เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

หลังจากเหตุการณ์รินดาตกสระน้ำและเศษนกฮูกฟางสลายไป ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมสวนหลังบ้านตระกูลหวังอีกครั้ง ทุกคนยืนนิ่งจ้องมองผิวน้ำที่นิ่งสนิท แต่ในหัวของทุกคน (ยกเว้นคุณนายหวังที่เดินขึ้นบ้านไปแล้ว) กลับไม่ได้นิ่งตาม เพราะมีเสียงพากย์สดระดับ Full HD ดังระงมอยู่ข้างหู

[เสียงในใจของชิงเซียน: ให้ตายสิ... ไอ้จอมมารหน้าบูดนั่นมันหายไปไหนนะ? ในโลกมายาก็ดูเหมือนจะโดนข้ากำราบไปแล้ว (ด้วยตะไบเล็บเลอค่า) แต่ทำไมทิ้งนกฮูกมาขู่ฟ่อๆ ใต้พื้นบ้านข้าได้อีกล่ะเนี่ย! หรือว่าใต้กระเบื้องหรูๆ ที่คุณพ่อปูไว้ มันจะมีทางด่วนเชื่อมต่อลงสู่นรกชั้นเจ็ดจริงๆ? โอ๊ยยย... ข้าล่ะอยากจะรื้อบ้านทิ้งแล้วไปอยู่คอนโดใจกลางเมืองแทนเหลือเกิน!]

พี่ชายทั้งสาม (อี้, ลั่ว, ซิง) และเฟยหลง ต่างพากันสะดุ้งเมื่อได้ยินคำว่า "รื้อบ้านทิ้ง" ทุกคนรีบทำหน้านิ่งสงบเหมือนพระอิฐพระปูน เพราะกลัวว่าถ้าชิงเซียนรู้ว่าพวกเขายินเสียงในใจ เธอจะปิดช่อง "วิทยุเซียนพยากรณ์" นี้ไปเสียก่อน

"เอ่อ... ชิงชิง พี่ว่าเรากลับเข้าไปข้างในกันเถอะ ลมแรงเดี๋ยวเป็นหวัด" หวังอี้ พี่ใหญ่แสร้งพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ทั้งที่ในใจกำลังจดบันทึกคำด่าของน้องสาวไว้เป็นกรณีศึกษา

[เสียงในใจของชิงเซียน: ห่วงข้าหรือห่วงกลัวผีจะลากไปลงสระกันแน่คะพี่ใหญ่? หน้าพี่ซีดจนจะกลายเป็นสีเดียวกับกระดาษชำระแล้วนะนั่น! แต่เอาเถอะ... ตอนนี้จอมมารจะตายหรือจะแค่สลบข้าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ข้าต้องเตรียม 'อาวุธ' ให้พวกพี่ชายกากๆ ของข้าก่อน ไม่งั้นถ้าศึกใหญ่มาจริงๆ พวกพี่ได้กลายเป็นอาหารว่างปีศาจแหงๆ!]

หวังซิง (พี่สาม) ถึงกับสะอึก [โถ่... น้องสาว พี่ไม่ได้กากนะ พี่แค่ยังไม่ได้โชว์เทพ!]

ปฏิบัติการ "ตุนของขลัง" ฉบับตระกูลหวัง

วันต่อมา คฤหาสน์ตระกูลหวังกลับมาดูเหมือนปกติในสายตาคุณนายหวัง แต่เบื้องหลังประตูห้องทำงานของท่านประธาน กลับกลายเป็นศูนย์บัญชาการรบชั่วคราว ชิงเซียนนั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งขรึม (ที่พยายามจะให้ดูเข้ม) ในมือถือพู่กันที่แช่น้ำหมึกอาคม

"ฟังนะทุกคน! จอมมารมันขู่ว่ามันอยู่ใต้ดินบ้านเรา เพราะฉะนั้นเราต้องเตรียมตัว!" ชิงเซียนประกาศเสียงแข็ง

"เราควรจ้างบริษัทขุดเจาะไหมลูก? พ่อจะได้เตรียมงบประมาณถูก" ท่านประธานหวังถามอย่างจริงจัง

[เสียงในใจของชิงเซียน: พ่อคะ! นี่มันงานปราบมารนะคะไม่ใช่ขุดบ่อน้ำมัน! พ่อจะเอาสว่านไฟฟ้าไปเจาะหัวจอมมารรึไงคะ?! ข้าล่ะเพลียจิตกับระบบตรรกะของพ่อจริงๆ!]

ท่านประธานหวัง: "..." (รีบเก็บโบรชัวร์เครื่องขุดเจาะลงลิ้นชักแทบไม่ทัน)

"พวกพี่สามคน... เอา 'ยันต์เป็ดสยบมาร' นี่ไปพกไว้!" ชิงเซียนยื่นแผ่นกระดาษที่มีรูปเป็ดสีชมพู (ที่เธอวาดเองแบบลวกๆ) แต่แฝงไอเซียนบริสุทธิ์ไว้ "ถ้าเจออะไรแปลกๆ ให้ปาใส่มันทันที! ห้ามหาย ห้ามเปียกน้ำ และห้ามเอาไปเช็ดหน้าเด็ดขาด!"

[เสียงในใจของชิงเซียน: หึๆ... ถึงลายเส้นจะดูเหมือนไก่พิการ แต่ข้างในข้าอัดพลัง 'เหม็นขี้หน้ามาร' ไว้เต็มเปี่ยม รับรองว่าถ้าปีศาจโดนเข้าไป มันต้องคันคะเยอไปสามวันเจ็ดวันแน่!]

หวังลั่ว (พี่รอง) รับยันต์มามองด้วยสายตาทึ่งๆ "น้อง... นี่มันคือยันต์จริงๆ ใช่ไหม?"

"แน่นอนค่ะพี่ลั่ว! ของดีราคาแพงนะเนี่ย!" (ชิงเซียนพูดพลางยืดอก)

เฟยหลงกับภารกิจ "คุมพลังเทพสงคราม"

เฟยหลงนั่งนิ่งอยู่มุมห้อง เขาสัมผัสได้ถึงพลังในตัวที่ตื่นมาเพียงครึ่งเดียวหลังจากศึกในโลกมายา พลังนั้นมันอัดแน่นอยู่ในอกเหมือนภูเขาไฟที่รอวันระเบิด

"พี่เฟยหลงคะ..." ชิงเซียนเดินเข้าไปหา แววตาที่เคยจิกกัดอ่อนแสงลงนิดหนึ่ง "พี่เป็นยังไงบ้าง? พลังที่มันตื่นขึ้นมาน่ะ... พี่คุมมันไหวไหม?"

เฟยหลงเงยหน้าสบตาเธอ "มันร้อนครับชิงชิง... เหมือนมีไฟเผาอยู่ในกระดูกตลอดเวลา"

[เสียงในใจของชิงเซียน: โถ่... พ่อเทพสงครามผู้น่าสงสาร หน้าพี่ดูทรมานจังเลยแฮะ หรือข้าควรจะเอา 'น้ำแข็งไส' ไปโปะหน้าผากพี่ดีนะ? ไม่สิ... พลังหยางเข้มข้นขนาดนี้ ต้องใช้ 'วิชาถ่ายโอนไอเย็น' ของข้าช่วยปรับสมดุล... แต่เดี๋ยวนะ วิชาข้ามันต้อง 'แตะตัว' กันบ่อยๆ นี่นา! อ๊ายยย... นี่ข้าหาเรื่องอยากแตะเนื้อต้องตัวพี่เขาเหรอเนี่ย?! นังชิงเซียนบ้า! หุบปากเดี๋ยวนี้!]

เฟยหลงหูแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาแสร้งทำเป็นไอคอกแคก "เอ่อ... ผมว่าแค่นั่งสมาธิก็น่าจะพอครับ ไม่ต้องใช้... วิธีพิเศษอะไรหรอก"

ชิงเซียนสะดุ้ง "พี่รู้ได้ไงว่าหนูจะใช้มนต์พิเศษ?! หนูยังไม่ได้พูดเลยนะ!"

"ผม... ผมเดาเก่งครับ" เฟยหลงรีบหันไปมองหน้าต่าง

ปริศนาใต้กระเบื้องหิน

คืนนั้น ในขณะที่คุณนายหวังกำลังหลับปุ๋ยเพราะโดนชิงเซียนแอบร่ายมนต์ 'นิทราเป็ดน้อย' ใส่เพื่อให้หลับลึกที่สุด ชิงเซียน พี่ชายทั้งสาม และเฟยหลง ก็แอบย่องลงไปที่ห้องใต้ดินอีกครั้ง

ห้องใต้ดินที่เคยพังทลายจากศึกก่อนหน้า บัดนี้ดูเงียบเชียบจนน่าสยอง ชิงเซียนใช้พัดหยกเคาะไปตามพื้นกระเบื้องทีละแผ่น

[เสียงในใจของชิงเซียน: แปลก... แปลกมาก กลิ่นอายมารมันเข้มข้นออกมาจาก 'รอยแตก' ตรงนี้ แต่มันไม่ใช่กลิ่นอายของการต่อสู้ มันเหมือนกลิ่นอายของ 'สิ่งที่กำลังรอการตื่น' มากกว่า เหมือนเรากำลังเดินอยู่บนหลังยักษ์ที่กำลังหลับอยู่เลยแฮะ...]

"ทุกคน ระวังนะ..." ชิงเซียนกระซิบเสียงแผ่ว "หนูสัมผัสได้ว่าใต้พื้นดินบ้านเรา ไม่ได้มีแค่ศพจอมมาร แต่มันมี 'กลไก' บางอย่างที่กำลังหมุนอยู่"

ทันใดนั้นเอง พื้นห้องใต้ดินก็สั่นสะเทือนเบาๆ ไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอเหมือน... เสียงหัวใจเต้น

ตึก... ตึก... ตึก...

พี่ชายทั้งสามหน้าซีดเผือด หวังซิงแทบจะกระโดดขี่คอหวังอี้ "ชิงชิง... บ้านเราหัวใจเต้นได้ด้วยเหรอ?!"

[เสียงในใจของชิงเซียน: บ้านไม่ได้เต้นโว้ยพี่ซิง! แต่ไอ้ที่อยู่ใต้บ้านน่ะมันกำลัง 'ตื่น' ! กรี๊ดดด! ข้าจำจังหวะนี้ได้ มันคือจังหวะการตื่นของ 'ปฐพีมาร' ที่ข้าเคยอ่านในคัมภีร์ต้องห้าม! ถ้ามันตื่นขึ้นมาจริงๆ บ้านทั้งหลังจะกลายเป็นปากของปีศาจทันที!]

เฟยหลงพุ่งเข้าไปคว้าแขนชิงเซียน "ชิงชิง! ถอยออกมาจากจุดนั้น!"

ในจังหวะที่เฟยหลงลากชิงเซียนออกมา แสงสีม่วงจางๆ ก็เริ่มลอดออกมาจากรอยแตกของกระเบื้อง มันไม่ได้พุ่งเข้าทำร้ายใคร แต่กลับค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปมือขนาดใหญ่ที่พยายามจะ "ไขว่คว้า" ไปที่ตัวชิงเซียน

"มันต้องการตัวน้อง!" หวังอี้ตะโกนพลางปายันต์เป็ดสีชมพูใส่

ฟู่ววว!

ยันต์ติดไฟพ่นควันเป็ดออกมาทำให้มือนั้นชะงักไปชั่วครู่ แต่นั่นกลับทำให้เสียงหัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม! พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังลอดออกมาจากใต้ดินที่ได้ยินกันทุกคน...

"เจ้าเอาชนะข้าในมายาได้... แต่เจ้าจะหนี 'ความจริง' ใต้เท้าเจ้าได้รึ? หลินชิงเซียน... อีกเจ็ดราตรี เมื่อพระจันทร์ดับแสง ข้าจะมารับ 'กุญแจ' ของข้าคืน!"

ชิงเซียนยืนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะกลัวอย่างเดียว แต่เพราะคำว่า 'กุญแจ' มันทำให้เธอนึกถึงความลับสุดท้ายที่เธอไม่ได้บอกใคร... ความลับเรื่องที่ว่าทำไมเธอถึงข้ามภพมาอยู่ที่นี่ และทำไมต้องมาอยู่ในตระกูลหวัง!

[เสียงในใจของชิงเซียน: กุญแจเหรอ... หรือว่าจะเป็น 'ไอ้สิ่งนั้น' ที่อยู่ในท้องข้า?! ไม่นะ... ข้ายังไม่ได้กินอะไรประหลาดๆ ลงไปเลยนะ นอกจากส้มตำเมื่อวานนี้!!!]

เฟยหลงหันขวับมามองหน้าท้องชิงเซียนด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก [ในท้อง?! ชิงชิง... คุณเก็บอะไรไว้ในนั้นกันแน่!!!]