ความจริงแล้วเธอเองก็คงไม่ต่างจากผู้ชายที่ชื่อวาริชสักเท่าไร เขากำลังตามหาชลลดาของเขา ส่วนตัวเธอเองนั้นก็กำลังตามหาชลลดาที่เป็ตัวของเธอเอง
ทำไมน่ะเหรอ...
หญิงสาวยิ้มเศร้าๆ...เป็เพราะหลังจากฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลเมื่อสี่เดือนที่แล้ว เธอก็จำอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่เื่เดียว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชื่ออะไร ถ้า...
ดวงหน้าคมสันของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นในจิตสำนึก ใบหน้าแกร่งคมเกลี้ยงเกลาของเขานั้นเป็สิ่งแรกที่ชลลดาลืมตาขึ้นมาเห็น เขาดูเป็คนเคร่งขรึมเอาการเอางาน ผมเรียบแปล้ด้วยน้ำมันใส่ผม แต่งกายด้วยเสื้อผ้ามีราคา รอยยิ้มจากริมฝีปากบางของเขาทำให้หล่อนรู้สึกอุ่นใจ แต่ก็จำไม่ได้อยู่ดีว่าเขาคือใคร
“นี่พลเองนะ” เขาแนะนำตัว
โอ้...เขาชื่อพล แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย นอกจากทำให้เธอรู้ว่าจะเรียกเขาว่าอะไรดี
ดูเขาเสียใจเอามากๆ เมื่อเธอจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลย เขาพยายามเล่าให้ฟังว่าเขาคือสามีของเธอ เขาเอารูปแต่งงานและรูปที่ถ่ายร่วมกันหลายๆ รูปมายืนยัน แต่ก็ไม่เป็ผลอีกเช่นกัน ชลลดายังคงจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดเดียวแม้จะเห็นว่าตัวเองอยู่ในรูปภาพเ่าั้ก็ตามที
พล หรือ ดนุพลเล่าเื่ราวต่างๆ มากมายเกี่ยวกับชลลดาตามที่เขาได้รับรู้มา เขาเล่าว่าเธอมีมารดาคนเดียวที่เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ส่วนบิดานั้นเสียชีวิตไปนานแล้วั้แ่เธอยังเด็ก หลังจากจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย มารดาของเธอก็เสียชีวิตลงอีก
ชลลดาตัดสินใจทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างมาสมัครงานกับดนุพล ซึ่งเป็่เวลาเดียวกันกับรีสอร์ตกลางเกาะป่าน ไข่มุกมรกตแห่งทะเลตรังของเขาสร้างเสร็จพอดี เขาจึงรับเธอเข้าเป็พนักงานต้อนรับของรีสอร์ต
ด้วยความเอาการเอางานของชลลดา ทำให้ดนุพลเริ่มตกหลุมรักเธอ แล้วในที่สุดเขาก็ขอเธอแต่งงานในปีต่อมา
ชายหนุ่มเล่าว่าคืนนั้นเป็คืนวันคริสต์มาส เขาและเธอจัดพิธีแต่งงานที่สวยหรูริมหาดเ้าไหม แเื่มากมายมาร่วมฉลองให้แก่ชีวิตคู่ของทั้งสอง แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นมาในตอนสายของวันที่ 26 ธันวาคม เขาก็พบว่าตัวเองเกือบจะสูญเสียคนที่รักที่สุดไปแล้ว
เช้าวันนั้นคลื่นั์สึนามิเข้าถล่มชายหาดหลายแห่งในหกจังหวัดชายฝั่งทะเลอันดามันของไทย และหนึ่งในนั้นคือชายหาดอันเป็ที่ตั้งของโรงแรมซึ่งใช้เป็สถานที่จัดงานวิวาห์และเรือนหอของเขากับเธอด้วย
ทุกอย่างถูกทำลายลงในขณะที่เ้าสาวของเขาก็ถูกคลื่นั์กลืนหายไปในทะเลคลั่งครั้งนั้น
ดนุพลเล่าให้ฟังว่าเขาออกตามหาเธออยู่หลายวัน จนในที่สุดเทพแห่งท้องทะเลก็ปรานี ดลบันดาลให้เขาพบเธอที่โรงพยาบาล นายแพทย์เ้าของไข้บอกเขาว่าเธอได้รับการกระทบกระเทือนที่ศีรษะอย่างแรง อาจมีผลถึงสมอง คงต้องรอดูอาการจนกว่าจะฟื้น เพราะอาการอย่างอื่นไม่มีอะไรมาก นอกจากแผลที่สีข้างและรอยฟกช้ำตามร่างกายนิดหน่อยเท่านั้น
แต่ก็นั่นแหละ สิ่งที่หมอหวั่นเกรงก็เป็จริงขึ้นมา ชลลดาจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่ชื่อของตัวเอง...
หลังจากพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลหลายวัน ดนุพลก็พาชลลดามาพักผ่อนอยู่ที่เกาะป่าน เพราะเขาเห็นว่าการที่ชลลดาพักฟื้นในสถานที่ที่เธอใช้ชีวิตอยู่ใน่หลังนั้นอาจจะทำให้เธอจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง
277
