บทที่ 10 ได้เงินพิเศษ !
เมื่อถึงเช้าวันศุกร์ สิ่งแรกที่ถังซีเหมียนทำหลังจากตื่นนอนคือไปอ่านข่าว พอวางบทความเสร็จก็ตรงไปที่ห้องรับส่งประชาสัมพันธ์ แต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้อะไรเลย
หรือว่าไม่ผ่านกันนะ ?
เธอรู้สึกหมดกำลังใจทันที เป็เพราะเธอแปลผิดตรงไหนหรือเปล่า ?
ขณะที่เธอกำลังเดินกลับก็มีจักรยานคันหนึ่งขี่เข้ามาจอดที่ห้องรับส่งเอกสาร เบาะหลังของเขามีถุงผ้าสีเขียวผูกติดอยู่สองใบ
ถังซีเหมียนรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที และรีบหมุนตัวกลับไปทันที !
คุณลุงที่อยู่ห้องรับส่งเอกสารจำหน้าเธอได้ เขาดูจดหมายสักครู่แล้วเลือกออกมาให้เธอ หนึ่งฉบับ
"นี่คือใบสั่งจ่ายเงินของคุณ และอันนี้ก็เป็ของคุณด้วย !"
แฟ้มเอกสารหนา ๆ กับใบสั่งจ่ายเงินบาง ๆ ทั้งสองอย่างทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น! นอกจากนี้ในเอกสารยังมีจดหมายแนบมาด้วยหนึ่งฉบับ เนื้อหาไม่มาก แต่แสดงความชื่นชมความสามารถในการแปลของถังซีเหมียนอย่างมาก แต่ก็บอกด้วยว่างานนี้คงไม่ได้ทำนาน
ถังซีเหมียนไม่รู้สึกเสียใจแต่อย่างใด เธอรีบนำบัตรประชาชนไปที่ธนาคารด้วยความตื่นเต้น
เงินครั้งนี้ไม่ได้มากแค่ยี่สิบเจ็ดหยวนเท่านั้น แต่นั่นก็เท่ากับเงินเดือนคนงานทั่วไปหนึ่งเดือนแล้ว! ถังซีเหมียนแยกเงินเก้าหยวนออกมาเก็บไว้ต่างหากแล้วกลับไปที่หอพัก
ตอนนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้า หลิวเมิ่งเจียเห็นเธอเข้ามาก็รีบลุกขึ้นยืน "เหมียนเหมียน เธอไป..."
"อืม จดหมายและเอกสารมาถึงแล้ว รวมถึงค่าต้นฉบับทดลองด้วย" ถังซีเหมียนหยิบเงิน เก้าหยวนให้เธอ "ตามที่เราตกลงกันไว้ เธอสามฉันเจ็ด"
หลิวเมิ่งเจียรับเงินด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข "ฉันซื้อเสื้อผ้าเฉวี่ยเหลียงได้แล้ว !"
"นี่...พวกเธอทำอะไรกันเหรอ ?" สายตาของโจวเสวี่ยจับจ้องอยู่ที่เงินนั้น "มีงานดี ๆ ที่ได้เงินก็ชวนฉันบ้างสิ !"
"เลิกพูดเถอะ !" หลี่เฟยเฟิ่งทำปากเบ้ "พวกหล่อนทำงานใหญ่โตกัน! พวกเราแค่คนหาเงินธรรมดากันจะไปเก่งเหมือนเขาได้ยังไง !"
ถังซีเหมียนพยักหน้า "ถ้าเธอแปลภาษาต่างประเทศได้หรือหาคนแปลให้ฉันได้ เราก็แบ่งเงินกันคนละสามต่อเจ็ด !"
เื่หาเงินไม่จำเป็ต้องปิดบังอะไร กับคนพวกนี้แค่ต้องบอกให้ชัดเจนว่าเธอแตกต่างจากพวกเขา !
ราวกับ้าบอกว่าเธอไม่กลัวการกลั่นแกล้งของพวกเขาหรอก และพวกเขาก็ไม่ได้สูงส่งกว่าเธอสักเท่าไหร่ !
"อ้อ เื่นี้นี่เอง!" โจวเสวี่ยไม่อิจฉาอีกต่อไป "ฉันทำไม่เป็จริง ๆ เธอเก่งจังเลย !"
เธอยิ้มแย้มแล้วขยับเข้ามาใกล้ "งั้นวันนี้ตอนเที่ยงเราไปกินของอร่อย ๆ กันไหม ? ซาลาเปาหมูในโรงอาหารน่ะ ฉันอยากกินมานานแล้ว !"
ตอนนี้ซาลาเปาหมูเป็ของพิเศษ ส่วนใหญ่จะให้ระดับผู้นำ ส่วนพวกเธอยังไม่เคยกินเลย
"ไป ๆ ๆ ไปกันเดี๋ยวนี้เลย !"
อาหารภายในโรงอาหารใช้คูปองอาหารสองใบกับเงินสองเหมาก็สามารถกินอิ่มได้แล้ว สาว ๆ ซื้อซาลาเปาหมูคนละลูกแล้วนั่งคุยกันเพลิน ๆ ที่มุมนึงของโรงอาหาร
"เสี่ยวถัง โจวเสวี่ย พวกเธออยู่กันที่นี่นี่เอง !" เ้าของเสียงคือจ้าวเหอผิง
หลังจากที่ถังซีเหมียนเอาชนะเขาในการแปลภาษาฝรั่งเศส จ้าวเหอผิงก็เริ่มสนใจเธอขึ้นมา แม้จะมาจากชนบท แต่ก็จบมัธยมปลาย วุฒิการศึกษาถือไม่ต่ำแถมยังหน้าตาดีขนาดนี้...
"พี่จ้าว" ทุกคนทักทายพร้อมกัน
จ้าวเหอผิงจึงนั่งลงข้าง ๆ พวกเธอเลย "เฮ้อ! วันนี้ผมได้นั่งกินข้าวกับสาวสวยหลายคนเลย !"
พูดว่าสาวสวยก็ไม่ผิด พวกเธอทำงานที่สถานีวิทยุ นักจัดรายการวิทยุก็ต้องมีภาพลักษณ์ที่ดีเป็พื้นฐาน ถ้าทำได้ดีอาจได้ไปทำงานที่สถานีโทรทัศน์ ตอนนั้นก็จะได้ออกหน้าออกตาแล้ว !
"เหมียนเหมียน เดี๋ยวเธอก็กลับบ้านแล้วเหรอ ?" หลิวเมิ่งเจียถาม
ถังซีเหมียนพยักหน้า "ใช่แล้ว ทุกคนกำลังรอให้ฉันกลับบ้านอยู่ แล้วก็มีหลานสาวตัวน้อยด้วย ฉันสัญญากับเธอว่าจะซื้อของอร่อย ๆ กลับไปให้น่ะ"
"เยี่ยมมาก !" หลิวเมิ่งเจียพูด "เธอเก่งมากเลยนะ ไม่รู้ว่าต่อไปจะได้คู่ครองแบบไหนนะเนี้ย"
"สามีของฉันแซ่ฉู่น่ะ" ถังซีเหมียนหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ "ถ้ามีเวลาจะให้เขามารับฉันนะ พวกเราจะได้ทำความรู้จักกัน"
"เธอแต่งงานแล้วจริง ๆ เหรอ ?!" จ้าวเหอผิงมีปฏิกิริยาตอบสนองมากที่สุดหลังจากได้ยิน
"ใช่ค่ะ หัวหน้าซ่งไม่ได้บอกเื่นี้เหรอ ?" ถังซีเหมียนงงเล็กน้อย แต่ก็หัวเราะออกมา
"ก็คงจะใช่นะ เื่นี้ไม่จำเป็ต้องพูดออกมา ฉันแต่งงานแล้วจริง ๆ ค่ะ"
เธอย้ำอีกครั้ง
อาหารมื้อนี้มีเพียงจ้าวเหอผิงคนเดียวที่กินอย่างไม่รู้รสชาติ พอเขาเดินจากไปหลิวเมิ่งเจียก็พูดเสียงเบา "เห็นไหม พี่จ้าวดูเสียใจมากเลย"
ถังซีเหมียนยกมุมปากขึ้น "ช่างมันเถอะน่า"
หลี่เฟยเฟิ่งยืนอมยิ้มอยู่ข้าง ๆ เฮอะ แต่งงานั้แ่อายุแค่สิบเก้าปีบางทีสามีของเธอก็อาจจะไม่ได้ดีกับเธอหรอก !
เธอคิดในแง่ร้ายพลางกินซาลาเปาไปด้วย
วันศุกร์ตอนบ่ายเป็เวลาที่ต้องไปขึ้นรถ หลังจากกินข้าวเสร็จ ถังซีเหมียนก็ออกไปข้างนอก เมื่อกลับมาในมือถือผ้าหลายชนิด มีทั้งลายดอก สีฟ้าอ่อน สีแดงเข้ม และลายตาราง
"ซื้อมาเยอะจังเลย" หลิวเมิ่งเจียกำลังเก็บของเตรียมตัวจะกลับบ้านพลันเห็นเธอถือถุงเล็กใหญ่เดินเข้ามาก็ชะงัก
"ใช่แล้ว ซื้อมาทำเสื้อผ้าให้คนที่บ้านน่ะ !" ถังซีเหมียนยิ้มพลางยื่นไอศกรีมถั่วแดงให้ทุกคนคนละแท่ง "เจอกันคืนวันอาทิตย์นะ !"
"ทำไมต้องมีน้ำใจขนาดนี้ด้วย !" โจวเสวี่ยรีบหยิบลูกอมส้มที่เพิ่งซื้อมาออกมา "เอาไว้กินระหว่างทางนะ !"
"โอ๊ย ไม่ได้แพงอะไรเลย !" ถังซีเหมียนรับของจากเธอไว้เช่นกัน
หลี่เฟยเฟิ่งเบ้ปาก "ใช่แล้ว เสี่ยวถังไม่ได้ขัดสนเื่เงินสักหน่อย !"
"แล้วเธอไม่ขัดสนเงินงั้นเหรอ ? ถึงไม่ขัดสนก็ไม่ควรเอาเปรียบ ! ขนาดฉันยังรู้จักรักษาหน้าเลยนะ" โจวเสวี่ยตอบกลับอย่างโกรธเคือง
ถังซีเหมียนกับหลิวเมิ่งเจียมองหน้ากันแล้วยิ้ม
ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน ถังซีเหมียนรู้สึกประหม่าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขา...จะคิดถึงฉันไหมนะ ?
เมื่อถึงที่หมาย ถังซีเหมียนก็ถือของลงจากรถนั่งใต้ต้นไม้ดื่มน้ำสักอึก ไม่นานนักก็เห็นร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ เดินเข้ามา
"เจียงชวน !" ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว "ฉันรู้ว่าคุณต้องมา !"
ฉู่เจียงชวนรับของจากมือภรรยาแล้วกอดเธอ "ไปกันเถอะ กลับบ้านนะ น่าน่าคิดถึงคุณมาหลายวันแล้ว"
ถังซีเหมียนเกาะแขนซ้ายพลางพยุงเขาไว้ "แล้วคุณคิดถึงฉันไหม ?"
"แค่ก ๆ ๆ " ฉู่เจียงชวนกระแอมไอเบา ๆ
"บอกมาสิ"
น้ำเสียงอ่อนหวานและออดอ้อนของคนรัก ทำให้ฉู่เจียงชวนรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัว เขาจับมือเล็ก ๆ ของเธอแน่นขึ้น "อืม"
ถังซีเหมียนหัวเราะแล้วยัดลูกอมรสส้มเข้าปากเขา "เพื่อนร่วมงานให้มาค่ะ !"
"เพื่อนร่วมงานของคุณเป็ยังไงบ้าง ? มีใครรังแกคุณหรือเปล่า ?" ฉู่เจียงชวนถาม
"ไม่มีค่ะ ทุกคนดีมาก ! แถมฉันยังหางานพิเศษได้ด้วย ช่วยแปลเอกสารให้กับน้าของเพื่อนร่วมงานน่ะ ! ครั้งนี้เลยซื้อของกลับมาเยอะเลย"
"จะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า ?"
"ไม่หรอกค่ะ เวลาทำงานของพวกเรานะ..."
สองสามีภรรยาคุยกันกันไปเรื่อย ๆ จนไม่รู้ตัวว่ามาถึงหมู่บ้านแล้ว ส่วนมือของทั้งคู่ก็ไม่รู้ว่าเกี่ยวก้อยกันั้แ่เมื่อไหร่
"อ้าว เหมียนเหมียนกลับมาแล้วเหรอ ?" ชาวบ้านทุกคนรู้ว่าตอนนี้เธอทำงานเป็ผู้ประกาศข่าว พอเห็นเธอกลับมาก็แสดงท่าทีเป็กันเองมากขึ้น
"ใช่ค่ะป้า สบายดีนะคะ ?" ถังซีเหมียนยังคงเกาะแขนฉู่เจียงชวน ทั้งคู่ดูสง่างามมากกว่าเดิม
ฉู่เจียงชวนมีรอยยิ้มในแววตา เขารักเธอจนไม่รู้จะรักยังไงแล้ว
ยังไม่ทันถึงบ้านก็เจอกับสวี่กว่างเฟินที่มารอรับเธออยู่เสียก่อน
6K
