บทที่ สิบเอ็ด
เสียนไท่เฟย
รุ่งอรุณในฤดูร้อนแสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านโปร่งในเรือนฟ่านหนิงลืมตาตื่นขึ้นด้วยความเคยชินอย่างทุกที ก่อนจะเรียกสาวใช้เข้ามาช่วยแต่งกายตามประจำวันถึงออกมาจากห้องเพื่อไปรับประทานอาหารเช้ากับมารดาและน้องชายหากแต่เพิ่งก้าวพ้นธรณีเรือนก็พบว่าฮูหยินฟ่านผู้เป็มารดานั่งรออยู่ก่อนแล้วทั้งอยู่ในชุดกึ่งพิธีการเสียด้วยพอนางเห็นฟ่านหนิงก็เอ่ยขึ้นทันที “วันนี้ทานข้าวเสร็จแล้วลูกไปเปลี่ยนชุดใหม่ด้วย แม่ส่งป้ายขอเข้าเฝ้าไว้เมื่อวานวันนี้เราจะไปเข้าเฝ้าเสียนไท่เฟยกัน”
คำพูดนั้นทำให้ฟ่านหนิงชะงักงันใจหนึ่งแปลกใจว่ามีเหตุใด แต่อีกใจก็คิดถึงเพราะมิได้เข้าไปพบป้าแท้ๆ ของตนเสียนานเมื่อคิดดูแล้วก็เห็นควรรับปากติดตามไปด้วย
เสียนไท่เฟย..พระราชชายาในรัชสมัยของฮ่องเต้พระองค์ก่อนไม่เพียงเท่านั้นท่านยังเป็ป้าแท้ๆ ของนางอีกด้วยด้วยความที่เสียนไท่เฟยไม่มีบุตรหรือบุตรีสืบสายโลหิตนับได้เพียงว่ามีหลานอยู่สองคนเท่านั้นคือ ฟ่านหนิงกับฟ่านเฉิงทั้งสองจึงเป็ดวงใจเล็กๆ ของนางด้วยเช่นกันซึ่งสถานะอันสูงส่งและอำนาจในวังหลังของเสียนไท่เฟยหาได้เป็สตรีธรรมดาไม่สิ่งที่ทำให้นางยืนหยัดมั่นคงในวังหลังนั้นเพราะเมื่อครั้งจางกุ้ยเฟยสิ้นชีวิตทิ้งองค์ชายวัยเพียงแปดขวบให้กำพร้า นับแต่นั้นเสียนไท่เฟยก็รับหน้าที่เลี้ยงดูองค์ชายที่ภายหลังขึ้นครองราชย์เป็ฮ่องเต้ในบัดนี้
ดังนั้นพอไม่มีไทเฮาอยู่เื้ัและไม่มีมารดาแท้ฮ่องเต้จึงเคารพนับถือเสียนไท่เฟยไม่ต่างจากมารดาคนหนึ่งอำนาจในวังหลังจึงมีเพียงเสียนไท่เฟยและฮองเฮาที่เป็ใหญ่ในวังหลังเท่านั้น
ฟ่านหนิงเมื่อนึกถึงวันวานใจยังคงเจ็บแปลบสมัยที่ตระกูลฟ่านประสบเคราะห์กรรม แต่ความเคารพที่ฮ่องเต้มีต่อเสียนไท่เฟยนั้นหาได้มากพอที่จะช่วยเหลือบิดาของนางไม่แม้เสียนไท่เฟยยอมคุกเข่าหน้าตำหนักวอนขอชีวิตสกุลฟ่านทุกคนทว่าก็ไม่อาจต้านทานพายุการเมืองในวันนั้นได้ ฟ่านซือิ...บิดานางถูกลงโทษอย่างมิอาจหวนคืนมารดาของนางตรอมใจจนสิ้นชีพส่วนตัวนางเองพลัดตกผา ไม่รู้ว่าถ้าเส้นเื่ดำเนินไปเช่นเดิมเสียนไท่เฟยจะเป็อย่างไร
ความทรงจำเ่าั้ทำให้หัวใจฟ่านหนิงเหมือนถูกบีบรัดอีกครั้งนางสาบานกับตนเองว่าจะไม่ปล่อยให้เหตุการณ์เลวร้ายเช่นนั้นหวนกลับมาอีก
เมื่อคิดได้ดังนั้นนางจึงตอบมารดาว่าจะติดตามเข้าไปในวังโดยมิได้อิดออดถึงแม้ในใจตอนแรกวันนี้นางตั้งใจจะออกไปเฝ้าดูเื่ราวความรักของสองตัวเอกเสียหน่อยว่าทั้งสองพบรักกันได้อย่างไร คิดเสียว่านั่งชมละครเพื่อหาความบันเทิงแต่เื่นั้นก็ไม่สำคัญนัก หากได้ไปพบท่านป้าก่อนย่อมดีกว่ากลับมาแล้วค่อยไปดูอีกทีก็ไม่สาย ถึงพลาดไปก็หาใช่เื่หน้าที่ของนางอยู่ก่อนแล้ว
หลังจากทานอาหารเสร็จฮูหยินฟ่านพาบุตรสาวที่แต่งองค์ทรงเครื่องเข้าวังฟ่านหนิงเลือกสวมชุดผ้าไหมแขนกว้างสีม่วงเข้มปักดิ้นทองละเอียดลายเมฆม้วนคล้องกับเครื่องประดับศีรษะทำจากทองประดับพลอยสีอร่ามเมื่อก้าวเดินดูราวผีเสื้อยามราตรี
หลังออกจากจวนไม่นานก็มาถึงวังสตรีจากสกุลฟ่านเดินต่อไปจนถึงตำหนักอวี้เจินที่พำนักของเสียนไท่เฟยซึ่งฟ่านหนิงเคยมาเยือนหลายครั้งแล้ว นางจึงมิได้รู้สึกตื่นเต้นนักเพียงแต่วันนี้กลับรู้สึกถึงบรรยากาศผิดแผกไปจากเดิมเล็กน้อย
เสียงขันทีหน้าตำหนักเอ่ยประกาศก้อง “ฮูหยินฟ่านและคุณหนูใหญ่ฟ่านมาถึงแล้ว!”
จากนั้นนางกำนัลผู้หนึ่งจึงรีบออกมาต้อนรับหญิงสูงวัยรูปร่างผอมสูงผู้หนึ่งเดินนำหน้าออกมาเมื่อฮูหยินฟ่านเห็นเข้าก็รีบก้าวออกไปโค้งตัวให้พร้อมเอ่ยทักอย่างนอบน้อม “ถานกูกู มิได้พบกันเสียนาน”
นางกำนัลเก่าแก่ผู้นั้น ‘ถานกูกู’คือผู้ติดตามรับใช้เสียนไท่เฟยมาช้านานมีฐานะใกล้เคียงกับแขนขาของเ้านายแม้ฮูหยินฟ่านก็ยังให้เกียรติอย่างสูงถึงตัวเองจะเป็น้องสาวแท้ๆ ของเสียนไท่เฟย
ฟ่านหนิงก้าวตามมารดาก้มกายทำความเคารพเช่นกันก่อนจะตามนางกำนัลนั้นเข้าไปด้านใน ขณะที่ย่างก้าวข้ามธรณีตำหนักนางกลับรู้สึกว่ามีผู้คนอยู่มากกว่าปกติที่ปลายสายตาเสียงสนทนากระซิบกระซาบดังแว่วมาจากห้องโถงด้านใน
สายตาของฟ่านหนิงเหลือบแลเห็นเหล่านางกำนัลและขันทีเดินขวักไขว่ การต้อนรับมิใช่เรียบง่ายเหมือนทุกครั้งหากแต่ดูเหมือนภายในตำหนักจะมีการชุมนุมของผู้คนอยู่ก่อนแล้ว
หัวใจนางเต้นถี่ขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุความรู้สึกประหลาดปะปนทั้งคาดการณ์และระแวดระวังนางกวาดตามองเพียงผิวเผินก่อนจะก้มศีรษะลงตามแบบแผนมิอาจสำรวจว่าในโถงมีผู้ใดอยู่บ้างอย่างเปิดเผย เพราะพิธีการย่อมสำคัญกว่าทุกสิ่งต้องสงบเสงี่ยมไม่ให้มีข้อครหาตามมาภายหลัง
นางกับมารดาคุกเข่าลงทำความเคารพรอเสียนไท่เฟยในชุดผ้าไหมสีเขียวลายดอกบัวเอ่ยอนุญาตให้ลุกขึ้นได้เมื่อฟ่านหนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก็พลันได้เห็นว่าผู้ที่นั่งอยู่ภายในโถงวันนี้มิใช่เพียงท่านป้าของนางหากยังมีบุคคลสูงศักดิ์อีกสามคน
ตรงกลางเบื้องบนคือ ฮองเฮาผู้ครองความสง่างามด้วยชุดแพรทองปักลายหงส์ ท่าทางนิ่งสงบแต่ทรงอำนาจถัดออกมาด้านข้างคือองค์หญิงฉิงกับบุตรชายวัยหนุ่ม...จ้าวจวิ้นหยาง
หัวใจฟ่านหนิงกระตุกวาบแต่ใบหน้ากลับเรียบสนิทนางเก็บงำความรู้สึกได้อย่างแเี หาได้เผยร่องรอยรำคาญใจแม้แต่น้อย ทั้งที่ในใจนั้นกลับร้องโอดโอย‘เ้าอีกแล้วหรือ!ชาติก่อนมิได้พานพบกันบ่อยถึงเพียงนี้ขนาดมาหาท่านป้ายังต้องมาเจออีกงั้นหรือ?’
ความคิดผุดพรายขึ้นไม่ขาดตอนนั้นในชาติที่แล้วเจอกันก็นานๆ ทีเวลานางไปหาเื่ถังหลันชิงแต่เหตุผลหนึ่งที่เจอกันครั้งนี้ วันนี้ในชาติที่แล้วนางไม่ได้มาเข้าเฝ้าเสียนไท่เฟยเพราะความอับอายที่พ่ายแพ้ต่อถังหลันชิงในการดีดพิณ นางจึงเก็บตัวอยู่แต่ในจวนคราวนี้ต่างออกไป โชคชะตาหรืออีกนัยคือเวรกรรมจึงพานางมาพบเขา
เมื่อรับรู้ว่าผู้ใดอยู่ในโถงมารดานางจึงพานำคารวะบุคคลนั้นๆ“คารวะฮองเฮา องค์หญิงฉิงและซื่อจื่อ”
ฟ่านหนิงก้มกายลงอย่างงดงามตามพิธีแต่มิได้เหลือบมองบุรุษผู้นั้นแม้แต่น้อย
เสียนไท่เฟยเอ่ยเสียง “ข้าให้พวกนางมาพบเอง”
ฮองเฮาจึงพยักหน้ารับเบือนสายตามาที่ฟ่านหนิงพลางกล่าวอย่างอ่อนโยน “ไม่พบกันพักใหญ่แล้ว คุณหนูใหญ่ฟ่านยิ่งโตก็ยิ่งงดงามวันนี้อาภรณ์สีม่วงทำให้เ้าดูสง่าจริงๆ”
ฟ่านหนิงย่อตัวลงอีกครั้ง “ขอบพระทัยเพคะ”เสียงนุ่มหวานแ่
จากนั้นสตรีจากสกุลฟ่านทั้งสองก็หลบไปยืนอยู่ด้านข้างไม่กล้าก้าวรุกคืบไปมากกว่านี้ เพราะผู้สูงศักดิ์กว่ายังนั่งอยู่ที่โต๊ะในโถงต้องรอจนทั้งหมดจากไปคงได้คุยกับท่านป้าฟ่านหนิงจึงทำได้เพียงฟังการสนทนาที่กำลังดำเนินต่อไปเท่านั้นไม่อาจแทรกได้
องค์หญิงฉิงกล่าวขึ้นต่อราวกับบทสนทนาเมื่อครู่ยังไม่จบ“นั้นเพราะฮ่องเต้ทรงจะจัดตำแหน่งในกองรักษาเมืองให้แต่เ้าตัวก็ไม่รับ บอกว่าไม่ว่าง จะไปรับระฆังที่วัด มีอย่างที่ไหน! ฝากเสียนไท่เฟยกำชับฮ่องเต้อีกแรงได้หรือไม่ว่าอย่าเพิ่งหน่ายหลานคนนี้”
เสียนไท่เฟยได้ยินหัวเราะเบาๆตอบรับองค์หญิงฉิงทันที “ได้สิๆ ข้าจะพูดให้อีกทีแต่เ้าเองก็เป็พระภคินี ฮ่องเต้จะกล้าหน่ายได้อย่างไรกัน ข้าว่าพระองค์ออกจะใส่ใจเขามากด้วยซ้ำ”
ฟ่านหนิงได้ยินถึงกับเผลอยิ้มมุมปากก่อนจะรีบเม้มแน่นเพื่อเก็บกลั้น ที่แท้การมาวันนี้ก็เพราะมารดาพยายามบากหน้าอ้อนฝากบุตรชายผู้เป็ซื่อจื่อเช่นนี้เองเห็นทีความสามารถมิอาจเอาชนะความเกียจคร้านได้จริงๆนางค่อนขอดจ้าวจวิ้นหยางอย่างสะใจ
นางจึงค่อยๆเหลือบมองบุรุษในชุดสีเข้มที่นั่งเอนกายอย่างสบายว่าเขาจะมีท่าทางเช่นไรเลยเห็นว่าร่างสูงหมุนพัดในมือเล่นพลางยกยิ้มราวไม่ใส่ใจว่ากำลังถูกฝากฝังเื่อนาคตอยู่
ฮองเฮาเอ่ยขึ้นต่อ “นั้นเพราะซื่อจื่อยังเด็กอยู่มาก รักสนุกใน่วัยนี้ก็ไม่แปลกหรอก”
ด้านองค์หญิงฉิงสวนกลับทันควัน “เด็กอย่างไรกัน!เข้าวัยสวมกวานมาก็แล้วคนรุ่นเดียวกันต่างก็มีสะใภ้มีบุตรหลานสืบสกุลกันแล้วด้วยซ้ำ”
ในระหว่างที่แม้เหล่าผู้ใหญ่จะสนทนาถึงตัวจ้าวจวิ้นหยางแต่กลับไม่มีใครสนใจมองบุรุษหนึ่งเดียวผู้นี้จ้าวจวิ้นหยางที่จู่ๆ ก็เอียงใบหน้ามองมาทางฟ่านหนิงดวงตาคมกริบของเขาประสานกับนางชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มกระตุกแววประหลาดนั้นทำให้นางขนลุกทั่วกาย จากนั้นเขาถึงหันกลับไปมองสตรีสูงศักดิ์ทั้งสามพลางกล่าวเสียงน้ำเสียงต่ำขี้เล่น “เวลานี้ข้าไม่ใช่คนเดียวที่ลอยชายเสียหน่อย...”
องค์หญิงฉิงมารดาเขาหันขวับมาหน้าตึงทันที“มีก็เ้าคนเดียวเท่านั้นคนอื่นเขาศึกษาตำราหรือรับราชการกันหมดแล้ว”
จ้าวจวิ้นหยางหัวเราะเบาๆตอบอย่างไม่ยี่หระ “หากข้าไม่ว่างแล้วจะเข้าวังมากับท่านแม่ได้หรือ? เช่นนั้นคนที่ว่างอีกคนก็คือคุณหนูใหญ่ฟ่านมิใช่หรือ?”
คำกล่าวพ่นออกมาพาดพิงถึงนางไม่รู้อีโหน่อีเหน่ฟ่านหนิงรีบก้มหน้าหลบ แม้มิได้เผยสีหน้า แต่ในใจกลับสาดคำบริภาษใส่ ‘เ้าจะลอยชายแล้วโยงข้าไปเกี่ยวด้วยทำไมกัน! ข้าไม่ได้กำลังจะรับบรรดาศักดิ์เช่นเ้าอีกทั้งภารกิจของข้าคือกอบกู้โลก หาได้ว่างเปล่าไม่!’
ฮองเฮาแค่นหัวเราะเบาๆดูเหมือนจะขบขันและเอ็นดูชาวยต่อวาจาของจ้าวจวิ้นหยาง “จะเหมือนกันได้อย่างไรซื่อจื่อสตรีมิใช่ว่าอยู่ว่างๆ ได้ตลอด วันหนึ่งก็ต้องแต่งงานออกเรือนคุณหนูใหญ่ฟ่านอีกไม่นานก็คงเช่นกัน”
เหมือนได้คำตอบตรงใจแววตาจ้าวจวิ้นหยางเป็ประกายเลิกคิ้วหันมาทางนางอีกครั้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ไว้ท่า “เช่นนั้นหรือคุณหนูใหญ่? ข้านึกว่าเ้าอยากแต่งกับองค์ชายเสียอีกเช่นนั้นไม่ใช่ว่าต้องรออีกนานหรือกว่าองค์ชายใหญ่จะเติบโตพอมีพิธีสมรส”
คำพูดนั้นแม้ฟังดูกำเริบเสิบสานแต่เพราะเป็ถ้อยคำจากจ้าวจวิ้นหยางผู้ใดได้ยินก็ไม่แปลกใจนักด้วยความที่เขาเป็คนพูดได้ทุกสิ่ง ทำตัวเอาแน่เอานอนไม่ได้เช่นนี้เป็ทุนทุกคนจึงต้องเข้าใจกันเองว่าเป็คำล้อเล่น แต่ทว่าผู้เป็มารดากลับทนมิได้มีอย่างที่ไหนพูดถึงสตรีที่ไม่ออกเรือนราวจัดแจงงานแต่งงานให้องค์หญิงฉิงถึงกับดึงแขนเสื้อลูกชายแรงๆ ดวงหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
“ลูกคนนี้ช่างเพ้อเจ้อเกินทน! ให้อยู่ต่อไม่ได้แล้ว” จากนั้นนางจึงลุกขึ้นคำนับเสียนไท่เฟยและฮองเฮา “วันนี้ข้าขอลาแล้ว”จากนั้นก็ดึงบุตรชายให้ออกตามติดไป
เมื่อสองแม่ลูกออกจากตำหนักไปบรรยากาศภายในก็คลายความอึดอัดลง ฮองเฮาเองก็ยิ้มบาง ก่อนเอ่ยขอตัวลาตามไปอีกคนเหลือเพียงเสียนไท่เฟย ฮูหยินฟ่านและฟ่านหนิงเมื่อแขกผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายทยอยออกจากตำหนักอวี้เจินไปแล้วความเงียบสงบก็ปกคลุมทั่วทั้งโถงเสียนไท่เฟยผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้แกะสลักยกมือกวักเบาๆ เรียกสองแม่ลูกจากสกุลฟ่านให้เข้ามาใกล้
“รีบมานั่งเถิด ครอบครัวเดียวกันจะมัวมาพิธีรีตองให้มากทำไม” เสียงของเสียนไท่เฟยอบอุ่นนัก
ฟ่านหนิงก้าวตามมารดาเข้าไปพอจะนั่งลงยังไม่ทันแตะเบาะดีเสียงของเสียนไท่เฟยก็ดังขึ้นก่อนขณะมองพิจารณาหลานสาว “ไม่เจอกันเพียงเดือนกว่ามิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้เหยาจูของเราถึงดูโตขึ้นนักงามสง่าขึ้นเสียจนฮองเฮายังเอ่ยชม อืมๆ จริงดังนางว่า”
เพียงได้ฟังประโยคนั้นดวงตาของฟ่านหนิงก็พลันร้อนผ่าว น้ำตาแทบร่วงออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ใจอยากโผเข้าไปกอดท่านป้าเหมือนเมื่อครั้งยังเป็เด็ก ที่นางสามารถแสดงกิริยาที่สนิทสนมได้ไม่ต้องเกรงสิ่งใดแต่เวลานี้นางก็ต้องฝืนรักษากิริยาเอาไว้ เพียงย่อตัวเอ่ยเสียงสั่นแต่ยังคงชัดเจน “ขอบคุณท่านป้าที่เอ่ยชมเ้าค่ะ” ก่อนนั่งลงเบาๆ
ฮูหยินฟ่านมารดาจึงต่อคำแทน “ก็เพราะ่นี้เหยาจูนึกคิดอย่างไรไม่รู้ เปลี่ยนอาภรณ์เก่าออกไปหมดไม่สวมตามแบบกระแสนิยมของสตรีวัยแรกรุ่นเลย”
เสียนไท่เฟยพยักหน้ารับก่อนจะดึงมือเรียวน้อยของฟ่านหนิงมากุมไว้ แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ “อืม เหยาจูโตแล้วจริงๆ แต่อาภรณ์เช่นนี้ก็งดงามสง่าเ้างามอยู่ก่อนแล้ว อาภรณ์เพียงเป็สิ่งเสริมให้ยิ่งเจิดจรัส”
ฟ่านหนิงแย้มยิ้มกว้างตอบพลางทำเสียงหยอกเย้า“ท่านป้าชมไปเรื่อยหรือไม่ก็ไม่รู้”
เสียนไท่เฟยหัวเราะเบาๆแล้วเอื้อมมือมาบีบแก้มนางอย่างเอ็นดู “เด็กคนนี้ว่าป้าโกหกหรือ?”
ฟ่านหนิงหัวเราะคิกคักเผลอเสียท่าทีคุณหนูผู้สูงศักดิ์เพราะอยู่ต่อหน้าคนที่วางใจก่อนจะเอ่ยรับคำชมเสียเลย “ก็จริงเ้าค่ะต่อไปท่านป้าห้ามชมใครอีกแล้วนะเ้าคะ”
เสียนไท่เฟยพยักหน้ารับอย่างตามใจหลานสาวก่อนสีหน้าจะกลับเป็จริงจังขึ้นเล็กน้อย วกกลับไปเหตุการณ์ก่อนหน้า “ส่วนเื่ที่ได้ยินกันเมื่อครู่ พวกเ้าอย่าได้เอาไปพูดต่อแม้พวกนางอาจมิได้ถือสาอะไร แต่ก็ดีกว่าให้ความนั้นหลุดออกจากปากพวกเรา”
“เ้าค่ะ”สตรีสกุลฟ่านสองคนขานรับพร้อมกัน
ครู่หนึ่งฮูหยินฟ่านจึงเปรยขึ้นเสียงเรียบแต่หนักแน่นจริงจัง“พี่หญิง...ความจริงที่ข้ามาวันนี้มีอีกเหตุผลหนึ่งเ้าค่ะ”
เสียนไท่เฟยยิ้มบาง “อะไรหรือ บอกมาตรงๆ เถิด พวกเราเป็ครอบครัวเดียวกันจะเกรงใจไปทำไม”
ฮูหยินฟ่านสูดลมหายใจเล็กน้อยก่อนเอ่ย“สองสามวันก่อน พวกเราไปงานเลี้ยงน้ำชาที่สกุลติงที่นั่นมีสตรีผู้หนึ่งจากสกุลถัง นามว่าถังหลันชิง นางดีดพิณได้เชี่ยวชาญนักเพลงที่นางบรรเลงสะกดผู้ฟังจนเงียบงันทั้งงาน”
เสียนไท่เฟยพยักหน้ารับบ้างแสดงออกถึงว่าฟังอย่างตั้งใจและก็รู้อยู่แล้วว่างานเลี้ยงน้ำชาของสกุลติงมีไว้ให้เหล่าคุณหนูสกุลใหญ่ได้แสดงความสามารถ
ขณะที่ฟ่านหนิงที่นั่งอยู่ด้านข้างได้ยินถึงกับเบิกตากว้างนางเพิ่งตระหนักว่าแท้จริงแล้วเหตุผลที่มารดาพานางมาพบเสียนไท่เฟยในวันนี้ก็เพื่อเื่นี้ความอบอุ่นก่อตัวในอกทันที ดวงตาสั่นระริกพลางหันไปมองมารดา ท่านแม่...ชาติที่แล้วหลังจากพ่ายแพ้ต่อถังหลันชิงท่านแม่หาอาจารย์พิณคนใหม่มาสอนให้ข้าเช่นนี้เอง แต่ตอนนั้นฟ่านหนิงเศร้าเสียใจหมดอาลัยไม่คิดว่าจะทำอีกพอมารดาพาอาจารย์คนใหม่มานางก็ขับไล่ไสส่งไม่ใยดีเพราะทั้งโทสะและความมิรู้คุณจนภายหลังจึงรู้ว่าอาจารย์ผู้นั้นคือก่านซุนแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วผู้ที่โดยปกติแล้วสอนเพียงสตรีในวังเท่านั้นที่แท้เป็ท่านแม่ที่บากหน้ามาขอเสียนไท่เฟยให้ช่วยนี่เอง
ความจริงในอดีตพลันผุดขึ้นมาตอนนั้นนางไม่รู้เลยว่ามารดาต้องมาอ้อนวอนถึงเสียนไท่เฟย เพื่อขอร้องให้นำความไปเรียนต่อฮ่องเต้ท่านป้าของนางก็บากหน้าไปกราบทูลต่อมิใช่เื่ง่ายเลยที่ทำให้อาจารย์ก่านยอมรับศิษย์นอกวังเช่นตนเหตุใดพวกท่านถึงได้รักและปกป้องข้าถึงเพียงนี้
เสียนไท่เฟยเงียบไปครู่หนึ่งหลังฟังเื่จบก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “นั้นสินะ เหยาจูของเรามีพร์อยู่แล้วเพียง้าอาจารย์ดีๆสักคน มีหรือข้าจะทำไม่ได้ ไว้ข้าจะไปคุยกับฮ่องเต้ให้เอง”
คำพูดนั้นทำให้ฟ่านหนิงแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่นางโค้งศีรษะลงต่ำเอ่ยเสียงสั่น “ขอบคุณท่านป้ามากเ้าค่ะ” แม้ว่านางจะไม่ได้ติดใจเช่นที่มารดาเข้าใจแต่ไม่มีเหตุผลใดที่จะปฏิเสธชาติก่อนนางมีฝีมือเป็ทุนเดิมเพียงแต่ใช้เวลากว่าจะกลับมาเล่นอีกครั้งและก็พอที่จะพัฒนาไปมากอยู่แต่มาสะดุดเพราะโทษทัณฑ์เสียก่อน...ที่ตั้งไปขายเสียงเพลงที่โรงน้ำชาไม่แน่ว่าถ้าครั้งนี้ถ้านางได้อาจารย์ก่านมาสอนจริงๆ นางอาจจะก้าวนำถังหลันชิงก็ได้
‘รอให้ภารกิจกอบกู้เส้นเื่จบลง’ ไม่มีระบบมาตัดแต้มภาพลักษณ์สักวันนางอาจจะโค่นถังหลันชิงให้ได้! ตอนที่นางยิ้มรับอย่างมีหวังเสียนไท่เฟยก็ยิ้มอบอุ่นตอบรับลูบหลังมือของหลานสาวเบาๆ เป็การปลอบประโลมจากที่คิดว่านางกำลังเศร้าใจ
หลังจากนั้นทั้งสามก็ยังคงสนทนากันต่ออีกพักใหญ่บ้างถามไถ่เื่ในจวน บ้างเล่าความเป็ไปในวังจนดวงอาทิตย์คล้อยมาแก่เวลาอันสมควร สตรีสกุลฟ่านทั้งสองจึงขอตัวลากลับก่อนก้าวออกจากตำหนัก ฟ่านหนิงหันไปมองเสียนไท่เฟยอีกครั้งดวงตายังอบอุ่นและอ่อนโยนไม่เปลี่ยน
571K
