ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

        จ้าวซีเหอถลึงตาใส่ ฉีอันเห็นเยี่ยงนั้นรีบพยักหน้าทันควันรับใบสั่งยาจากมือจ้าวซีเหอ แล้วรีบวิ่งออกจากห้อง

        วิ่งมาถึงข้างนอกก็หยุดวิ่ง แล้วก้มลงมองใบสั่งยาในมือ “ดอกสายน้ำผึ้งสองเฉียน[1] รากมังกรครามสามเฉียน เฉินผี[2] สองเฉียน…”

        “เฮ้อ ซื่อจื่อใช้งานข้าหนักเกินไปแล้วข้าวข้ายังไม่ทันได้กินด้วยซ้ำ!”

        ครั้นจ้าวซีเหอเห็นฉีอันออกไปแล้ว รีบเดินไปปิดประตูหันไปมองรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ก็เทสุราดอกหอมหมื่นลี้จากในไหลงในอ่างใบเล็กจากนั้นนำผ้าลงไปชุบให้เปียกแล้วบิดให้หมาด

        เขานำผ้าที่ชุบสุราเช็ดไปตามใบหน้าขาวซีดของหนิงมู่ฉือหนิงมู่ฉือรู้สึกคันยุบยิบตรงบริเวณที่ผ้าสัมผัสโดนจึงตัวบิดไปมา

        เขาเห็นเช่นนั้นมือก็พลันสั่น ไม่กล้าเช็ดต่อเขามองลำคอขาวผ่องของนางพร้อมกับลอบกลืนน้ำลาย

        เขาหลับตาปี๋ ค่อยๆ ยื่นมือไปปลดเสื้อตัวนอกของนางออกเมื่อมือสัมผัสถูกผิวนุ่มนิ่มของสตรี มือเขาสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ลอบกลืนน้ำลายอีกครา

        เสื้อเอี้ยมสีชมพูอ่อนเปิดเผยสู่สายตา ส่งผลให้เขายิ่งเครียดมากกว่าเดิมบรรยากาศในตอนนี้แลดูช่างคลุมเครือนัก

        ทันใดนั้นเอง ประตูก็ถูกผู้ดูแลห้องครัวผลักเปิดเข้ามาครั้นเห็นภาพที่คลุมเครือนี้ ผู้ดูแลห้องครัวถึงกับหน้าแดงด้วยความเขินอายยืนนิ่งอย่างโง่งมอยู่เช่นนั้น

        เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูจ้าวซีเหอจึงหันหน้าไปมองได้เห็นผู้ดูแลห้องครัวยืนชะงักอยู่กับที่ด้วยใบหน้าตื่นตะลึง เมื่อได้สติผู้ดูแลห้องครัวรีบปิดประตูแล้ววิ่งออกไปทันที

        วิ่งออกไปได้ไม่ไกลก็หยุด แล้วหันไปส่งยิ้มให้จ้าวซีเหอ

        จ้าวซีเหอเห็นรอยยิ้มของผู้ดูแลห้องครัวก็รู้สึกอับอายยิ่งนักอธิบายด้วยน้ำเสียงขวยเขิน “มันไม่ใช่แบบที่เจ้าคิด”

        “ซื่อจื่อไม่จำเป็นต้องอธิบายกับบ่าวหรอกเจ้าค่ะบ่าวเคยเห็นเรื่องทำนองนี้มาแล้ว บ่าวไม่ว่าอันใดหรอกเจ้าค่ะ” ผู้ดูแลห้องครัวยิ้มล้อ

        จ้าวซีเหอขมวดคิ้ว ใบหน้าขึ้นสีเข้ม “ผู้ดูแล หนิงมู่ฉือเป็นไข้ตัวร้อนหมอบอกว่าต้องใช้สุราเช็ดตัวให้นางเพื่อที่ไข้จะได้ลดโดยเร็ว ข้าจำเช็ดตัวให้นางก็เท่านั้น”

        ผู้ดูแลห้องครัวยังคงยิ้ม “แล้วเหตุใดซื่อจื่อถึงไม่เรียกบ่าวรับใช้หญิงมาเช็ดตัวแทนเจ้าคะเหตุใดถึงต้องทำเอง หรือว่า…”

        ตั้งแต่เกิดมาจ้าวซีเหอยังไม่เคยถูกพูดจาหยอกล้อเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าขึ้นสีแดงราวกับมีผู้ใดมาจุดไฟใส่หน้าก็ไม่ปาน“เจ้าห้ามหัวเราะข้าหากเจ้าไม่เชื่อ มาลองดมดูก็ได้ ตอนนี้มือข้ามีแต่กลิ่นสุราดอกหอมหมื่นลี้”

        เขาเอ่ยพร้อมกับยื่นมือออกไปมีแต่กลิ่นสุราดอกหอมหมื่นลี้จริงๆ ด้วย

        “ผู้ดูแล ข้าอยากให้เจ้ามาช่วยเช็ดตัวให้หนิงมู่ฉือแทนข้า!” จ้าวซีเหอไม่รู้จะทำเช่นไรจึงต้องใช้วิธีนี้

        ผู้ดูแลห้องครัวพยักหน้า “ในเมื่อซื่อจื่อพูดเช่นนี้แล้ว บ่าวก็จะช่วยท่านเจ้าค่ะ โชคดีที่บ้านบ่าวเคยใช้วิธีนี้กับเด็กเล็กจึงพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง”

        จ้าวซีเหอพยักหน้าอย่างวางใจผู้ดูแลห้องครัวเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา “ซื่อจื่อไปทำธุระของท่านเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวที่เหลือบ่าวจัดการเอง”

        จ้าวซีเหอยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องตรงไปยังทิศทางของห้องครัว

        ฉีอันในเวลานี้กำลังเดินวนรอบเตาขนาดเล็กเพื่อต้มยา กลิ่นยาลอยโชยออกมาจากห้องครัวไม่ขาดสาย

        ฉีอันมองควันที่ลอยขึ้นมาจากหม้อ ตอนนี้ร่างกายเขาล้าจะแย่อยู่แล้วอยากจะลงไปนอนเสียเดี๋ยวนี้ หากก็ต้องพยายามฝืนตัวเองเอาไว้ใช้พัดพัดไฟให้โหมปานกลางต่อไป

        นึกถึงเรื่องที่จ้าวซีเหอให้เขาไปทำก่อนหน้านี้เขาอดโมโหไม่ได้ จึงบ่นออกมาอย่างไม่พอใจนัก “ซื่อจื่อนี่ก็จริงๆ เลยข้าอุตส่าห์ช่วยทั้งวันแล้วยังจะให้ข้ามาทำงานพวกนี้อีก นี่กี่ยามแล้วเนี่ยไม่ให้ข้าได้กินข้าวสักที!”

        จ้าวซีเหอเปิดประตูเข้ามา เห็นฉีอันที่บ่นไม่หยุดอยู่หน้าเตาจึงกระแอมเสียงดัง “ที่แท้เจ้าก็แอบด่าข้าอยู่หรือ!”

        ฉีอันได้ยินเสียงจ้าวซีเหอ ตกใจจนตัวสั่นไม่ทันระวังจึงเผลอทำพัดในมือตกพื้น จากนั้นรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับคุกเข่าขออภัย “ซื่อจื่อ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจขอรับ”

        “หืม? ไหนเจ้าพูดมาสิว่าไม่พอใจข้าตรงที่ใด” จ้าวซีเหอยิ้มล้อเล่นขณะมองฉีอัน

        ฉีอันใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ยิ้มแห้งออกมา “ซื่อจื่อ ข้าน้อยมีหรือจะกล้าไม่พอใจท่านในใจของข้าน้อย ท่านคือซื่อจื่อที่รูปงามมากความสามารถ ทั้งยังใจดีแล้วก็ใจกว้างที่สุดอีกด้วยขอรับ”

        “เฮอะ เห็นแก่ที่เจ้ารู้ความครั้งนี้ข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า แต่ถ้ายังมีครั้งหน้า ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆเช่นครั้งนี้แน่” จ้าวซีเหอขมขู่

        ฉีอันประหนึ่งได้ยกภูเขาออกจากอก ถอนหายใจอย่างโล่งใจ

        จ้าวซีเหอมองหม้อยาขณะเอ่ยถาม “ยาจะต้มเสร็จเมื่อใด”

        “ท่านหมอบอกว่าสองชั่วยามก็ใช้ได้แล้วขอรับนี่ยังเหลืออีกครึ่งชั่วยาม ซื่อจื่ออย่าเพิ่งใจร้อนสิขอรับ” ฉีอันกล่าวปลอบ

        ฉีอันในตอนนี้ง่วงเหลือเกินจึงแอบนั่งสัปหงกอยู่ข้างเตาด้านจ้าวซีเหอนั่งอยู่หน้าเตาก็มองเตาอย่างเหม่อลอย ครู่หนึ่งจึงหันไปมองท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างพร้อมกับขมวดคิ้ว

        ผ่านไปอีกครึ่งช่วยยาม ในที่สุดยาก็ต้มเสร็จเสียที

        จ้าวซีเหอกรองเศษสมุนไพรออกจากยา ก่อนจะเทใส่ถ้วยจากนั้นให้ฉีอันยกตามหลังเขาไปที่ห้องของหนิงมู่ฉือ

        ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเขาเห็นกองเสื้อผ้าถูกวางกองไว้ข้างผ้าห่ม ปฏิกิริยาแรกคือรีบหันไปสั่งฉีอัน “ฉีอัน เจ้าหลับตาประเดี๋ยวนี้!”

        ฉีอันรีบหลับตาโดยพลัน เขาแย่งถ้วยยามาจากมือฉีอัน จากนั้นเข้าไปในห้องแล้วก็ปิดประตูทันทีหนิงมู่ฉือยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เขายกมือไปอังที่หน้าผากพบว่าไข้ลดลงแล้วก็วางใจ เขาจึงสะกิดปลุกนางให้ตื่นขึ้นมาทานยา

        เขาตบหน้านางไม่แรงนัก ขณะที่นางขมวดคิ้วเพราะถูกกวนจากนิทราจมูกเขาได้กลิ่นสุราดอกหอมหมื่นลี้จากตัวนาง เขาอดไม่ได้อยากที่จะโน้มหน้าลงไปลองชิมสักคำ

        ขณะที่เขาจ้องนางนิ่งอยู่นั้น จู่ๆ นางก็ลืมตาสบตาเข้ากับเขาพอดี

        หนิงมู่ฉืออุทานอย่างตกใจพร้อมกับลุกขึ้นนั่งนางรับรู้ได้ถึงลมเย็นที่พัดผ่านตัวจึงก้มมองร่างกายตัวเองแล้วก็ต้องพบว่าตอนนี้นางกำลังเปลือยกาย ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!

        “กรี๊ด!!!” หนิงมู่ฉือส่งเสียงร้องอย่างตกใจไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองอีกต่อไป ทำเอาจ้าวซีเหอต้องยกมือขึ้นมาปิดหูมองหนิงมู่ฉืออย่างตื่นกลัว

        [1] เฉียน หน่วยน้ำหนักของจีนหนึ่งเฉียนเท่ากับ 3.125  กรัม

        [2] เฉินผี เปลือกส้มแมนดาริน