1 สัปดาห์ผ่านไป
ลูคัสยังคงอยู่ภายในบริเวณหมู่บ้าน เขาใช้เวลาไปกับการรักษาาแให้หายดีก่อนที่จะออกเดินทาง
"เอาล่ะ"
"ได้เวลาออกเดินทางแล้ว"
ลูคัสลุกขึ้นจากที่นั่งและหยิบสัมภาระมาแบกไว้ที่หลังของเขา เขาเดินออกจากหมู่บ้านใน่เช้า พอเดินมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน ลูคัสก็หยุดเดินและหันตัวกลับมาทางหมู่บ้าน เขาแสองความเคารพโดยการโค้งคำนับ จากนั้นเขาก็เดินทางต่อไป เขาเดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน เพื่อหวังจะได้พบกับหมู่บ้านอื่นๆ
ระหว่างที่ลูคัสกำลังเดินผ่านป่าอยู่นั้น อยู่ๆ ก็มีบางอย่างพุ่งเข้าหาลูคัส
"โครม" เสียงของบางอย่างชนกับลูคัส
ลูคัสไม่ได้ระวังตัวจึงถูกชนเข้าอย่างจัง
"โอ๊ย....เจ็บแฮะ"
ลูคัสหันไปมองหาสิ่งที่เข้ามาชนเขา
"หาาาาา" ลูคัสถึงกับร้องอุทานออกมา เมื่อสิ่งที่มาชนเข้านั้น ก็คือหมูป่าั์ที่มีขนาดตัวใหญ่สามเท่าของหมูป่าทั่วไป หมูป่าตัวนี้ท่าทางดูโกรธเป็อย่างมาก
"อะไรกันเนี่ย"
"เ้าหมูป่าตัวนี้ ทำไมตัวมันใหญ่ขนาดนี้เนี่ย"
ทันใดนั้นเ้าหมูป่าก็พุ่งเข้าใส่ลูคัสอีกครั้ง คราวนี้ลูคัสตั้งตัวได้ทัน ทำให้สามารถะโหลบได้
"ฟู่ เกือบไปแล้ว"
หมูป่ายังคงพุ่งเข้าใส่ลูคัสอย่างต่อเนื่อง ลูคัสที่ทำได้ะโหลบไปมา ตอนนี้เขาเริ่มที่เหนื่อยแล้ว ทำให้เขาหลบเ้าหมู่ป่าได้ช้าลง เขาจึงตัดสินหยิบมีดที่อยู่ในกระเป๋าออกมา เขาตั้งใจที่จะใช้มันต่อสู้
(ถือซะว่าเป็การฝึกไปในตัว)
ลูคัสมีสีหน้าที่มั่นใจขึ้น เขาพุ่งเข้าหน้าเ้าหมู่ป่าอย่างไม่เกรงกลัว เขาฟันไปที่ใบหน้าของหมูป่า
ฉับ
ลูคัสฟันโดนไปตาขางซ้ายของมัน
"อ๊ากกกกก"
เ้าหมูป่าร้องอย่างเ็ป แต่ดูเหมือนว่าจะยิ่งทำให้มันโมโหหนักกว่าเดิม คราวนี้มันพุ่งใส่อย่างบ้าคลั่ง ลูคัสต้องหาจังหวะหลบและรอโอกาสที่จะโจมตีอีกครั้ง
เ้าหมูป่ากระโจนเข้าใส่ลูคัสอย่างรวดเร็ว คราวนี้เขาหลบได้อย่างเฉียดฉิว เ้าหมูกระแทกกับต้นไม้เต็มไป ตัวของมันติดอยู่กับต้นไม้ มันพยายามที่จะดึงตัวเองออกมา แต่ก็ไม่สามารถทำได้
"ข้าขอโทษ"
ลูคัสใช้มีดแทงไปที่่ลำตัวของหมูป่าไปหลายครั้ง เ้าหมูส่งเสียงร้องที่ชวนหดหู่เสียจริง ไม่ช้าเ้าหมูป่าก็สิ้นลมหายใจไปในที่สุดและล้มลง
"แฮ่ก แฮ่ก"
ลูคัสหายใจเสียงดัง เขาเหนื่อยจากการต่อนี้เป็อย่างมาก เขามองดูร่างของเ้าหมูป่าและนํ้าตาซึมออกมา ทันใดนั้นเองพุ่มไม้ในบริเวณนั้นก็ขยับ ทำให้ลูคัสคิดว่ายังมีพวกของหมู่ป่าอยู่ เขาตื่นตัวและพยายามตั้งสติเอาไว้
มีบางอย่างกำลังจะออกมาจากพุ่มไม้ ลูคัสตั้งท่าเตรียมพร้อมรับการโจมตี สิ่งที่ออกมาพุ่มไม้นั้นก็คือลูกหมู่ป่าที่เดินออกมาตามหาแม่ ทำเอาลูคัสที่เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว เขามองเ้าลูกหมูป่าค่อยๆ เดินผ่านเขาไปอย่างช้า ลูกหมูตัวนั้นมีอาการเหมือนจะร้องไห้
ลูคัสที่เห็นดังนั้น เขาก็วางมีดลงด้วยสีหน้าซีดเซียว นํ้าตาเริ่มไหลออกมา เมื่อเขาเห็นลูกหมูป่าพยายามสะกิดแม่ของมันที่นอนจมกองเื ทำให้ลูคัสนึกถึงเหตุการณ์ของตนเอง
"ข้าขอโทษ"
"ข้าไม่รู้เลยว่าแม่เ้าแค่พยายามจะปกป้องเ้า"
ลูคัสขยับไปลูบตัวของลูกหมูป่าพลางเอ่ยคำขอโทษไปด้วยและกอดเ้าลูกหมูตัวนั้นไว้อย่างแแ่
หลังจากนั้นลูคัสก็ได้ทำหลุมศพให้กับแม่หมูป่า โดยที่ลูกหมูป่าอยู่ข้างๆ แม่ของมัน
"ข้าสัญญาว่าจะดูแลลูกเ้าให้ไปอย่างดี"
ลูคัสยืนไว้อาลัยให้กับแม่หมูป่าั์
ลูคัสที่ตัดสินใจพักค้างคืนอยู่ที่บริเวณ เพื่อที่ดูแลเ้าลูกหมูป่า
วันต่อมา
ลูคัสตื่นขึ้นมาแต่เช้า เขาเก็บข้าวของให้เรียบเพื่อที่เตรียมที่จะออกเดินทางต่อ
"ไปกันเถอะ"
ลูคัสเรียกเ้าลูกหมูป่าที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ให้ตามมา ดูเหมือนมันจะฟังเข้าใจจึงได้เดินตามลูคัสมาติดๆ ผ่านไปครึ่งวันลูคัสก็ได้เดินผ่านที่ป่าหนาทึบได้สำเร็จ เมื่อเขาเดินออกเขาก็ตะลึงในสิ่งที่เขาพบ
ภาพที่เขาได้เห็น ณ ตอนนี้คือเมืองขนาดใหญ่ มีตึกมากมายนับไม่ถ้วน เขาเห็นผู้คนอาศัยอยู่ภายในเมืองเป็จำนวนจึงทำให้เขาออกอาการวิตกกังวล เขาเริ่มหายใจถี่ขึ้น หัวใจเต้นเร็วขึ้น แขนขาของเขาสั่นจนเห็นได้ชัด
"อู๊ด....อู๊ด"
เ้าลูกหมูป่าส่งเสียงเรียกและสะกิดตัวของลูคัสเพื่อฝห้ได้สติ
"อ่ะ...ขอบใจเ้ามาก"
ลูคัสดูเหมือนจะเริ่มดึงสติกลับมาได้แล้ว
ลูคัสมองไปที่เ้าลูกหมูป่าและย่อตัวลงไปก่อนที่เอ่ยว่า "จะว่าไปให้ข้าจะเรัยกว่าอะไรดีนะ"
"อืมมมมม"
ลูคัสคิดชื่อให้เ้าลูกหมูป่าอยู่นาน
"ข้าคิดออกแล้ว ให้เ้าชื่อว่า"
"เฮดีส แล้วกัน"
(ไม่รู้เหมือนกันทำไมข้าถึงคิดถึงชื่อนี้ แต่เคยได้ยินพวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านพูดถึงชื่อนี้บ่อยๆ คงมีความหมายที่ดีแน่ๆ) ลูคัสนึกในใจ
"อู๊ดดด"
ลูกหมูป่าส่งเสียงตอบรับ
"โอเค เอาล่ะเดินทางต่อกันเลยดีกว่า"
"อู๊ด อู๊ด"
และแล้วลูคัสและเฮดีสก็ได้มุ่งหน้าไปสู่เมืองที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขา
1K
