ทายาทบัลลังก์อสูร

        “ไปทำอะไรกันมา ท่านหัวหมู่ ทำไมถึงหน้าดำกันมาเยี่ยงนี้” พระเจ้าศารทูลตรัสถามเมื่อเหล่าทหารที่ถูกส่งไปตามหาบิดาและมารดาของพระมเหสียมุนาเทวีต่างกลับกันมาด้วยใบหน้าที่มีคราบเขม่ากันทั่วทุกตัวคน

        “กระหม่อมเข้าไปในถ้ำของนางงูยักษ์ จนได้พบท่านพ่อและท่านแม่ของพระมเหสียมุนาเทวีพ่ะย่ะค่ะ” หัวหมู่ร่างใหญ่กราบทูล

        “จริงหรือ” พระมเหสีร้องถามอย่างร้อนพระทัย “ตอนนี้พวกเขาอยู่ไหน”

        “หมอหลวงตรวจอาการอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

        “พาข้าไปที” ทรงลุกพรวดขึ้น

        แล้วหัวหมู่ร่างใหญ่ก็กระวีกระวาดนำเสด็จพระมเหสียมุนาเทวีและพระเจ้าศารทูลไปทันที เมื่อมาถึงห้องหนึ่ง หมอหลวงที่นายหัวหมู่พูดถึงก็เปิดประตูออกมาพอดิบพอดี

        “พ่อกับแม่ของข้าเป็นเยี่ยงไรบ้างท่านหมอหลวง”

        “อาการโดยทั่วไปก็มิได้เป็นอะไรมากพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่อิดโรยแล้วก็เกิดอาการหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา คงจักต้องใช้เวลาอีกสักระยะเพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงกราบทูลถวายรายงาน

        ยังไม่ทันที่จะฟังจบ พระมเหสียมุนาเทวีก็ปราดเข้าไปในห้องนั้นทันทีแล้วเพียงภาพแรกที่ได้ทอดพระเนตร พระหฤทัยก็แทบจะแหลกสลายลงเสียให้ได้เมื่อทั้งบิดาและมารดาต่างกอดกันกลมด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้มไปทั้งคู่ สายตาทั้งสี่ดวงเหลือบมองไปทั่วห้องด้วยความหวาดกลัวจนปวดร้าวเข้าไปถึงก้นบึ้งของพระหฤทัย

        “พ่อ แม่” ทรงร้องเรียก ก่อนจะโผเข้าหาทั้งคู่

        ทว่าทั้งสองกลับผละหนี ถอยร่างไปอยู่ที่มุมห้อง มองพระนางด้วยสายตาหวาดกลัวราวกับกำลังมองปีศาจร้าย

        “แม่” พระมเหสีเอ่ยด้วยสุรเสียงสั่นพร้อมกับพระอัสสุชลที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทรงเอื้อมพระหัตถ์เข้าไปใกล้อย่างช้าๆ

        ร่างของคนชราทั้งสองสั่นเป็นเจ้าเข้า มองพระหัตถ์ที่คืบคลานเข้าไปด้วยความกลัวที่สะท้อนออกมาทางแววตา ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะตัดสินใจใช้มือปัดพระหัตถ์ของพระนางออกไป

        “อย่าเข้ามานะ นางปีศาจ”

        คำพูดประณามของผู้เป็นพ่อแทบจะฉีกพระทัยของพระมเหสียมุนาเทวีเสียจนขาดวิ่น ทรงทรุดองค์ลงคุกพระชงฆ์อย่างอ่อนแรง แล้วซบพระพักตร์ลงกับฝ่าพระหัตถ์ ทรงกันแสงออกมาอย่างไม่อายใคร

        “เจ้าไม่เป็นไรนะ” พระเจ้าศารทูลตรัสอย่างอาทรพร้อมกับโอบกอดพระนางเอาไว้

        “หม่อมฉัน...ขออยู่กับพ่อและแม่ตามลำพังได้ไหมเพคะ” ตรัสสะอึกสะอื้นโดยมิได้เงยพระพักตร์ขึ้นมาจากฝ่าพระหัตถ์

        กษัตริย์ชราถอนพระปัสสาสะ ก่อนจะทรงลุกขึ้นยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ แล้วจึงทรงพระดำเนินออกจากห้องไป ทิ้งให้พระนางอยู่กับบิดาและมารดาจนกระทั่งพระอาทิตย์อัสดง