจะไปที่ร้านค้าก่อนได้ไหม” ยูนิตอบพร้อมกับทำหน้าขอร้องด้วยความเกรงใจ “อันที่จริงเราก็ออกมาซื้อน้ำเหมือนกัน ไปใกล้ร้านค้าคงไม่เป็ไรแล้ว รีบไปกันเถอะ” ราฟตอบพร้อมกับยิ้มให้ยูนิ แล้วทั้งคู่ก็ไปซื้อเครื่องดื่มและเดินกลับมาพร้อมกันที่คาบเรียน
2K
