บทที่ 1 ทะลุมิติไปเป็แม่เลี้ยงในนิยายทำสวน"ผู้หญิงเลวคนนี้สิ้นใจแล้ว ต่อไปพี่จะเป็คนดูแลเ้าเอง"ถวนเป่ายื่นมือไปตรวจลมหายใจของผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้น นางไม่มีลมหายใจแล้ว ตายสนิท บนใบหน้าของเขาไม่ปรากฏความเศร้าโศกแม้แต่น้อย แต่กลับมีความรู้สึกโล่งใจอยู่นิดหน่อย"พี่ชาย งั้นเรารีบฝังผู้หญิงเลวคนนี้กันเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวนางฟื้นขึ้นมาจะไม่ดี"หยวนเป่าอุ้มพลั่วเหล็กไว้ในอ้อมแขน พลางดึงแขนเสื้อของพี่ชายเบา ๆ พร้อมเสนอความคิดจากนั้น ร่างเล็ก ๆ ทั้งสองก็ร่วมแรงลากหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นออกไปนอกห้องพวกเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะลากหญิงสาวมาถึงนอกประตู และในขณะนั้นเอง ประตูรั้วลานบ้านก็ถูกกระแทกเปิดด้วยเสียงดังโครม คล้ายมีคนถีบเปิดจากด้านนอกชายร่างใหญ่สามคนเดินเข้ามาจากประตู ชายที่เดินนำมีแผลเป็บนใบหน้าหนึ่งรอย ในมือถือดาบ เขาเป็นักเลงที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้านเถาฮวาแห่งนี้ ใคร ๆ ก็ไม่กล้าตอแยด้วย"ไอ้หนูสองคน แม่เลี้ยงของพวกเ้าอยู่ไหน? เรียกนางออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้"นักเลงหน้ามองเด็ก ๆ ด้วยสายตาโเี้ ในดวงตาเต็มไปด้วยสายตาเ้าเล่ห์ เหมือนกำลังวางแผนชั่วร้ายบางอย่าง"ตาบอดหรือไง! คนที่เ้าหาก็นอนอยู่ตรงนั้นไง ถูกฟ้าผ่าตายไปแล้ว ถ้าเ้าอยากได้ก็เอาผู้หญิงเลวคนนี้ไปเลย จะได้ไม่ต้องให้ข้ากับน้องสาวลำบากฝัง"ถวนเป่าปกป้องน้องสาวที่กำลังตัวสั่นงันงกไว้ข้างหลัง พร้อมกับชี้ไปยังจุดหนึ่งบนพื้น ใบหน้าของเขาแสดงความสงบนิ่งที่ไม่เหมาะกับวัย"นังสารเลวตายไปแบบนี้ก็นับว่าโชคดี ไปค้นในห้องสิว่ามีของมีค่าอะไรบ้าง เอาไปให้หมด แล้วก็จับเด็กสองคนนี้มัดไปพร้อมกันเลย"ชายหน้าบากสั่งลูกน้องสองคนของเขาเขาเตรียมคนซื้อไว้แล้ว เด็กชายจะถูกยกให้เป็ลูกบุญธรรมของผู้เฒ่าตระกูลหลี่ที่ไม่มีลูกชาย เพื่อให้ดูแลยามแก่ชรา ส่วนเด็กหญิงจะถูกขายไปที่จวนของเศรษฐีจาง เพื่อเลี้ยงเป็เ้าสาวให้กับลูกชายที่โง่เขลาของเขาน่าเสียดายที่หญิงสารเลวตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้น หลังจากเล่นสนุกจนเบื่อแล้ว เขาก็ตั้งใจจะขายให้กับนายอำเภอหวังเป็อนุภรรยาเสียหน่อยนายอำเภอหวังคนนี้เป็พวกบ้ากาม ติดตรงที่ฮูหยินของเขาดุร้าย และขี้หึงสุด ๆ บรรดาอนุภรรยาที่แต่งเข้าไป ไม่มีใครรอดชีวิตออกมาได้ เพราะล้วนถูกฮูหยินของนายอำเภอทรมานจนตาย"พี่ชาย ข้ากลัว"หยวนเป่าถูกจับมัดมือและเท้าโดยชายคนหนึ่ง เมื่อคิดว่าต้องพรากจากพี่ชาย น้ำตาก็ไหลพรากราวกับไข่มุกที่สายขาดถวนเป่าเป็เพียงเด็กน้อยวัยห้าขวบ สู้แรงผู้ใหญ่ไม่ได้ หลังจากขัดขืนอยู่พักหนึ่งจนาเ็ไปทั้งตัว เขาก็ถูกมัดไว้เช่นกัน"น้องสาวไม่ต้องกลัวนะ พี่จะหาทางช่วยเ้าเอง"ทันใดนั้น ร่างของฉู่ชิงเฉิน หญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้นข้าง ๆ ดูเหมือนจะขยับเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้ลืมตา ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองเหมือนคลื่นน้ำ ศีรษะปวดราวกับจะะเิเ้าของร่างเดิมของฉู่ชิงเฉิน เป็คนที่น่าสงสารและน่ารังเกียจในเวลาเดียวกัน ครอบครัวเดิมของนาง มีท่านปู่ที่เสียฮูหยินไป และแต่งงานใหม่ตอนวัยกลางคน ก่อนจะมีลูกชายเพิ่มขึ้นมาอีกสองคนเมื่อหลายปีก่อน บิดาของเ้าของร่างเดิมไปเป็ทหารแทนน้องชาย ทิ้งให้แม่และลูกต้องทนทุกข์กับการถูกย่าเลี้ยงรังแกทุกวันมารดาของนางต้องคอยรับใช้ทั้งครอบครัว จนในที่สุดก็ล้มป่วยและเสียชีวิตเพราะไม่มีเงินรักษาท่านย่ารังเกียจที่นางและน้องชายอยู่เปลืองข้าวเปลืองน้ำ จึงขายน้องชายไปเป็แรงงานในจวนตระกูลใหญ่ส่วนนางถูกท่านย่าขายให้นายหน้าค้ามนุษย์ด้วยเงินสามตำลึงเงิน พ่อค้าตั้งใจจะขายนางเข้าหอนางโลมเพื่อทำกำไรแต่ระหว่างทาง พวกเขาเจอกับชายชาวป่าคนหนึ่ง เขาใช้เงินเจ็ดตำลึงเงินซื้อนางกลับไป เพื่อให้นางเป็แม่เลี้ยงของลูกวัยห้าขวบสองคนตอนแรก เ้าของร่างเดิมยังพอมีท่าทีที่ดีกับเด็กน้อยทั้งสอง แต่หลังจากที่สามีไปล่าสัตว์บนเขาแล้วประสบอุบัติเหตุ จนหมดสติไม่ฟื้นเ้าของร่างเดิมก็เก็บความแค้นไว้ในใจ และระบายความโกรธทั้งหมดที่เคยได้รับจากที่บ้านใส่เด็กน้อยทั้งสอง การทุบตีด่าทอจึงกลายเป็เื่ปกติเด็กน้อยกลายเป็ที่รองรับอารมณ์ของหญิงสาว ที่พวกเขายังไม่ตายจากการทารุณกรรม ก็ถือว่าโชคดีมากแล้วสิ่งที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือ เ้าของร่างเดิมไม่สนใจชีวิตเด็กทั้งสองเลย นางเอาเงินทั้งหมดที่ชายชาวป่าหาได้ก่อนจะหมดสติไปเล่นการพนัน ไม่เพียงแต่เสียเงินทั้งหมดไป แต่ยังเป็หนี้ก้อนใหญ่อีกด้วยนางลงนามสัญญาขายตัวเพื่อชดใช้หนี้ และตกลงขายเด็กน้อยทั้งสองคนให้กับพวกนักเลงเพื่อชำระหนี้ฉู่ชิงเฉินย้อนดูความทรงจำของเ้าของร่างเดิมแล้วก็ได้แต่ถอนใจ คนที่น่าสงสารก็ย่อมมีจุดที่น่ารังเกียจจริง ๆนอกจากนี้ เธอยังตระหนักถึงจุดหนึ่งได้ว่า เธอได้ทะลุมิติมาจากศตวรรษที่ 21 มายังร่างของหญิงสาวที่มีชื่อเดียวกันคนนี้ในชาติก่อน เธอเป็ถึงเ้าสำนักรุ่นที่ห้าของสำนักลี้ลับ เชี่ยวชาญเื่เบญจธาตุแปดทิศ ฮวงจุ้ย และดูดวง จนได้รับการยกย่องให้เป็ถึงระดับปรมาจารย์ไม่นึกเลยว่า เรือใหญ่จะมาล่มในคลองระบายน้ำ ในครั้งที่เธอกำลังทำลายค่ายกลเจ็ดสังหารสะกดิญญา กลับถูกลูกศิษย์ที่ไว้ใจแอบเปลี่ยนเืสุนัขเป็เืไก่ ทำให้ค่ายกลไม่สลาย แต่กลับถูกอาคมสะท้อนกลับจนถึงแก่ความตาย์ยังเมตตา ให้โอกาสเธอได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องอยู่ให้ได้ในร่างกายนี้ ยังมีความแค้นหลงเหลืออยู่เล็กน้อย ในฐานะที่เคยเป็เ้าสำนักลี้ลับ เธอััได้ว่าเ้าของร่างเดิมตายอย่างไม่ยินยอมถึงจะบอกว่าถูกฟ้าผ่า แต่การตายนั้นมีเงื่อนงำ เธอััได้ว่ามีคนลงคำสาปไว้บนตัวของร่างนี้'ไม่ต้องห่วง ในเมื่อฉันครองร่างของเธอแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องตายเปล่า ฉันจะต้องตามหาคนที่ลงคำสาปทำร้ายเธอ และล้างแค้นให้แน่นอน'ฉู่ชิงเฉินปลอบประโลมิญญาอาฆาตของเ้าของร่างเดิม แล้วท่องคาถาชำระจิตในใจ ความพยาบาทจึงสงบลง และไม่ดิ้นรนในร่างนี้อีกต่อไป"พี่ใหญ่ ร่างของผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนกำลังขยับนะ?""ตาฝาดไปเองหรือเปล่า รีบพาเด็กสองคนนี้ไปเร็วเข้า ข้ารอเอาเงินไปเที่ยวหอนางโลมอยู่"นักเลงคนนั้นยื่นมือไปตีศีรษะลูกน้องเต็มแรงพลางเร่งรัด"พี่ชาย ข้าไม่อยากถูกขาย ช่วยข้าด้วย ข้ากลัว ฮือ ๆ..."ถวนเป่าได้ยินเสียงน้องสาวร้องไห้ หัวใจเขาเ็ปมาก แต่ตอนนี้เขายังเด็ก แรงก็น้อย จึงไม่มีวิธีช่วยเหลืออะไรได้เลย"ปล่อยพวกเขาซะ ไม่อย่างนั้นอย่าโทษที่ข้าจะทำให้พวกเ้าทั้งสามคน ไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้อีก"ฉู่ชิงเฉินได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กจึงลืมตาขึ้นมา ลุกขึ้นจากพื้น พร้ะโกนด่าพวกนักเลงที่กำลังจะพาเด็ก ๆ ไปความแข็งกร้าวที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของนาง ทำให้ทั้งสามคนถึงกับตัวสั่น"นี่... นังสารเลวนี่ ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรือ? คงแกล้งตายสินะ ดีแล้วที่ยังมีชีวิตอยู่ รีบไปจับตัวนางมามัดให้ข้า คืนนี้ข้าจะพาพวกพี่น้องมาร่วมสนุกเสียหน่อย"นักเลงยังสงสัยว่าเห็นผีหรือเปล่า เมื่อกี้ถึงกับถูกผู้หญิงอ่อนแอขู่จนกลัว แต่ไม่นานก็ดึงสติกลับมาและยิ้มอย่างหยาบโลน"กลางวันแสก ๆ พวกแกกล้าบุกรุกบ้านคนอื่น แถมยังลักพาตัวเด็กสองคน ไม่กลัวกฎหมายบ้านเมืองเลยหรือไง?"ฉู่ชิงเฉินสีหน้าเ็า ในดวงตามีประกายวาบขึ้นแวบหนึ่งโชคดีที่ถึงแม้จะข้ามมิติมา แต่ดวงตาทิพย์ยังคงอยู่ ถึงจะไม่แข็งแกร่งเท่าชาติก่อน แต่ก็เพียงพอที่จะใช้ดวงตาทิพย์นี้มองเห็นสัญญาขายตัว และใบบันทึกหนี้สินที่บังคับให้เ้าของร่างเดิมเขียนไว้ ซึ่งนักเลงซ่อนไว้ในอกเสื้อด้านซ้าย"ข้านี่แหละคือกฎหมาย! ถึงเ้าจะไปฟ้องนายอำเภอ ก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ลืมตาดูให้ดี สัญญาขายตัวลายลักษณ์อักษรชัดเจน เ้าเป็คนลงลายพิมพ์นิ้วมือเองกับมือ คิดจะเบี้ยวหนี้งั้นหรือ?"ลูกน้องอีกสองคนเห็นพี่ใหญ่หยิบปึกใบหนี้ออกมาจากอกเสื้อก็ยิ่งได้ใจ ทั้งสองผลักเด็กน้อยในมือให้ล้มลงบนพื้น แล้วตรงดิ่งไปที่ฉู่ชิงเฉินหญิงสาวใช้ท่าทุ่มข้ามไหล่แบบมาตรฐานทหาร ทุ่มลูกน้องคนหนึ่งที่พุ่งเข้ามาลงกับพื้น ด้วยแรงที่มหาศาล ทำให้ลูกน้องคนนั้นล้มหน้าคะมำ นอนกองอยู่กับพื้นลุกไม่ขึ้น"บ้าเอ๊ย! ผู้หญิงบ้านี่มีแรงมากขนาดนี้เลยหรือ?"นักเลงอีกคนเห็นสถานการณ์ ก็ไม่กล้าเข้ามาประชิดฉู่ชิงเฉินไม่ยอมเสียเวลา ในจังหวะที่นักเลงคนนั้นกำลังอึ้ง นางก็ก้าวพรวดไปข้างหน้า ยกขาสูงอย่างรวดเร็ว และเตะเขากระเด็นไปไกลหลายจั้ง จนได้ยินเสียงกระดูกซี่โครงหักดังชัดเจน"ถึงตาเ้าแล้ว"ฉู่ชิงเฉินค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหัวหน้านักเลง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสังหารราวกับยมทูตจากนรก"เ้าจะทำอะไร? อย่าเข้ามานะ ติดหนี้ก็ต้องใช้หนี้เป็เื่ธรรมดา เก่งจริงก็ไปพิสูจน์กันที่ที่ว่าการอำเภอ"ตอนนี้นักเลงขาสั่นเป็เ้าเข้า มือไม้สั่นจนดาบหลุดมือหล่นพื้นนายอำเภอถูกเขาซื้อตัวไปนานแล้ว เขาถึงได้ทำเื่ชั่วร้ายมากมายในหมู่บ้านโดยไม่เคยถูกจับกุม"ฮึ ฝันไปเถอะ"ใบหน้าฉู่ชิงเฉินเต็มไปด้วยความดูแคลน นางเพียงแค่สะบัดมือร่ายเคล็ดวิชาคาถาไฟ ทันใดนั้น สัญญาขายตัวและใบหนี้ในมือนักเลงก็ลุกไหม้ขึ้นมาทันที และกลายเป็เถ้าถ่านในชั่วพริบตา"คราวนี้หลักฐานก็หมดแล้วใช่ไหม? ต่อให้เ้าพูดจนฟ้าถล่ม ก็ไม่มีใครรู้ว่าข้าเป็หนี้เ้า แต่เื่ที่เ้าพาคนบุกเข้าบ้านข้า และลักพาตัวลูกของข้านั้น มันคือเื่จริง""เ้าไม่ใช่ฉู่ชิงเฉินนังสารเลวนั่น เ้าเป็ใครกันแน่?"นักเลงได้เห็นกับตาตัวเองแล้วว่า กระดาษในมือถูกไฟเผาไหม้หมดแล้ว เขาใจนขวัญกระเจิง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ คนตายจะกลับมามีชีวิตได้อย่างไร หรือว่าฉู่ชิงเฉินถูกิญญาร้ายเข้าสิง?นักเลงใจนถอยหลังติด ๆ กัน อยากจะวิ่งหนีให้เร็วที่สุด