บทที่ 19 'กรรมที่ก่อ' มาถึงแล้ว
ถงชุนชู่รีบคว้ามันมา ใช้ตะเกียบงัดฝากล่องออก หยิบขนมขึ้นมากินอย่างตะกละตะกลาม
ขนมในกล่องเกือบครึ่งถูกถงชุนชู่กินหมดในพริบตา กินจนสำลักหน้าแดง
ถงชุนจิ้งรีบรินน้ำให้เขา ถงชุนชู่ดื่มน้ำจนหมดในคำเดียว
หลังจากนั้นถงชุนชู่จึงเล่าเื่ราวอันขมขื่นระหว่างการเดินทางครั้งนี้
หลังจากที่เขาขึ้นรถไฟได้ไม่นาน เงินและคูปองที่พกติดตัวมาก็ถูกขโมยไป หลายวันที่ผ่านมาเขาหิวจนทนไม่ไหวจึงต้องทนขออาหารบนรถไฟ
ข้าวปลาอาหารสมัยนี้แพงขนาดนี้ คนหนุ่มอย่างเขาต้องมาขอทาน ใครจะให้ของกินจนอิ่มได้ล่ะ?
ตอนลงจากรถไฟ ผ้าห่มของเขาก็ถูกใครไม่รู้เอาไปอีก
"พี่รอง! ถงฮั่วทำให้ผมดูแย่!" ถงชุนชู่เดินทางมาชนบทครั้งนี้ เจอเื่แย่จริง ๆ ฮือ ๆ ๆ...
ถงชุนจิ้งตบหัวน้องชายเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าต้องทนทุกข์ทรมานมามาก "ตอนขึ้นรถไฟ พ่อแม่ไม่ได้เตือนนายหรือไงว่าให้ระวังจะโดนล้วงกระเป๋าบนรถ?"
แน่นอนว่าพวกเขาพูดไปแล้ว แต่ถงชุนชู่รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถป้องกันได้ทัน กระเป๋าของเขาถูกกรีดจนขาด
เมื่อถงชุนชู่มาถึงจึงได้รู้ว่าถงฮั่วก็อยู่ที่นี่ด้วย!
"เธอมาขอความช่วยเหลือจากคุณเหรอ?" ถงชุนชู่ทั้งโกรธทั้งแค้น การที่เขาต้องตกต่ำถึงขั้นนี้ ล้วนเป็เพราะถงฮั่วทั้งนั้น
ถงชุนจิ้งรู้สึกลังเลอยู่บ้าง ตอนแรกเขาก็คิดว่าถงฮั่วมาที่นี่ก็เพราะเขาเป็พี่ชายคนรอง จึงมาพึ่งพาเขา พี่น้องอยู่ด้วยกันจะได้ดูแลกัน
แต่ผ่านมาเกือบสิบวันแล้ว ถงฮั่วกลับไม่เคยมาหาเขาเลยสักครั้ง
คิดถึงตรงนี้ถงชุนจิ้งก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
ถงชุนชู่บ่นพึมพำว่าจะไปเอาเื่กับถงฮั่ว
ถงชุนจิ้งบอกให้เขาจัดการตัวเองให้เรียบร้อยและพักผ่อนให้ดีก่อนค่อยไปหาถงฮั่ว
แต่ถงชุนชู่ไม่ยอม เขาบอกว่าที่เขาเป็แบบนี้ก็เพราะถงฮั่วทำ เขา้าให้ถงฮั่วได้เห็นกับตาว่าเธอก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้กับเขาบ้าง
ถงฮั่วกำลังกินข้าวอยู่ในห้อง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็รีบกลืนซาลาเปาขาวคำสุดท้ายลงไป แล้วหยิบแผ่นแป้งข้าวโพดขึ้นมาถือไว้ในมือเพื่อตบตา
พอเปิดประตูออกมา ข้างนอกก็เป็ขอทานคนหนึ่ง
ถงฮั่วจึงส่งแผ่นแป้งข้าวโพดให้เขาอย่างไม่ใส่ใจแล้วปิดประตู
ถงชุนชู่ถึงกับตะลึงงัน!
เธอหมายความว่ายังไง?
รู้ตัวว่าทำผิดแล้วเหรอ? ละอายใจจนไม่กล้าเจอเขาแล้วเหรอ?
ถงชุนชู่ได้กลิ่นหอม ๆ ของแผ่นแป้งข้าวโพดที่ยังร้อนอยู่ก็กลืนน้ำลายแล้วเริ่มกินทันที เมื่อครู่เขายังกินไม่อิ่ม และขนมที่กินไปก็แห้งเกินไป
ถงชุนจิ้งยืนรออยู่นอกลานบ้าน เขาคิดว่าทั้งสองคนจะต้องทะเลาะกันแน่ ๆ
แต่กลับไม่มีเสียงอะไรเลยสักนิด
เมื่อเขาเดินเข้าไปดู กลับพบว่าถงชุนชู่ที่ชอบทำตัวเด่นกำลังยืนกินขนมอยู่หน้าประตูบ้านของถงฮั่ว!
"ถงชุนชู่! นายกำลังทำอะไรอยู่?" ถงชุนจิ้งถาม มุมปากกระตุก
ถงชุนชู่ไม่ค่อยชอบแผ่นแป้งข้าวโพดนัก มันไม่อร่อยเท่าซาลาเปา แต่เวลาหิวกินอะไรก็อร่อยไปหมด "ผมกินเสร็จแล้ว ค่อยไปคิดบัญชีกับเธอ!"
ถงชุนชู่เคาะประตูอีกครั้ง!
ถงฮั่วเหมือนเพิ่งได้ยินเสียงของถงชุนจิ้ง และเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อเปิดประตู ครั้งนี้เธอเห็นถงชุนจิ้ง แล้วหันไปมองถงชุนชู่ ก่อนจะจำได้ทันทีว่าคนที่ดูยับเยิน ทั้งเปรอะเปื้อนและส่งกลิ่นเหม็นคนนี้เป็ใคร
เธอหัวเราะจนยืนตัวตรงไม่ได้
"ถงฮั่ว!" ถงชุนชู่โกรธ "เธอยังมีหน้ามาหัวเราะอีกเหรอ? ใครกันเป็คนทำให้ฉันกลายเป็แบบนี้? เพราะเธอนั่นแหละ!"
ถงฮั่วเห็นถงชุนชู่โชคร้ายก็หัวเราะออกมา แต่พอคิดว่าถงชุนชู่ไม่ได้ไปทางใต้แต่กลับมาที่นี่ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
"ฉันช่วยนาย ไม่ได้ทำร้ายนายเลยนะ" ถงฮั่วพูดเรียบ ๆ
ถงชุนชู่โกรธจัดพูดว่า "เธอช่วยฉันคือช่วยให้ฉันลงชนบทเหรอ? ตัวเธอเอง..." เธอเองก็ลงชนบทจริง ๆ ด้วย!
"เธอบ้าไปคนเดียวยังไม่พอ ยังจะลากฉันให้บ้าไปด้วย! เธอป่วยเองแต่ยังจะให้ฉันกินยาด้วย! มีพี่สาวที่ไหนเป็แบบนี้บ้าง?" ถงชุนชู่ด่าอย่างเจ็บใจ
"เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ" ถงชุนจิ้งพูด
"คุยข้างนอก" ถงฮั่วไม่อยากให้พวกเขาเข้าไปในห้องของเธอ
แต่ถงชุนชู่อยากจะเข้าไป เธอกำลังกินข้าวอยู่ เขาเองก็อยากกินด้วย "ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย ขอฉันกินอะไรหน่อย"
ถงฮั่วปฏิเสธทันที "ไม่ได้ อาหารของฉันยังไม่พอจะกินเลย"
ถงชุนชู่คิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป เธอทำให้เขาต้องมาอยู่ชนบทแบบนี้ ในใจเธอไม่รู้สึกผิดหรือสำนึกบ้างเลยหรือไง? แค่ขอกินอาหารของเธอนิดหน่อย เธอยังไม่ยอมอีก?
ถงชุนจิ้งมองน้องชายด้วยความสงสาร อย่าว่าแต่เขาเลย ถงฮั่วมาอยู่ชนบทสิบกว่าวันแล้ว เขาก็ยังไม่เคยได้กินอาหารของเธอสักคำ
"ไปที่เขตพักอาศัยเยาวชนกันเถอะ!"
ถงฮั่วไม่ได้คัดค้าน เธอเดินตามพวกเขาไปยังเขตพักอาศัยเยาวชน
เมื่อเหล่าเยาวชนนักเรียนที่นั่นเห็นพวกเขาพี่น้องกลับมาด้วยกันต่างก็แสดงสีหน้าแตกต่างกันไป
สวีม่านพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า "แหม! นี่สหายถงไม่ใช่หรือ? วันนี้ลมอะไรพาเธอมาที่นี่ล่ะ?"
ถงฮั่วไม่สนใจเธอและถามกับถงชุนจิ้งว่า "ห้องของคุณอยู่ที่ไหน"
ถงชุนจิ้งรู้สึกไม่พอใจ เธอมาอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว ยังไม่รู้อีกหรือว่าเขาอยู่ที่ไหน
"สหายสวีพูดกับเธอ เธอไม่ได้ยินหรือไง มารยาทของเธอหายไปไหนหมด" ถงชุนจิ้งตำหนิ
ถงฮั่วมองดูสวีม่านแวบหนึ่ง "ฉันไม่ได้มาหาเธอสักหน่อย เธอมายุ่งอะไรด้วยล่ะ?"
สวีม่านถูกด่าจนหน้าแดง จ้องเขม็งมาที่เธอด้วยความไม่พอใจ "ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ ออกไปซะ!"
ถงฮั่วมองเธอด้วยสายตาดูแคลน "ฉันเป็เยาวชนที่มาช่วยเหลือชนบท ที่นี่คือเขตพักอาศัยเยาวชน ถึงฉันไม่อยากมา แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันออกไป เข้าใจไหม? นังโง่!"
"ถงฮั่ว! ใครสอนให้เธอไร้มารยาทแบบนี้? มารยาทของเธอถูกหมากินไปหมดแล้วหรือไง? รีบไปขอโทษสหายสวีเดี๋ยวนี้!" ถงชุนจิ้งตวาด
สีหน้าโกรธเกรี้ยวของสวีม่านจึงดีขึ้นมาหน่อย
ถงฮั่วตวัดมือตบหน้าเขาทันที!
ถงชุนจิ้งไม่ทันตั้งตัวก็ถูกตบเข้าที่ใบหน้า รอยฝ่ามือปรากฏขึ้นบนหน้าทันที
สวีม่านะโเสียงดัง "ถงฮั่ว! เธอทำร้ายคนอื่นได้ยังไง? ทำไมเธอถึงทำร้ายพี่ชายของเธอ! เธอมันบ้าไปแล้วจริง ๆ !"
ถงฮั่วมองถงชุนจิ้งอย่างเ็า "ฉันกับคุณตัดขาดความสัมพันธ์กันไปแล้ว ครั้งหน้าอย่าให้ฉันได้ยินคำสั่งสอนแบบนี้จากปากคุณอีก คุณไม่มีคุณสมบัติและไม่มีสิทธิ์ด้วย"
สีหน้าของถงชุนจิ้งดูมืดครึ้มจนน่ากลัว "ดี! ดี!"
คำว่า "ดี" สองคำติดกันทำเอาถงชุนจิ้งแทบจะะเิด้วยความโมโห
สวีม่านกัดฟันด้วยความโกรธเคือง ถงชุนจิ้งยอมจำนนต่อน้องสาวของเขา แต่เธอไม่ยอม จึงเดินก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว สวีม่านกำลังจะไปแก้แค้นแทนถงชุนจิ้ง
แต่ถงฮั่วจ้องมองสวีม่านด้วยสายตาเยาะเย้ย ผิวคล้ำและรูปร่างผอมบาง ใบหน้าก็ธรรมดา ๆ คนแบบนี้ไม่ใช่แบบที่ถงชุนจิ้งชอบเลย "ไม่ว่าคุณจะชอบเขาแค่ไหน เขาก็จะไม่มีวันชอบคุณ เขาชอบผู้หญิงแบบที่เดินก้าวเดียวก็เหนื่อยหอบสามที ร้องไห้เป็ว่าเล่น พูดทุกรอบร้องไห้ทุกรอบ แถมเวลาร้องไห้ยังดูสวยกว่าตอนยิ้มเสียอีก"
สวีม่านจับได้ว่าเป็แผนของถงฮั่วก็ทั้งอับอายทั้งใ มือที่ยกขึ้นไม่กล้าตีลงมาอีก จึงหมุนตัววิ่งหนีไปด้วยความโมโห
ถงชุนชู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตื่นตะลึง เขาไม่คิดว่าสมองของถงฮั่วจะยังไม่เป็ปกติจนถึงตอนนี้
เธอกล้าตีพี่ชายคนรอง! แถมยังตัดความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องอีก?
สีหน้าของถงชุนจิ้งดำทะมึนราวกับเมฆฝน "ถงฮั่ว! เธอจะเอายังไงกันแน่?"
ถงฮั่วหันมองถงชุนชู่ "อยากรู้ไหมว่าทำไมพี่รองของนายถึงต้องมาอยู่ชนบท?"
ถงชุนชู่มองพี่ชายคนรอง แล้วก็มองถงฮั่วที่เหมือนไม่มีความหวังดี เขาไม่รู้ว่าควรจะพยักหน้าหรือไม่
สีหน้าของถงชุนจิ้งยิ่งแย่ลง เขาพูดเยาะเย้ยว่า "ตอนนี้เธอต้องอธิบายให้น้องชายฟังว่าทำไมถึงทำให้เขามาที่ชนบท เธอพูดวกไปวนมาแบบนี้ แสดงว่าอธิบายกับเขาไม่ได้สินะ?"
829
