จวนสกุลไป๋
ไป๋เสี่ยวหรงมองดูบานประตูขนาดใหญ่ตรงหน้าอย่างสงบ ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ นางยืนมองอยู่นานทว่าไร้ซึ่งท่าทีจะขยับจนบานประตูนั้นเปิดออก บ่าวรับใช้ในจวนใส่ชุดสีชมพูอ่อนที่กำลังถือตะกร้ามองมาที่นางอย่างสงสัย
"แม่นางมาหาใครเ้าคะ"บ่าวรับใช้คนนั้นถามไป๋เสี่ยวหรงด้วยรอยยิ้มเป็มิตร
"ท่านราชครู"
บ่าวรับใช้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องมาที่ไป๋เสี่ยวหรงด้วยแววตาเป็ประกาย รอยยิ้มของนางกว้างขึ้นจนเห็นฟันที่เรียงรายอย่างงดงาม
"ไม่ทราบว่าแม่นางมีนามว่า ไป๋เสี่ยวหรง หรือไม่เ้าคะ"
ไป๋เสี่ยวหรงขมวดคิ้วมองมาที่บ่าวรับใช้ด้วยความสงสัยที่นางเดาได้ว่านางมีชื่อแซ่เช่นไร ใบหน้างามพยักหน้าครั้งเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าของบ่าวรับใช้ยิ่งกว้างขึ้น
"เชิญเ้าค่ะคุณหนู"ท่าทีของบ่าวรับใช้คนนั้นเปลี่ยนไปทันที เป็นอบน้อมและเคารพ
ไป๋เสี่ยวหรงเดินเข้ามาภายในจวนด้วยความสง่างามออร่ารอบตัวเต็มด้วยความเยือกเย็น นางเดินตามทางเข้ามาจนหยุดอยู่หน้าเรือนหลังใหญ่
"เรือนแห่งนี้คือเรือนรับรองเชิญคุณหนูเข้ามาพักข้างในเถอะเ้าค่ะ บ่าวจะให้สาวใช้นำของว่างมาให้คุณหนู"
"ไม่ต้องข้าเพียงอยากพบท่านราชครูเท่านั้น"เสียงเ็าดังออกมาจากปากบางได้รูปของไป๋เสี่ยวหรง หัวคิ้วเรียวขมวดอย่างอดทน สิ่งที่นางไม่ชอบเป็ที่สุดคือการล่าช้า
"เ้าค่ะบ่าวจะรีบทำตามความประสงค์แจ้งนายท่านให้เ้าค่ะ"บ่าวรับใช้คนนั้นพูดจบทำความเคารพไป๋เสี่ยวหรงเดินออกไปทันที
ไป๋เสี่ยวหรงเดินเข้าไปในเรือนตามคำเชิญของบ่าวรับใช้เพื่อรอการมาของท่านปู่ของนาง
บ่าวรับใช้ที่เดินออกมาจากไป๋เสี่ยวหรงมุ่งตรงมาอย่างเรือนของไป๋เซียวหมินด้วยความเร่งรีบทว่านางโดนสาวใช้สองคนรากตัวไว้เสียก่อน
"พี่ชิง แม่นางคนเมื่อครู่เป็ใครหรือนางงดงามยิ่งนัก"สาวใช้คนหนึ่งพูดด้วยใบหน้าหลงใหลในความงามดวงตากลมโตมองมาที่บ่าวรับใช้คนนั้นรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
"ใช่ๆพี่ชิงแม่นางคนเมื่อครู่เป็ใคร นางเป็คุณหนูตระกูลใดหรือเ้าคะ งดงามราวเทพเซียน อื้ม..งดงามกว่าคุณหนูอันดับหนึ่ง หลี่เซียเซียอีกเ้าค่ะ"ความตื่นเต้นของพวกนางทำเอาบ่าวรับใช้ที่กำลังเร่งรีบกุมขมับอย่างเหนื่อยใจ
ชิงเหลียน บ่าวรับใช้รุ่นใหญ่ในจวนั้แ่รุ่นอดีตจนถึงรุ่นปัจจุบันนางรับหน้าที่ต่อจากท่านยายของนางตามบรรพบุรุษตอนอายุ สิบแปดปีหากนับอายุปัจจุบันนางมีอายุเพียงยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปีเท่านั้นและมีหน้าที่รับผิดชอบกฏระเบียบในจวนั้แ่สาวใช้รุ่นเล็กจวนถึงความสะอาดและการดูแลนายท่าน
เหมียมเหมียน สาวใช้รุ่นกลางมีหน้าที่ในการจัดสรรน้ำชาและของว่างต่างๆต้อนรับแขกที่มาเยือนอย่างจวน
ฟูเอ๋อร์ ญาติผู้น้องของชิงเหลียนมีหน้าที่ในครัวเรือนและเป็สาวใช้รุ่นเล็ก
ชิงเหลียนถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะตอบเสียงขรึม
"พวกเ้าสองคนไม่มีงานการทำหรือไร ไปไป ไปทำงานกันได้แล้ว ข้ายังต้องรีบไปรายงานให้นายท่านทราบอีก ใช่เหมียมเหมียนเตรียมของว่างน้ำชาเอาไปให้คุณหนู"พูดจบชิงเหลียนเดินออกไปทันที
ฟูเอ๋อร์และเหมียมเหมียนมองหน้ากันก่อนมุมปากของนางสองคนปรากฏรอยยิ้มสดใส
"คุณหนู คงไม่ใช่คุณหนูที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกระทันหันคนเมื่อคืนหรอกนะ"ฟูเอ๋อร์พูดั์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างขึ้น
"นั้นสิ"เหมียมเหมียนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของฟูเอ๋อร์
"ไปรีบทำตามคำสั่งของพี่ชิงเถอะเดี๋ยวเราสองคนจะถูกตัดเตือนจนหูชาอีก"ฟูเอ๋อร์พูดอีกครั้งเหมียมเหมียนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนทั้งสองคนจะแยกย้ายกันออกไปทำหน้าที่ของตนเอง
เหมียมเหมียนนำของว่างและน้ำชามาเสริฟให้ไป๋เสี่ยวหรงตามหน้าที่ เมื่อมาถึงห้องโถงนางถึงกลับหยุดหายใจทันทีเพราะออร่าเย็นะเืรอบตัวของไป๋เสี่ยวหรงและความงดงามของใบหน้า
ความรู้สึกถึงการมาของบุคคลไป๋เสี่ยวหรงเพียงเหลือบตามองคนมาหนึ่งครั้งอย่างสงบเท่านั้นและหันมาสนใจกับภาพวาดที่ติดอยู่บนผนังห้องต่อ
เหมียมเหมียนเข้ามาเสริฟน้ำและของว่างเสร็จและถอยออกมาอย่างมีมารยาท ฟูเอ๋อร์ยืนรออยู่หน้าประตูห้องครัวอย่างใจจดใจจ่อสายตาพลางมองมาทางไปอย่างเรือนใหญ่ตลอดจนร่างที่รอคอยปรากฏสู่สายตานางเข้าหาทันที
"เป็อย่างไรบ้าง"ฟูเอ๋อร์ถามอย่างตื่นเต้น
"เฮ้อ..ข้าอุตส่าห์ได้ใกล้ชิดทว่าความมั่นใจของข้าหายไปแล้วนะสิั้แ่เดินเข้าไปในห้องโถงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้างดงามของคุณหนูด้วยซ้ำ"เหมียมเหมียนพูดเสียงเศร้า
"ห๊ะ หรือเ้ากำลังบอกว่าคุณหนูงดงามจนเ้าไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองงั้นหรือ"
"เ้าเนี่ยนะ ข้ายังพูดไม่จบเสียหน่อยมันก็จริงงดงามจนข้าเกือบหลงไหลกลัวว่าพอเห็นใบหน้าหมดจดงดงามเช่นนั้นจะทำให้ข้าเสียมารยาท แต่ที่ทำให้ข้าไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเพราะกลิ่นอายรอบตัวของคุณหนูน่ะสิ เย็นราวน้ำเเข็ง"
"ข้าไม่เข้าใจ"ฟูเอ๋อร์ถามอย่างใสซื่อมองเหลียมเหลียนพร้อมขมวดคิ้ว
"ข้าละเหนื่อยใจกับเ้าจริงๆ พี่ชิงออกจากฉลาดทว่ากับมีญาติผู้น้องซื่อบื่อ"พูดจบนางเดินกุมขมับออกไปทันที
ฟูเอ๋อร์มองตามแผ่นหลังของสหายสนิทของนางอย่างครุ่นคิดทว่ากลับคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าคำพูดที่สหายสนิทอธิบายเมื่อครู่หมายถึงอะไร
"เหมียมเหมียนหมายความว่าเช่นไร แล้วน้ำแข็งอะไรที่ทำให้นางไม่กล้ามองงั้นเหรอ"ฟูเอ๋อร์พึมพำกับความคิดคนเดียวก่อนจะรีบไล่ตามหลังของเหมียมเหมียนไป
….
ไป๋เซียวหมินเดินมาอย่างเรือนใหญ่ด้วยความประหม่าและตื่นเต้นใบหน้าคมคายชราตามอายุเหงื่อร้อนไหลตามใบหน้าจนดูมีแต่ความกังวล
"หลานสาวของข้าเป็อย่างไร"ไป๋เสี่ยวหมินถามชิงเหลียนบ่าวรับใช้ข้างกายด้วยเสียงเงียบขรึมทว่ากลับอ่อนโยนเมื่อพูดถึงหลานสาวเพียงคนเดียวของเขา
"คุณหนูงดงามมากเ้าค่ะ แต่ว่าเ็าไปเสียหน่อย"
ไป๋เสี่ยวหมินพยักหน้าเื่นิสัยเขาก็พอรู้มาบ้างจากสหายสนิทของเขา
"เื่เรือนที่ให้จัดการเป็อย่างไรบ้าง"
"เรียนนายท่าน บ่าวจัดการตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ ทั้งของใช้และของจำเป็บ่าวจัดการเสร็จแล้วเ้าค่ะเพียงแต่ปิ่นหยกหิมะที่นายท่านสั่งให้บ่าวนำไปให้ร้านค้าทำยังไม่เสร็จเ้าค่ะต้องรออีกหนึ่งสัปดาห์อย่างต่ำเ้าค่ะ"
เมื่อเดินมาถึงประตูเรือนใหญ่ไป๋เสี่ยวหมินพูดขึ้นอย่างเป็การเป็งาน"อื้ม เ้ากลับไปเถอะ"
"เ้าค่ะ"ชิงเหลียนคาราวะเสร็จถอยหลังออกไปตามคำสั่งของผู้เป็นายอย่างนอบน้อมและเคารพ
ไป๋เซียวหมินสูบลมหายใจเข้าลึกๆเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้ามาด้านใน ภาพที่เข้ามาสู่สายตาของเขาคือสตรีในอาภรณ์สีขาวราวหิมะนั่งอย่างสงบอยู่ในห้องโถงใบหน้างดงามราวหยกดวงตาดำขลับทว่าแววตาที่นางแสดงออกมากลับว่างเปล่าและเย็นะเืทำเอาคนจ้องถึงกลับหนาวสั่น นางก็คือหลานสาวที่เขาบ่นคิดถึงตลอดเวลานั้นเอง ไป๋เสี่ยวหรง หลานสาวของเขากลับมาแล้ว นางกลับมาแล้วจริงๆ
938
