เอมอรปาดเหงื่อด้วยแขนเสื้อหลังจากล้างจานที่พวกกลาสีกินข้าวเย็นอิ่มหมดแล้ว หล่อนถอดผ้ากันเปื้อนและกำลังตรงกลับห้องเช่นทุกครั้ง
เคล้ง! เอมอรหยุด มองกลับเข้ามาในครัว แล้วเดินหาต้นกำเนิดเสียงว่าคงมีอะไรร่วงลงมาให้เห็น แต่จู่ๆ ก็มีใบหน้าคร้ามคมกับดวงตาไหวระริกเหมือนเยาะเย้ยของธันทราชเข้ามา
ั้แ่วันแรกแล้วหลังจากนั้นหล่อนก็ไม่ได้พบเขาจริงๆ อีกเลยไม่เคยพูดกันเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่เรือเก่านี่ก็ไม่ได้ใหญ่โต เขาอาจจะเห็นหล่อนว่าตอนนี้หล่อนย่ำแย่ขนาดไหน อาจจะกำลังพอใจอยู่ก็ได้ที่หล่อนอยู่ในสภาพนี้ แต่ทำไม หล่อนถึงยังนึกถึงเขาอยู่เรื่อย...
“อุ้ย!” เอมอรสะดุ้ง มือใหญ่ปิดกดที่ริมฝีปากหล่อนแน่นและโอบเอวหล่อนอย่างจาบจ้วง
ใคร? ...
“ไงจ๊ะคนสวยวันนี้กลับห้องช้ารอพี่อยู่ใช่ไหม” เสียงแหบนั่นอยู่ข้างหูของหล่อน เอมอรทั้งทุบ หยิกข่วนที่แขนของมัน แต่มันคงไม่รู้สึก “มามะ ไปห้องพี่ดีกว่า พี่รู้นะว่าั้แ่ออกจากฝั่งมาเราก็ขาดความสุขเหมือนกัน มาหาความสุขด้วยกันดีกว่านะจ๊ะ” มันกระซิบจนหล่อนแขยงและยิ่งทุบตีสุดแรง “โอ้ย อีเวรนี่” มันร้องเพราะหล่อนใช้หัวกระแทกหน้าจนมันกุมจมูก “พูดดีๆ ไม่ชอบใช่ไหม”
“อย่านะ” เอมอรตั้งใจถอยไปที่ประตู แต่มือมันคว้าเสื้อหล่อนไว้จนหล่อนปลิวไปตามมือของมัน “อย่านะ ปล่อย” หล่อนถูกผลักให้นอนลงบนพื้นเย็น พยายามตะเกียกตะกายออกจากร่างใหญ่ที่ทับอยู่บนตัว
“อุวะ อีนี่ทำเป็สะดีดสะดิ้งไปได้ ทำอย่างกับไม่เคย”
“ฉันไม่ใช่!” เอมอรดิ้นรนมากกว่าเดิมเมื่อเสื้อถูกฉีกขาดจนเห็นชั้นในที่หล่อนมีอยู่เพียงตัวเดียว
“โอ้โห แม่เ้าโว้ย”
“ไม่นะ” เอมอรกรีดเสียงออกมาดังลั่นกับมือที่เลื่อนไปที่กางเกง
โครม!! เสียงประตูห้องครัวกระทบกับผนังแทบหลุดทั้งบาน ทำเอาร่างที่คร่อมอยู่รีบลุกทันทีที่รู้ว่าใครเข้ามาขัดจังหวะ
เอมอรสะอื้นแล้วลุกขึ้นจับเอวกางเกงให้กระชับมือ และกุมรอยแยกเสื้ออย่างทุลักทุเล มองที่ประตูแล้วยังเห็นไม่ชัดแต่รีบถอยไปติดอ่างล้างจาน ปาดน้ำตามองร่างสูงใหญ่ที่ยืนผงาดค้ำประตู
“นาย...” เสียงของกลาสีสั่นๆ แต่เอมอรกลับอุ่นใจขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็ธันทราช
“ทำอะไร เสียงดังไปถึงข้างนอก”
“ผม...ผม”
“เขาพยายามจะปล้ำฉัน” เอมอรรีบเดินไปอยู่ข้างเขาหวังให้เขาคุ้มครองจากกลาสีหน้าเหี้ยม
“ไม่ ไม่จริงนาย”
“อะไรไม่จริง” เขาถามกลับและมองสภาพของเอมอรโดยไม่พูดอะไรแล้วกลับไปมองลูกน้อง
“มัน มันโกหก ผมไม่ได้ปล้ำมัน” กลาสีเลิกลักบอก “มันให้ท่าผม มันบอกให้ผมมานี่มันจะรอ ผมก็เลยมา”
“ไม่จริง ฉันไม่เคย...” เอมอรชะงักกับรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าเขา…
“งั้นเหรอ ฉันคงมาขัดจังหวะสินะ เอาสิเชิญ ไม่รบกวนแล้ว” ธันทราชเดินกลับออกไปแต่มือเรียวจับแขนเขาไว้
“อย่านะคะ อย่าไป ฉันไม่เคยให้ท่าเขาฉันไม่ได้รอ”
“ปฏิเสธไปก็เท่านั้นแหละ ถ้าอดอยากมากนักผมก็ไม่ว่าหรอก บนเรือมีอีก...เธอเลือกเอาก็แล้วกัน”
เพี๊ยะ!! เอมอรเหลือแรงเท่าไรก็ใส่ไปทั้งหมดจนหน้าเขาสะบัด หล่อนเองก็ชาที่มือจนสั่น
“คุณมันคนใจทราม! ฉันยอมเป็คนงานเป็ทาสให้คุณจิกหัวใช้ ทำงานทุกอย่างตามที่คุณ้า แต่ฉันไม่ได้มาเป็ที่รองรับความอยากของลูกน้องคุณ” ธันทราชคว้าต้นแขนหล่อนทั้งสองข้างเข้าหาตัว ดวงตาเขาวาววับส่อแววประหลาดจนหล่อนเริ่มใจหวิว
“นี่มันยังน้อยไป ไม่อยากเป็ที่รองรับความอยากของลูกน้องฉัน งั้นก็เป็ของฉัน!” ธันทราชฉุดหล่อนตามแรงมือโดยไม่คิดถนอมหรือฟังเสียงอะไรอีก
173K
