(จบแล้ว)จุติลับไข่อสรพิษ เป็นจอมตะกละ

เซียวเหยามองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา พร้อมกับจับปิ่นปักผมที่ทอแสงเจิดจ้า

“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นรึ? แต่…ในเมื่อสวรรค์ส่งพวกท่าน มาอยู่เคียงข้างข้า” นางหยุดจิบน้ำชาอย่างใจเย็น

“เช่นนั้นแผนที่แผ่นนี้ พวกเราออกไปค้นหากันเถอะ!”

“เซียวเหยา!!” ชายต่างวัยทั้งสองคนร้องขึ้นพร้อมกัน

“เจ้าพูดอะไรเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วนะ!” เหวินฟู่ร้องเสียงหลง กับลูกศิษย์ที่เขายอมเป็นกบฏเพื่อนาง

“ท่านอาจารย์จะตกใจทำไมเจ้าค่ะ ข้าก็แค่กลัวว่าจะถอนรากถอนโคนไม่หมด แล้วพวกเขากลับมาตามล่าข้าทีหลัง ข้าไม่อยากโยนลูกทิ้งก็เท่านั้น!”

“ใครมันกล้ามาตามล่าเจ้าและลูก! ข้าจะถลกหนังพวกมัน ไปทำพรมเช็ดเท้าให้ดู!”

“นี่พวกเจ้าจะมีลูกกันแล้วรึ!” เหวินฟู่นั่งครุ่นคิด ทีแรกเขาจะโวยวายให้กับ เทพอสูรจอมกวนประสาท ที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่พอนึกถึงเด็กทารกตัวเล็ก เขาก็อยากเห็นเหมือนกัน จะน่ารักน่าชังเพียงใด

“อักขระที่เจ้าเห็น มันไม่ได้บันทึกวิชาสังหาร แต่บันทึกแผนที่ดาราจักร ที่นำไปสู่ที่พำนักของเหล่าเทพบรรพกาล ผู้สร้างสามภพที่สูญหายไปนานนับแสนปี!”

“อาจารย์แล้วพวกท่านอยู่ที่ไหน? ข้าว่ากฎสวรรค์ที่คร่ำครึ และโหดร้ายตอนนี้ ไม่ใช่วิถีที่แท้จริงของเทพบรรพกาล แต่มันถูกบิดเบือนโดยเทพรุ่นหลัง เพื่ออำนาจเสียมากกว่า”

“มันก็เป็นเหมือนอย่างที่เจ้าพูด กาลเวลาเปลี่ยน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปด้วย พร้อมกับจิตใจของเทพรุ่นหลัง เพื่ออำนาจ”

“อาจารย์แล้วถ้าเรื่องเป็นแบบนี้ หากเราหาเทพบรรพกาลเถอะ อาจจะสามารถปลุกพลังดั้งเดิมขึ้นมา เพื่อชำระล้างแดนเทพให้สะอาด เหมือนแต่ก่อนได้หรือไม่? เจ้าคะ”

“เจ้าจะไปหรือ หนทางทั้งอันตรายและไกลมากนะ!”

เซียวเหยาลุกขึ้นยืน พลางมองไปที่ขอบฟ้า ที่ไกลออกไป ปิ่นเกล็ดมังกร ส่องแสงนำทาง ชี้ไปที่ยอดเขาสูงเทียมฟ้า ที่ไม่มีใครเคยไปถึง

เฉิงซวี ‘ปิ่นปักผมมากมายในตระกูล แต่เขาเลือกปิ่นเกล็ดมังกรนักรบ ที่อยู่กับตระกูลของเขามา หลายหมื่นปี นอนนิ่งสงบเงียบอยู่ในหีบ พอมันไปอยู่บนหัวของนาง กลับมีพลังอำนาจขึ้นมา เหมือนสร้างไว้ให้นางอย่างนั้นแหละ’

“ท่านอาจารย์…พี่ชายเฉิงซวี …ดูเหมือนการจิบชา ของพวกเราคงต้องจบลงเพียงเท่านี้ เพราะโลกที่แท้จริง กำลังรอให้เราไปค้นหา!”

“จะไปที่ไหนข้าก็ไม่เกี่ยงหรอก ตราบใดที่มีเจ้าอยู่ด้วย…จริงไหมตาเฒ่า?” เฉิงซวีหลิ่วตาให้กับอาจารย์วัยกลางคน

“เฮ้ออ!!” เหวินฟู่ถอนหายใจยาว วางเก็บถ้วยชาอย่างประณีต เขาชอบการดื่มชามากกว่า จะออกเดินทางไปตามที่ต่างๆ ถ้าไม่จำเป็น

“เจ้าช่างเป็นศิษย์ ที่หาเรื่องให้ข้าปวดหัวได้ไม่เว้นวัน… แต่เอาเถอะ ในเมื่อกฎสวรรค์มันบิดเบือน ข้าก็จะไปช่วยพวกเจ้าให้ถึงที่สุด เพื่อเปลี่ยนกฎขึ้นมาใหม่ เผื่อแดนสวรรค์จะได้น่าอยู่กว่านี้”

“ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวกันเถอะ ออกเดินทางกันเลย เรื่องพ่อแม่ของเจ้า เดี๋ยวข้าจะบอกให้ พ่อบ้านไปแจ้งให้รู้เรื่อง”

“ทำไมเจ้าถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ ในเมื่อจะไปก็ต้องไปเลย เสร็จเรื่องแล้วจะได้กลับมาให้เร็วขึ้น” เหวินฟู่ถามลูกศิษย์

“ข้าคิดว่า เหมือนท่านพ่อท่านแม่ มีบางอย่างที่ปกปิดอยู่ เรื่องคัมภีร์ลับ มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น”

“สาวน้อยเจ้าอย่าคิดมาก ถ้าพวกเขาพร้อมคงจะเล่าให้เจ้าฟังเอง ตอนนี้ให้อยู่กันอย่างสงบ และมีความสุขไปก่อน”

เฉิงซวี เอาอาวุธเวทออกมาเตรียมรอ แล้วภาพของทั้งสาม ก็หายลับไปในแสงแดดช่วงสาย มุ่งหน้าสู่การผจญภัยอีกครั้ง ที่ไม่มีใครคาดคิด

ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ยอดเขาที่มองเหมือนไม่ไกล แต่ใช้เวลาเดินทางยาวไกลมาก พวกเขาออกเดินทางช่วงสาย มาถึงเขาสูงเป็นตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น ยังดีที่ชายต่างวัยทั้งสองคน เปลี่ยนกันบังคับอาวุธเวท

“เขาสูงนี้หรือ เป็นที่อยู่ของเซียนบรรพกาล?” เซียวเหยาถามขึ้น เมื่อลงจากอาวุธเวท

“ตรงนี้แหละ ต้องเดินตามแผนที่ดาราจักรที่ตัวเจ้ามี ลองตั้งจิตเปิดใช้แผนที่ พวกเราจะเดินทางตามแผนที่นั่น” เหวินฟู่บอกกล่าว

เซียวเหยาทำตามคำแนะนำของอาจารย์ หลังจากที่นางยืนตั้งจิตอยู่ครู่หนึ่ง ปรากฏเป็นแสงสีทอง รูปทรงคล้ายลูกกุญแจ ชี้ไปทางหุบเขาด้านทิศตะวันออก

“พวกเราไปกัน มุ่งหน้าไปตะวันออกตามลูกศรชี้” ทั้งหมดออกเดินทางโดยที่ไม่ได้นั่งอาวุธเวทไป เพราะไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่สังเกตเห็น จุดเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่

ทั้งหมดเดินทางโดยพลังปราณ ตามแสงที่ชี้นำทาง เพียงไม่นานพวกเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้า ประตูบรรพกาล ที่โค้งใหญ่เหมือนประตูเชื่อม พลังงานที่มีมนต์ขลัง ลึกลับเป็นเกราะป้องกัน ไม่ให้ใครกล้าล่วงเกินเข้าไป

“ตรงนี้แหละใช่เลย แผนที่ดาราจักรหายไป แล้วจะเข้าไปข้างในได้ยังไงล่ะ ท่านอาจารย์”

“กุญแจอยู่ที่ตัวเจ้า ค้นหามันออกมาเพื่อเปิดประตูนี้” เสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความดีใจ ของเหวินฟู่พูดขึ้น

ทันใดนั้น! อากาศรอบข้างเย็นยะเยือกลง ปรากฏเหล่าเทพนิรนามในชุดสีขาวสะอาดสะอ้าน ที่อ้างตนเป็นผู้รักษากฎ ยืนปิดล้อมเส้นทางสู่ประตูบรรพกาล

“หยุดเดี๋ยวนี้พวกเจ้ากำลังจะไปไหน! ตรงนี้ไม่ใช่ที่พวกเจ้าควรจะมา!”

“เหวินฟู่เจ้าเป็นถึงผู้คุมรักษากฎ ทำไมถึงเป็นผู้แหกกฎมาที่นี่เสียเอง”

ศัตรูที่ขวางทางคือสภาเทพอาวุโส หรือกลุ่มเทพที่เคร่งครัดกฎจนบิดเบี้ยว พวกเขาดักรอที่ประตูมิติปฐมเทพ เพราะกลัวว่า นางจะไปปลุกเทพบรรพกาลขึ้นมา ตัดสินความผิดของพวกตน

เหวินฟู่ประกาศกร้าว กลางวงล้อมผู้อาวุโสชุดขาว ด้วยเสียงอันดัง

“กฎที่ไร้เมตตาไม่ใช่กฎสวรรค์ แต่เป็นกงจักรสังหารเทพบริสุทธิ์ ข้าขอทรยศเพื่อปกป้องความถูกต้อง และลูกศิษย์ของข้า” เขาพูดพร้อมกับใช้กระบี่คุมกฎ ต่อต้านกับกองทัพเทพไว้

เฉิงซวี “พวกเจ้ามันก็แค่คนขี้ขลาดในชุดขาว วันนี้ข้าจะย้อมสีสันให้เป็นสีแดงเอง!” เขาพูดจบ พัดสีดำกลายร่างเป็นมังกรอสูรทมิฬ เข้าย้ำเทพที่อยู่แนวหน้า

เซียวเหยาใช้ปิ่นปักผมเกล็ดมังกร ผสมแสงจากคัมภีร์ที่พุ่งทะลุร่างของนาง ออกมาด้านนอก ปลุกพลังปฐมเทพในตัวนาง จนเกิดภาพเกร็ดสีทองอร่ามปรากฏไปทั่วร่าง

พลังมหาศาลพุ่งออกจากตัวนาง ขวางกั้นอาวุโสชุดขาวทั้งหลายเอาไว้ ไม่ให้เข้าใกล้ตัวนางได้

เซียวเหยาไม่ได้ต้องการฆ่าพวกเขาด้วยกำลัง แต่จะใช้พลังคัมภีร์สลายตบะ ชั่วร้ายเหล่านั้น ให้กลายเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา อยากให้พวกเขารับรู้ความเจ็บปวด การกดขี่ผู้อื่นให้อยู่ใต้อำนาจของตน

“พวกท่านอ้างกฎเพื่อฆ่าข้า เพื่อซ่อนความผิด…วันนี้ ข้าจะให้พวกท่านกลับไปเป็น ธุลีดิน ที่จุดเริ่มต้นของโลกมนุษย์เสีย!”

กองทัพนับร้อย ที่ฟังคำสั่งอาวุโสชุดขาว พวกเขาไม่มีชื่อ มีแต่หน้ากาก และเพียงรัศมีเทพ ที่กดขี่ข่มเหงผู้อื่นมาหลายพันปี

เซียวเหยาก้าวเดินไปข้างหน้า อย่างไร้ความกลัว ปิ่นปักผมเกล็ดมังกร ในมือส่องแสงสีทอง ข่มขวัญศัตรูอย่างพวกเขาให้ก้าวถอยหลัง

“พวกท่านซ่อนตัวอยู่ในแสงสว่างมานานเกินไป จนหลงลืมไปว่าความมืดที่พวกท่าน สร้างให้ผู้อื่นนั้น พวกเขาจะอยู่กันยังไง!”

นางไม่ได้สังหารด้วยดาบ แต่ใช้พลังจากคัมภีร์ลับ บทที่สองสลายตบะ แสงสีทองพุ่งเข้าไปหาร่างพวกเขา ส่งผลให้แสงแห่งเทพ ของพวกเขาดับทีละตน

“อ๊ากกก!!!!”

กลุ่มเทพอาวุโส หรือกลุ่มเทพนิรนามที่เคยหยิ่งผยอง ต่างล้มระเนระนาด ก่อนที่ร่างจะกลายเป็นเพียงเศษฝุ่น ที่ถูกสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงพัดหายไป

“จบกันเสียทีกับกลุ่มเทพนิรนาม พวกเขาต้องไปจุดเริ่มต้น เพื่อพัฒนาจิตใจ ไม่รู้อีกกี่พันปีจะได้เกิดมาเป็นเทพอีกครั้งหนึ่ง” เหวินฟู่พูดขึ้น หลังจากไม่เหลืออะไรให้เห็นแล้ว มีแต่พื้นดินที่ว่างเปล่า

“เข้าไปข้างในพร้อมกันนี่คือประตูมิติปฐมเทพ ไปพบกับเทพบรรพกาลที่แท้จริง” ทั้งสามคนก้าวข้ามประตูมิติ

“หยุดก่อน… พวกเจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เสียงของชายหนุ่มผมสีเงิน หน้าตางดงามเหมือนไม่มีอยู่จริงในสามภพ

"ท่านเทพบรรพกาล ข้างนอกมีกฎบิดเบี้ยว ห้ามเทพทั้งหมด มีครอบครัวมีลูก ห้ามมีความรัก ห้ามมีสมบัติ ต้องฟังคำสั่งของ สภาสวรรค์เท่านั้น พวกเขาตั้งกฎขึ้นมา เพื่อแสดงอำนาจ ฆ่าและสังหารเทพไปมากมาย"

"ถ้าเทพตนไหนมีบุตร พวกเขาจะจับแยก ที่ร้ายแรงกว่านั้นก็คือสังหารทารกทิ้ง ข้าอยากให้ท่าน ล้างกฎเหล่านั้น และสร้างขึ้นมาใหม่ ข้าคือผู้คุมกฎเหวินฟู่ ได้ทำความผิด ยึดถือกฎที่พวกสร้างขึ้น ก่อนที่ข้าจะมารับตำแหน่งนี้"

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้เล่า ข้าได้มอบคัมภีร์ให้กับสองสามีภรรยา ที่เฝ้าประตูมิติไป สิ่งนี้จะต่อกรกับกฎที่บิดเบี้ยวได้ ทำไมถึงยังมีเรื่องนี้เกิดขึ้นอีก”

“เทพทั้งสองคนถูกไล่ล่า พวกเขาไม่มีเวลาที่จะได้ศึกษาคัมภีร์ ทำให้เทพทั้งสองได้ซ่อนคัมภีร์ ไว้กับเด็กน้อยผู้หนึ่ง แล้วส่งไปยังแดนสัตว์อสูรที่โลกมนุษย์ บัดนี้เด็กน้อยผู้นั้น ยืนอยู่ตรงหน้าของท่านแล้ว” เหวินฟู่กล่าวขึ้น

เทพบรรพกาลผมสีเงินยกมือขึ้น คัมภีร์ลับ ในตัวของเซียวเหยาลอยออกมาจากร่าง โดยที่นางไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด พลังในกายก็ไม่ได้ลดน้อยลง

“เจ้าเป็นผู้คุมกฎที่ดี ไม่คล้อยตามกฎที่บิดเบี้ยว ต่อไปเจ้าเป็นผู้คุมสมดุล ที่มีทั้งความยุติธรรม ความเมตตา” เทพบรรพกาลผมสีเงินยกมือขึ้น แสงเจ็ดสี พุ่งเข้าไปที่ร่างของเหวินฟู่

“แล้วเจ้าที่มาด้วย รวมถึงเด็กน้อยผู้นี้ เป็นผู้เสียสละตน ศึกษาคัมภีร์ที่อยู่กับตัว จนสามารถเอาชนะเทพที่จิตใจที่บิดเบี้ยว กลุ่มนั้นได้ ต่อไปพวกเจ้าก็ช่วยรักษาความสงบ ของสามพิภพ เพื่อไม่ให้ใครทำลายพวกเจ้าได้”

แสงเจ็ดสีส่องสว่างมาที่ร่างของ เซียวเหยาและเฉิงซวี โดยที่ไม่ได้ถามความสมัครใจ ว่าอยากรักษาความสงบ ของสามพิภพหรือไม่

แสงสว่างเจิดจ้าเจ็ดสี ที่เพิ่มขึ้นทำให้ทั้งสามคนต้องหลับตาลง ครั้งเมื่อ ลืมตามาอีกทีหนึ่ง

“พวกเรากลับมาอยู่ใต้ต้นหน้าบ้าน น้ำชายังร้อนอยู่จะเป็นไปได้ยังไง” เหวินฟู่พูดขึ้น พร้อมยกชาขึ้นมาจิบ

“ตาเฒ่า! ท่านเป็นถึงเทพบรรพกาล เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้”

“อสูรจอมหลอกลวง ใครจะคิดว่าแค่ลืมตาก็มาอยู่ตรงนี้แล้ว”

“พวกท่านหยุดเถียงกันเถอะ ตอนนี้จะทำยังไง เพื่อให้กฎสมดุลเกิดขึ้นที่แดนเทพ”

“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าได้อำนาจขาดมาแล้ว ไม่ช้าทุกอย่างมันต้องดีขึ้นแน่นอน”

“ที่แท้…พ่อแม่ของเจ้า ไม่ได้ทิ้งเจ้าเพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่พวกเขาทิ้งภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ ไว้ให้เจ้าปกป้องด้วยชีวิต”

“ถึงว่าสิ กลิ่นอายในไข่มันถึงได้ทรงพลังนัก ที่แท้สาวน้อยของข้า รับหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี่เอง!” เขาเหมือนนึกอะไรได้

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว พวกเราเลิกพูดกันเถอะ ต่อไปนี้เรื่องที่จะพูดคือเรื่องของข้า ที่จะแต่งงานกับสาวน้อยผู้นี้!”

“พ่อแม่ของนางอยู่นั่น เจ้าเข้าไปพูดคุยได้เลย ข้าขอไปจัดการเรื่องของแดนสวรรค์ก่อน” เหวินฟู่พูดด้วยใบหน้า ที่เข้าใจยาก ก่อนจะแอบชำเลืองมอง จอมอสูรปากร้าย