จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

เวลาได้สูญสิ้นความหมายไปโดยสมบูรณ์ในคุกใต้ปฐพีแห่งนี้...

สำหรับเฟิงหลงแล้ว... ทุกวินาทีคือการต่อสู้ดิ้นรนที่เฉียดตาย ทุกขณะจิตคือความทรมานที่แสนสาหัสราวกับตกอยู่ในนรกอเวจีที่ลึกที่สุด

ร่างกายของเขาจมอยู่ในแอ่ง "แก่นแท้ปฐพีหมื่นปี"... พลังงานธาตุดินที่บริสุทธิ์และป่าเถื่อนกำลังไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะฉีกกระชากเส้นชีพจรอสูรของเขาให้แหลกละเอียด! ในขณะเดียวกัน... แรงโน้มถ่วงมหาศาลจาก เต่าทมิฬปฐพีดูดกลืน ก็กดทับลงมาอย่างไร้ความปรานี พยายามจะบดขยี้ร่างกายของเขาให้กลายเป็นเศษเนื้อ!

เขาถูกจองจำอยู่ระหว่างพลังสองสายที่น่าสะพรึงกลัว!

แต่ท่ามกลางความเจ็บปวดที่แทบจะทำให้วิญญาณต้องแตกสลายนั้นเอง... เฟิงหลงกลับไม่ได้ยอมจำนน!

เขาคำรามลั่นอยู่ในใจ! เจตจำนงแห่งความแค้นที่ไม่ยอมมอดดับได้กลายเป็นสมอที่ยึดเหนี่ยวสติสัมปชัญญะของเขาไว้!

เขาโคจร "หทัยอสูรสงบ" อย่างสุดความสามารถ! เขาพยายามค้นหา "จุดศูนย์กลาง" ที่สงบนิ่งท่ามกลางพายุแห่งความทุกข์ทรมานที่โหมกระหน่ำ! มันคือการทำสมาธิในรูปแบบที่บ้าคลั่งและอันตรายที่สุด!

และเขาเริ่มใช้หลักการของ "เคล็ดวิชาอสูรปฐพีราชันย์"...

เขาไม่ได้พยายามจะ "ต่อต้าน"... แต่เขาพยายามจะ "ยอมรับ" และ "หลอมรวม"!

เขาใช้ "ห้วงวิญญาณอสูรบรรพกาล" เป็น "ปากทาง"... ดูดกลืนพลังงานธาตุดินที่บ้าคลั่งเข้ามาอย่างเชื่องช้าและควบคุมได้... และใช้มันเป็น "วัตถุดิบ" ในการสร้าง "เกราะอสูรราชันย์" ขึ้นมาจากภายใน!

มันคือกระบวนการที่เจ็บปวดและเชื่องช้าราวกับกำลังใช้เข็มเล่มเล็กๆ สลักลวดลายลงบนภูเขาทั้งลูก!

หนึ่งสัปดาห์เต็มผ่านไป...

ร่างกายของเฟิงหลงเต็มไปด้วยบาดแผลที่ปริแตกและถูกรักษาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วน... ผิวหนังของเขากลายเป็นสีทองจางๆ จากการดูดซับแก่นแท้ปฐพี... แต่ "เกราะอสูรราชันย์" ที่อยู่ภายในร่างกายของเขานั้น... ได้ขยายขนาดขึ้น... จากที่เคยห่อหุ้มเพียงแค่แก่นปราณ... บัดนี้มันได้แผ่ขยายออกไปครอบคลุมเส้นชีพจรหลักทั้งหมดแล้ว! มันกลายเป็นโครงสร้างภายในที่คอยค้ำจุนร่างกายของเขาไว้ไม่ให้ถูกบดขยี้!

เต่าทมิฬที่เฝ้ามองอยู่... สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลง... มันหรี่ดวงตาสีทองลง...

ครืนนนนน!

แรงโน้มถ่วงมหาศาล... พลันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเท่าตัว!

"อ๊ากกกกกก!"

เฟิงหลงกระอักเลือดออกมาคำโต! เกราะอสูรราชันย์ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นสั่นสะท้านอย่างรุนแรงและปรากฏรอยร้าวขึ้นในทันที! เขารู้สึกราวกับกระดูกทุกชิ้นในร่างกายกำลังจะถูกบดขยี้ให้แหลกละเอียดอีกครั้ง!

'มัน...มันกำลังทดสอบข้า!' เขาเข้าใจได้ในทันที! เคล็ดวิชานี้ไม่ได้มอบให้กันง่ายๆ! เขาต้องพิสูจน์ให้ผู้พิทักษ์ตนนี้เห็น... ว่าเขาคู่ควรที่จะได้รับมัน!

"มาเลย! ไอ้เต่าเฒ่า!" เฟิงหลงคำรามในใจด้วยความบ้าคลั่ง "เจ้าคิดว่าแค่แรงกดดันเท่านี้จะฆ่าข้าได้งั้นรึ! เจ้าดูถูกความแค้นของข้าเกินไปแล้ว!"

เขาไม่ยอมแพ้! เขาโคจรพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่อีกครั้ง! ซ่อมแซมรอยร้าวบนเกราะ... และพยายามที่จะขยายมันออกไปอีก!

สองสัปดาห์ผ่านไป...

เฟิงหลงแทบจะสูญเสียความรู้สึกถึงกาลเวลา... ในหัวของเขามีเพียงความเจ็บปวดและการต่อสู้ดิ้นรน... แต่เกราะอสูรราชันย์ของเขาก็แข็งแกร่งและหนาแน่นขึ้น! มันได้แผ่ขยายออกไปจนครอบคลุมอวัยวะภายในทั้งหมดของเขาแล้ว!

พลังของเขา... ที่เคยหยุดนิ่งอยู่ที่ขั้นปราณปฐพีระดับสี่... บัดนี้ได้เริ่มสั่นไหว... พร้อมที่จะทะลวงผ่านไปสู่ระดับต่อไป!

เต่าทมิฬเห็นดังนั้น... ก็เพิ่มแรงกดดันขึ้นอีก!

สามสัปดาห์ผ่านไป...

ในที่สุด... เขาก็ทำได้!

ครืน!

เกราะอสูรราชันย์ได้แผ่ขยายออกไปจนครอบคลุมทั่วทั้งร่างกาย! ชั้นของพลังงานสีดำที่มีลวดลายคล้ายกับกระดองเต่าโบราณได้หลอมรวมเข้ากับผิวหนัง, กล้ามเนื้อ, และกระดูกทุกชิ้นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ!

ร่างกายของเขาในตอนนี้... คือศาสตราวุธป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด!

แรงกดดันที่เคยบดขยี้เขาจนแทบหายใจไม่ออก... บัดนี้กลับรู้สึกเบาลงอย่างน่าประหลาด!

แต่บททดสอบ... ยังไม่จบ!

เต่าทมิฬปฐพีดูดกลืนลืมตาขึ้นช้าๆ... มันเห็นความสำเร็จของมนุษย์ผู้นี้... มันเห็นเจตจำนงที่ไม่ยอมแพ้... แต่มันยังต้องการจะทดสอบ "จิตวิญญาณ" ของเขา!

โฮก!

มันอ้าปากคำรามลั่น! และอักขระโบราณบนกระดองของมันก็พลันส่องแสงสีทองเจิดจ้าขึ้น!

"อะไรอีก!?"

เฟิงหลงรู้สึกได้ถึงอันตรายระลอกใหม่! แรงโน้มถ่วงไม่ได้เพิ่มขึ้น... แต่มันกลับ "บิดเบี้ยว"! มันไม่ได้กดทับลงมาตรงๆ... แต่กลับบิดหมุนและฉีกกระชากจากทุกทิศทาง! ราวกับว่าเขากำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยแรงที่มองไม่เห็น!

"อ๊ากกกกกก!"

เกราะอสูรราชันย์ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นปริร้าวอย่างรุนแรง! ร่างกายของเขากำลังจะถูกทำลาย!

เขาไม่มีทางเลือกอื่น! เขาต้องใช้ไพ่ตายใบสุดท้าย!

เขาไม่ได้พยายามจะเสริมความแข็งแกร่งของเกราะ... แต่เขากลับรวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่... และโคจรเคล็ดวิชาป้องกันขั้นสูงสุดที่เขาเพิ่งจะเข้าใจหลักการ!

"กระดองเต่าทมิฬ!"

เขาไม่ได้สร้างมันขึ้นมาภายนอกร่างกาย... แต่เขากำลัง "หลอมรวม" ร่างกายของตนเองให้กลายเป็นกระดอง!

ครืนนนนน!

แผ่นหลังของเฟิงหลงพลันส่องแสงสีดำทมิฬ! ภาพมายาของกระดองเต่าโบราณขนาดใหญ่ที่สลักไว้ด้วยอักขระแห่งปฐพีปรากฏซ้อนทับขึ้นมาบนแผ่นหลังของเขา!

แรงฉีกกระชากที่บ้าคลั่งถาโถมเข้าใส่! แต่กระดองเต่าทมิฬนั้นกลับมั่นคงราวกับขุนเขา! มันดูดซับและสลายแรงทั้งหมดนั้นไป!

เฟิงหลงกระอักเลือดออกมาคำใหญ่... ร่างกายของเขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว... แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้!

การหล่อหลอมในขุมนรกยังคงดำเนินต่อไป... และเขาก็ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดของบททดสอบนี้แล้ว...