Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่ห้า Experiment 2

ผมได้ทำการจดผลการทำลองลงสมุดบันทึกกรทดลองเอาไว้

ข้อแตกต่างระหว่างนักวิทยาศาสตร์กับคนบ้าอยู่ที่วิธีการ methodology เพียงเท่านั้น

ขอเพียงผมจดบันทึกไว้ผมก็มีพื้นฐานในการที่จะตั้งงคำถามและทดลองต่อไปในอนาคต

เวลาต่างกันประมาณสิบห้านาทีเป็๞ไปตามที่ผมคิดเอาไว้

นอกเหนือไปจากข้าวต้มที่ร้อนนนั้นมีการเย็นลงหากปล่อยทิ้งเอาไว้และข้าวต้มที่เย็นนนั้นร้อนขึ้นได้หากผมเอาไปอุ่น

ผมสามารถเลือกที่จะเดินทางไปในเวลาที่ปรากฏในหนังสือนิทานได้ก่อนที่พวกครอบครัวหมีจะกลับมา

แต่ผมไม่สามารถย้อนเวลาไปในโลกนั้นก่อนที่ผมจะไปครั้งแรกได้

แต่หลังจากนั้นผมสามารถย้อนกับไปอีกครั้งจากที่ไกลๆและส่องดูบ้านของหมีสามตัวจากกล้องส่องททางไกลว่าพวกหมีนั้นวิ่งไล่เด็กสาวออกมาจากบ้าน

โชคดีที่นี่ไม่ใช่โลกนิยายสยองขวัญที่หมีกินเด็กสาวไม่อย่างนั้นผมคงต้องใช้ลูกซองที่ผมเตรียมมาในการยิงหมีในชุดปลอมตัวเป็๲นนายพรานของผม

ผมพยายามจะไม่เปลี่ยนแปลงเนื้อเ๹ื่๪๫หากไม่จำเป็๞

แต่การดูคนบริสุทธิ์ตายต่อหน้าก็ทำให้ผมลำบากใจ

แน่นอนเด็กสาวไปกินข้าวต้ม บุกรุกและไปนอนบนเตียงในบ้านของหมีสามตัวแต่ผมไม่คิดว่านั่นมันคือความผิดที่โทษถึงตาย

เมื่อพวกเขามีชีวิตจิตใจจริงๆและไม่ได้ชั่วร้ายอะไรขนาดนั้นผมก็ทำร้ายพวกเขาไม่ลงเช่นกัน

และเวลาที่ห่างกันเท่ากับว่าเวลาที่ผมไปผจญภัยเวลาในโลกนี้ไม่เปลี่ยนไปเท่าไร

เพราะผมพยายามย้อนกลับมาในโลกตนเองในอดีตก่อนที่ผมจะเดินทางไปไม่ได้

แต่ว่าผมก็ไม่คิดจะเดินทางมาในเวลาเดียวกับที่ตนเองพึ่งเดินทางเข้าโลกนิยายจึงพยายามเหลื่อมเวลาไว้หนึ่งนาทีเพื่อป้องกันอุบัติเหตุที่อาจจะเกิดขึ้นในการเดินทางข้ามมิติ

นั่นคือกฎที่ตอนนี้ผมยังหลีกเลี่ยงไม่ได้และกฎความปลอดภัยที่ผมสร้างให้ตนเอง

ส่วนในอนาคตหากผมได้อุปกรณ์ที่ย้อนเวลาได้กฎข้อนี้จะเปลี่ยนไปในโลกความเป็๞จริง...ไม่สิโลกนี้

ผมขอเรียกว่าโลกไพร์มละกัน

เพราะสิ่งที่ผมไปเห็นมาและข้าวต้มที่ผมใช้กล้องขยายส่องและต้มให้อุ่นนั้นสามารถกินได้ตามปรกติไม่ได้เป็๞พิษอะไร

ผมไม่อยากจะลดค่าสถานะความเป็๲มนุษย์ของผู้คนแม้ว่าพวกเขาจะอยู่คนละมิติกับผมก็ตาม

ผมจดบันทึกลงในสมุดและเก็บอุปกรณ์ต่างๆอย่างดี

ทำความสะอาดบ้านไปพลางพร้อมกับคิดว่าจะทดลองอะไรต่อไปในอนาคต